Tο παραμύθι της αναμονής

Ανάμεσα στις τόσες εξυπηρετήσεις τού ψηφιακού ΟΤΕ υπάρχει κι ένα ηχογραφημένο
μήνυμα που σου λέει να μην κλείσεις προτού ακούσεις «σήμα κατειλημμένο». Αν
θέλεις να διακόψεις τη συνομιλία σου και ν’ απαντήσεις στον άγνωστο που σε
καλεί, έχει καλώς. Αλλιώς, ας ξαναπροσπαθήσει σε λιγάκι.

Όταν λοιπόν μιλάω στο τηλέφωνο και καταλάβω ότι κάποιο άλλο πρόσωπο,
μυστηριώδες και ανεξιχνίαστο, με καλεί από το σκοτεινό του βάθος, τότε αρχίζει
να με τρώει η περιέργεια, η σκέψη μου διολισθαίνει ανεπαίσθητα προς την κλήση
τής αναμονής και δεν ακούω πλέον τίποτε. Φεύγει, σκορπάει ο νους και η
φαντασία μου, παρασυρμένη από την υποβόσκουσα Σειρήνα, πλάθει τα μύρια όσα.

(Φαίνεται πως οι άγνωστες φωνές που μας καλούν κρύβουν – αλίμονο! – πολύ
περισσότερες εκπλήξεις από τις γνώριμες. Αυτές τις έχουμε στο χέρι ενώ στις
άλλες, στις αιφνίδιες και παρελκυστικές, επενδύουμε τις πιο κρυφές μας
προσδοκίες).

«Ναι, ναι, σίγουρα», σπεύδω να συμφωνήσω με τον τωρινό μου συνομιλητή –
τάχατες πως τον ακούω, μα στην ουσία για να μην το καταλάβει ότι βρίσκομαι
αλλού. «Βέβαια… σωστά…», ψελλίζω πού και πού, αλλά η έγνοια μου είναι
στραμμένη ολόκληρη στην αινιγματική μορφή την κρυμμένη στην αχλύ τού μυστηρίου
της.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο πιεστικά όταν συνεχίζεται η προκλητική επιμονή
τού ενός, αλλά και η αφόρητη πολυλογία τού άλλου. Τι να του πω; «Κλείσε εσύ
γιατί παίρνει κάποιος άλλος» ή, όπως λένε μερικοί χωρίς ντροπή: «Σε κλείνω,
χτυπάει το κινητό μου» – καινούργιος ρατσισμός αυτός, προηγούνται ασυζητητί οι
χρήστες κινητών, ενώ της σταθερής τηλεφωνίας είμαστε παρακατιανοί! Όχι, όχι,
αυτό το θεωρώ μεγάλη αγένεια· μοιάζει σαν να του κλείνω κατάμουτρα την πόρτα
του σπιτιού μου.

Τέλος πάντων, κάποτε ο άλλος σταματάει την πάρλα κι επιτέλους αναδύεται από το
σκοτάδι της η λύση του αινίγματος. Και τότε… Τι ξενέρωμα φρικτό, όταν το
μυστήριο ξαφνικά διαλύεται και ο δήθεν θησαυρός αποδεικνύεται άνθρακας!
Σιχτιρίζω, που λέτε, την αδημονία μου, την καταστροφική μου περιέργεια, και
παίρνω όρκο πως ποτέ δεν πρόκειται να θυσιάσω, πλέον, το ορατό για χάρη τού
αοράτου.

Έλα όμως που σε λίγο το τηλέφωνο ξαναχτυπά κι αρχίζει πάλι το γνωστό τριβέλι:
η περιέργεια, η ταραχή και το μυαλό στη γλίστρα.

Είπα, λοιπόν, να καταργήσω την αναμονή, να μην ακούω τις Σειρήνες. Χτυπάνε δεν
χτυπάνε, εγώ να αδιαφορώ! Μα, ευθύς, το ξανασκέφτομαι και μετανιώνω. Μπα, λέω.
Στο κάτω κάτω της γραφής, πόσα σινιάλα μπορούν ακόμα να διασπούν το κέλυφος
μιας άχαρης καθημερινότητας; Να ‘ρχονται να μας βρίσκουν, αυθαίρετα, στη
στείρα απομόνωση κι εμείς να επενδύουμε αυθόρμητα στο παραμύθι της αναμονής
τους; Πόσα νεύματα – ψεύτικα ή αληθινά – μπορούν ακόμα να μας ταράζουν
ευχάριστα, εξάπτοντας τη φαντασία μας; E, πόσα;

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας