Ένας ερωτικός καρατερίστας

Σπάνια, σπανιότατα φωτογραφιζόταν ο ζωγράφος Παύλος Μοσχίδης (εδώ, μια σπάνια νεανική φωτογραφία του). Ήταν ίσως το «αστρικό του φως» που ήθελε να κρατήσει ανέγγιχτο…

Αυτό που μένει για να θυμίζει το πέρασμα του από τη ζωή και την τέχνη, είναι
εκατοντάδες θαυμάσια σχέδια και λιθογραφίες που έχουν ως θέμα τον άνθρωπο,
τους καρπούς και κυρίως τη γυναίκα. Ο Παύλος Μοσχίδης ήταν ο καρατερίστας του
σχεδίου στην ελληνική ζωγραφική.

Ντυμένος στα λευκά, με ωραίο παράστημα και μια πνευματική ακτινοβολία, ο
Παύλος Μοσχίδης, αδελφός του γνωστού ηθοποιού Γιώργου Μοσχίδη, γεννήθηκε στην
Καβάλα το 1927 και ξεκίνησε τη θητεία του στη ζωγραφική από το εργαστήριο του
Πολύκλειτου Ρέγκου στη Θεσσαλονίκη.

Κοντά στον Ρέγκο εργάσθηκε ως βοηθός σε πολλές τοιχογραφίες και στη συνέχεια
σπούδασε ζωγραφική στη Μποζάρ του Παρισιού, διακοσμητικές τέχνες στην Εκόλ
Σουπεριέρ και την τέχνη του ψηφιδωτού. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, δίδαξε επί
ένδεκα χρόνια στη Σχολή Βακαλό και πραγματοποίησε περί τις 40 ατομικές
εκθέσεις, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ακολουθώντας μια μοναχική πορεία,
αντίθετα με το ρεύμα της αμφισβήτησης και της βίας στην τέχνη.

«Στην εποχή μας, που οι περισσότεροι ζωγράφοι ζητούν να εκφράσουν το μεγαλείο
και την ομορφιά της βιαιότητας, είναι μια ξεκούραση να συναντάς ζωγραφική όπως
του Μοσχίδη», έγραφε γι’ αυτόν ο Γιάννης Τσαρούχης. «Αβίαστα ερωτικός και
τρυφερός, αρκείται στα δώρα της αγάπης και των αγαθών αισθημάτων, στον πλούτο
της τρυφερότητας».

Με λίγες μολυβιές, το μελάνι, ένα σύρσιμο του κάρβουνου πάνω στο χαρτί του
σχεδίου, ο Μοσχίδης μπορούσε να πει πιο πολλά για τον άνθρωπο και τα πάθη του
από ό,τι άλλοι με χιλιάδες πινελιές. Άλλωστε, το σώμα, το πρόσωπο, ήταν γι’
αυτόν περισσότερο μια αφορμή για να «ανιχνεύσει ερωτικά την ύλη», όπως
σημείωνε η Ελένη Βακαλό. Τα γυμνά του είναι ντυμένα θαρρείς, χιλιοντυμένα με
το ειδικό φως που τα ίδια προκαλούν και συσσωρεύουν. «H γραμμή του, μέσα από
τους σύνθετους τόνους, τις διαφορετικές πυκνότητες, τον πλούτο και την
πολυτέλεια της υφής», υψώνεται ολοκάθαρη και μόνο, αβαρής, σαν αποτύπωμα του
σχεδίου και του σχήματος της ύλης στην αίσθηση, που γίνεται πια πνεύμα από
φαινόμενο.