Tερματισμός

Στον Χαρούκι Μουρακάμι

Οι υπόλοιποι της οικογένειας φρόντισαν να πάνε στο νησί και να γλιτώσουν από
την ταλαιπωρία της Ολυμπιακής Αθήνας, αλλά εγώ δεν μπορώ φέτος να ξεφύγω
καθόλου από την ταλαιπωρία της Ολυμπιακής Αθήνας, γιατί η Τράπεζα μας έκοψε
τις καλοκαιρινές άδειες. Κι έτσι, αυτές τις μέρες ξυπνάω άγρια χαράματα σε ένα
έρημο σπίτι. Ειδικά σήμερα, μου είναι ακόμα πιο δύσκολο να υπακούσω στο
ξυπνητήρι. Είναι επειδή χθες το βράδυ ξενύχτησα μπροστά στην τηλεόραση,
παρακολουθώντας σε ζωντανή μαραθώνια μετάδοση το θρίλερ με τον χαμένο Ιάπωνα
μαραθωνοδρόμο. Χθες ξεκίνησε να τρέχει κανονικά μαζί με τους συναθλητές του
από την αφετηρία του Μαραθώνα. Τελικά, όλοι οι συναθλητές του τερμάτισαν στο
Καλλιμάρμαρο, αλλά εκείνος δεν φάνηκε να τερματίζει, οι ώρες περνούσαν, έπεσε
το σκοτάδι κι ο Ιάπωνας μαραθωνοδρόμος παρέμενε άφαντος, ενώ κανείς απολύτως
δεν είχε την παραμικρή ιδέα πού μπορεί να βρίσκεται ο αγνοούμενος δρομέας.
Όταν με πήρε ο ύπνος, η λύση του μυστηρίου συνέχιζε να εκκρεμεί. Αν κρίνω από
τις εικόνες στην τηλεόραση, που βλέπω τώρα αγουροξυπνημένος, η κατάσταση δεν
φαίνεται να έχει αλλάξει καθόλου. Πίνω τον καφέ μου και παρακολουθώ τις
δηλώσεις ενός υπευθύνου της διοργάνωσης. Αποκλείει με σχετική βεβαιότητα,
λέει, το ενδεχόμενο να έχει πέσει ο αλλοδαπός αθλητής θύμα απαγωγής. Από
πουθενά μέχρι στιγμής, εξηγεί, δεν προκύπτουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο.
Ξαναδείχνουν για πολλοστή φορά το βίντεο με τον Ασιάτη να τρέχει χθες στην
αντηλιά μαζί με τους υπόλοιπους μαραθωνοδρόμους, οι τελευταίες εικόνες του που
κατέγραψε η κάμερα του τηλεοπτικού συνεργείου. Κλείνω την τηλεόραση. Θα ήθελα
να παρακολουθήσω κι άλλο, αλλά πρέπει να φύγω. Πρέπει να ξεκινήσω για τη
δουλειά…

Είμαι μέσα στο ασανσέρ που κατεβαίνει και προβληματίζομαι σχετικά με τον
εξαφανισμένο Ιάπωνα. Πραγματικά πολύ περίεργοι εξελίσσονται τελικά αυτοί οι
Ολυμπιακοί. Ακόμα και πριν προκύψει το θέμα με τον αγνοούμενο, άκουγα
διάφορους να αναπτύσσουν παράξενες θεωρίες για το τι γίνεται με αυτούς τους
Αγώνες: τις προάλλες, ένας συνάδελφός μου στο γραφείο υποστήριζε πως οι άψογοι
Αγώνες που βλέπουμε τόσες μέρες τώρα να διαδραματίζονται στην τηλεόραση
συμβαίνουν μονάχα στην τηλεόραση, πως αν τολμήσεις να πας στους χώρους των
Ολυμπιακών εγκαταστάσεων (και αν τα καταφέρεις τελικά να φτάσεις εκεί) θα δεις
μοναχά έρημα εργοτάξια… Γενικά ο κόσμος είναι καχύποπτος και φοβισμένος: ο
περιπτεράς μου, μου ορκίστηκε τις προάλλες πως είδε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν να
κυκλοφορεί στη γειτονιά… Τι να πω… Δεν ξέρω…

Βγαίνω στην πιλοτή της πολυκατοικίας και κατευθύνομαι προς το αμάξι μου. Δεν
έχω σκοπό, φυσικά, να το βγάλω στους δρόμους. Ποιος τρελάθηκε να κυκλοφορήσει
με το αμάξι στους δρόμους αυτή την εποχή; Όλη η πιλοτή είναι γεμάτη με τα
ακινητοποιημένα αμάξια των ενοίκων της πολυκατοικίας. Εγώ πάω στο δικό μου,
διότι μοναχά κι απλά λέω να το βάλω λίγο μπρος για να μην τα φτύσει εντελώς η
μπαταρία. Πλησιάζω αλλά κοντοστέκομαι ξαφνιασμένος όταν προσέχω κάτι, κάποιον
να είναι χωμένος ανάμεσα στο στενό διάδρομο ανάμεσα στις ρόδες του καθηλωμένου
αυτοκινήτου μου και τον τοίχο της πιλοτής. Κάποιος είναι ξαπλωμένος καταγής
εκεί πέρα, και φαίνεται να κοιμάται. Μέσα στο πρωινό ημίφως της πιλοτής τον
αναγνωρίζω: Είναι φτυστός ο χαμένος Ιάπωνας της τηλεόρασης. Φοράει αθλητικό
σορτσάκι και φανέλα. Το νούμερο και το ονοματεπώνυμο στη φανέλα του είναι αυτά
που μας επαναλαμβάνουν από χθες στα κανάλια. Δεν πιστεύω στα μάτια μου, κοιτάω
σαστισμένος, κι όσο κοιτάω τόσο αναγκάζομαι να πιστέψω στα μάτια μου. Δεν ξέρω
τι να κάνω τώρα, αλλά πρέπει να αποφασίσω κάτι να κάνω, γιατί εκείνος τώρα
ξυπνάει απότομα και με αντικρύζει, τρομοκρατημένος…

Τον έπεισα τελικά να έλθει πάνω μαζί μου στο σπίτι. Δεν είμαι σίγουρος ποιο
ήταν από αυτά που του είπα στα Αγγλικά μου που τον έπεισε να έλθει πάνω μαζί
μου στο σπίτι. Ίσως με εμπιστεύθηκε επειδή του αράδιασα καμιά δεκαριά ονόματα
ομοεθνών του συγγραφέων που διαβάζω φανατικά. Ίσως αυτό τον έπεισε να με
εμπιστευθεί. Αλλά δεν έχει σημασία γιατί, σημασία έχει ότι με εμπιστεύθηκε και
ανέβηκε πάνω στο σπίτι μαζί μου. Τον έχω τώρα αντίκρυ μου, καθισμένο στον
καναπέ του σαλονιού. Είναι αξύριστος, βρώμικος, βουβός και φοβάται. Σίγουρα
φοβάται. Και είμαι βέβαιος ότι πεινάει. Αποφασίζω να του φέρω κάτι να φάει. Το
θέμα είναι να βρω κάτι να του φέρω να φάει. Δεν είναι κάτι προφανές για έναν
νεόκοπο εργένη σαν κι εμένα. Εδώ και βδομάδες τρώω μοναχά σε μαγειρεία. Το
μόνο που βρίσκω στο ντουλάπι της κουζίνας είναι μια κονσέρβα ντολμαδάκια
γιαλαντζί. Του τα παρουσιάζω με μια ελαφριά υπόκλιση. Του τα συστήνω ως «greek
sushi». Τα καταβροχθίζει με τα χέρια. Έπειτα κατεβάζει σχεδόν μονοκοπανιά μια
κούπα από τον καφέ που είχε ξεμείνει στην καφετιέρα. Όλα αυτά υπό συνθήκες
απόλυτης σιωπής. Θέλω όμως τώρα να μου μιλήσει, να καταλάβω. Θα τον ακούσω όση
ώρα χρειαστεί. Προφανώς σήμερα δεν πρόκειται να πάω στη δουλειά.

Κάθομαι δίπλα του και τον ακούω. Με τα δικά του Αγγλικά, μου εξηγεί πώς
χάθηκε, μια ανεξήγητη εξήγηση αλλά αυτό μου εξηγεί, ότι έτρεχε χθες μαζί με
τους υπόλοιπους και κάποια στιγμή έπιασε τον εαυτό του να τρέχει μόνος του στο
αττικό λιοπύρι, κι ότι στην αρχή ενθουσιάστηκε γιατί νόμιζε ότι προηγούνταν
μπροστά από τους άλλους με διαφορά, αλλά όσο περνούσε η ώρα κι εκείνος
συνέχιζε να τρέχει μόνος του στους δρόμους της Αττικής, κάτι άρχισε να
ψυλλιάζεται πως είχε πάει στραβά, πολύ στραβά (είχε στρίψει κάπου λάθος;
αναρωτιέμαι. Τον μπέρδεψε η ελλιπής σήμανση στη μαραθώνια διαδρομή ή μήπως
φταίγαν οι παρενέργειες στον προσανατολισμό που επιφέρει κάποιο καινούργιο,
ύπουλο αναβολικό;). Όταν τελικά άρχισε να βραδιάζει κι ο ξεστρατισμένος
αθλητής συνέχιζε να τρέχει ολομόναχος κι εξαντλημένος στο πουθενά, ενώ το
Καλλιμάρμαρο δεν φαινόταν να εμφανίζεται ακόμα, τότε ο δρομέας πανικοβλήθηκε
κι έτσι χαμένος, κατάκοπος και φοβισμένος μπήκε στην πυλωτή της πολυκατοικίας
μου και χώθηκε να ξαποστάσει πίσω από το παρκαρισμένο αμάξι μου, χώθηκε εκεί
πέρα για να ξαποστάσει, να κοιμηθεί, για να κρυφτεί τελικά, γιατί αυτό είναι
το φινάλε: ο μαραθωνοδρόμος δεν θέλει πια να τερματίσει στο Καλλιμάρμαρο, δεν
θέλει να τερματίσει τελευταίος, ταπεινωμένος, με διαφορά σχεδόν μιας μέρας από
τους υπόλοιπους συναθλητές του, και να είναι υποχρεωμένος να δίνει
ταπεινωτικές εξηγήσεις για την εξαφάνισή του, κι έπειτα να πρέπει να γυρίσει
ατιμασμένος στη μακρινή πατρίδα του όπου θα έχει να αντιμετωπίσει την
απογοήτευση των συμπατριωτών του, την ντροπή των δικών του, την οργή του
προπονητή του… Όχι, καλύτερα να μείνει για πάντα έτσι εδώ στην Ελλάδα,
χαμένος, εξαφανισμένος…

Ακούω τη διήγησή του, συγκινητική, παρά τα όποια λογικά κενά της, και τον
φαντάζομαι να κάνει χαρακίρι με ένα κουζινομάχαιρο από τον εξοπλισμό του
σπιτιού μου, καθισμένος στα γόνατα μπροστά στην αναμμένη τηλεοπτική οθόνη του
σαλονιού μου απ’ όπου θα τον επιβλέπει ο προπονητής του με βλέμμα παγερό,
αυστηρό, σαμουράικο…

Φυσικά δεν του αποκαλύπτω καμία από αυτές τις σκέψεις μου. Αντιθέτως, τον
συμβουλεύω πως δεν πρέπει να το βάλει κάτω επειδή είχε μια ατυχία, πως θα του
δοθούν κι άλλες ευκαιρίες να επανορθώσει, πως πρέπει να γυρίσει στην πατρίδα
του και να αρχίσει την προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, όπου σε
τέσσερα χρόνια θα θριαμβεύσει και θα ξεπλύνει την ντροπή της Αθήνας. Άλλωστε,
του εξηγώ, αν αποφασίσει να μείνει κρυμμένος στην Ελλάδα, η κατάσταση που τον
περιμένει δεν θα είναι η ίδια που είχε συνηθίσει στο Ολυμπιακό Χωριό. Θα ήθελα
πραγματικά να τον φιλοξενήσω, να τον φιλοξενήσω όσο εκείνος θέλει, αλλά η
γυναίκα μου δεν νομίζω να το αποδεχθεί αυτό όταν γυρίσει με τα παιδιά, άσε που
θα μπορούσα να βρω μεγάλο μπελά αν τον ανακάλυπταν εδώ πέρα, κι έπειτα για
πόσο καιρό γενικά θα μπορούσε να αντέξει ένας πρώην μαραθωνοδρόμος από την
Ιαπωνία στη χώρα μας; Στη χώρα μας τα πράγματα είναι σκούρα για τους
αλλοδαπούς που δεν έχουν άδεια παραμονής και εργασίας. Διοργανώνουμε εδώ και
χρόνια στον τόπο μας διαρκείς Αγώνες επιβίωσης για τους ξένους και πολλοί ήταν
εκείνοι που χάθηκαν στη προσπάθεια. Αυτά του λέω κι εκείνος… κι εκείνος…

(Κι εκείνος τι; Και μετά τι; Έγραψε αυτή την ιστορία ώς εδώ, έφερε αυτή την
ιστορία ώς εδώ. Και μετά τι; Δεν ξέρει τι… Δεν ξέρει πώς… Δεν ξέρει πώς να
τερματίσει αυτή την ιστορία. Κάθεται μπλοκαρισμένος μπροστά στη μισογραμμένη
οθόνη του υπολογιστή, μπροστά στη μισογραμμένη ιστορία, την ιστορία που δεν
ξέρει πώς τελειώνει. Σηκώνεται από το γραφείο του, βγαίνει στη βεράντα,
αρχίζει να περπατάει πέρα δώθε στη βεράντα, μέσα στο καταμεσήμερο, να
περιφέρεται στη βεράντα, χαμένος στη βεράντα, χαμένος στην ιστορία του, ψάχνει
ένα τερματισμό για την ιστορία του, έναν τερματισμό που δεν βρίσκει. Ίσως κι
εκείνος, γράφοντας με ενθουσιασμό, έστριψε κάπου όπου δεν έπρεπε να είχε
στρίψει. Γι’ αυτό τώρα περιφέρεται στη βεράντα, χαμένος στη βεράντα, χαμένος
στο αττικό λιοπύρι. Δεν βρίσκει το τέλος και η προθεσμία υποβολής της ιστορίας
στην εφημερίδα τελειώνει… Θέλει να τα παρατηρήσει, να ξεκαρφιτσώσει από τη
φανέλα του το ύφασμα που φέρει το όνομα του και τον αριθμό συμμετοχής του…
Αλλά όχι, όχι ακόμα. Συνεχίζει να περιφέρεται μόνος στη βεράντα, να ψάχνει τον
τερματισμό της ιστορίας του. H μοναξιά ενός συγγραφέα που γράφει για τη
μοναξιά ενός αθλητή…).