Ο Hρακλής που γελούσε βαθιά…

Τον θυμάμαι σαν και τώρα τον Ηρακλή τον Παπαλέξη. Όταν πρωτόρθε στα γραφεία
του «Διαβάζω». Κοντούλης, μελαχρινός, με μάτια γλυκά, με γέλιο βαθύ – το
άκουγα τακτικά, στ’ αυτιά μου το ‘χω – και με χαμόγελο πλατύ, που πίστευε και
υπερασπιζόταν με θέρμη και με ευθύτητα τις ιδέες του, που άκουγε τους άλλους.
Θα πρέπει να ‘ταν στα είκοσι έξι του τότε, το ’77, ένα-ενάμισι χρόνο μετά την
έκδοση του περιοδικού. Ήρθε σαν «παιδί για όλες τις δουλειές». Όπως «παιδιά
για όλες τις δουλειές» ήμασταν όλοι τότε του «Διαβάζω». Αγαπούσε αυτό που λέμε
«πολιτισμό», αγαπούσε το βιβλίο, αγάπησε και το «Διαβάζω». Δούλεψε για το
«Διαβάζω» ο Ηρακλής. Πολύ. Και σκληρά. Και το «Διαβάζω», αν συνεχίζει να
υπάρχει – να ΥΠΑΡΧΕΙ, όμως, όχι να κουτσοσέρνεται – επί είκοσι επτά χρόνια σε
τρεις ανθρώπους το χρωστάει – κι ας βοήθησαν κι άλλοι πολλοί: στον Περικλή
Αθανασόπουλο, την «ψυχή» του, που μας άφησε κι εκείνος πολύ νωρίς, στον Γιώργο
τον Γαλάντη και στον Ηρακλή τον Παπαλέξη. Επί των ημερών του το «Διαβάζω», με
το θεσμό των λογοτεχνικών βραβείων που δημιούργησε και στέριωσε γερά, έπεισε
άλλη μια φορά τον κόσμο των γραμμάτων για την εγκυρότητά του. Στον Ηρακλή, με
συμπαραστάτρια την Βάσω τη Σπαθή, οφειλόταν αυτό και στη δουλειά του.
Διακριτικός, χαμηλών τόνων αλλά άνθρωπος με ικανότητες. Και με Ήθος. Ναι! Είχε
Ήθος ο Ηρακλής.