ΓIANNHΣ KAKΛEAΣ «Mε πλήττουν οι επαγγελματίες»

«Θέλω να συνεργάζομαι με ηθοποιούς ερωτευμένους με το θέατρο. Δεν μπορώ τους “επαγγελματίες”. Με πλήττουν και με θλίβουν», λέει ο Γιάννης Κακλέας

Το πόδι του το πρωτοπάτησε στο σανίδι το 1971, πρωτοετής της δραματικής σχολής
του «Θεάτρου Τέχνης» που την τελείωσε το ’74, στο Υπόγειο, παίζοντας ένα από
τα Ξωτικά στο ιστορικό «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Καρόλου Κουν. Φέτος ο
Γιάννης Κακλέας, που άρχισε να σκηνοθετεί το 1981, όταν ίδρυσε και την Ομάδα
«Θέαμα» – το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ ήταν η πρώτη του σκηνοθεσία
-, έπειτα από τριάντα δύο χρόνια και αφού έδωσε σειρά παραστάσεων τις οποίες
«σφράγισε» με μια προσωπική ματιά που χαρακτηρίστηκε «ροκ», επανήλθε στο
«Όνειρο». Αυτή τη φορά ως σκηνοθέτης. Με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας του οποίου έχει
αναλάβει, και μάλιστα για δεύτερη φορά, την καλλιτεχνική διεύθυνση.

Τι θα είναι το «Όνειρο» που θα δούμε; Ένα «ροκ» «Όνειρο»;

«Είμαι στιγματισμένος ως “ροκ”, ε;». Γελάει. Είναι πενηντάρης πια, έχει μια
κόρη στα δεκαοκτώ κι έναν γιο δεκαοκτώ μηνών, αλλά δείχνει πολύ νεώτερος. Δεν
είναι το εναλλακτικό «λουκ» και τα δύο κρικάκια που έχει περασμένα στο
αριστερό αυτί. Είναι η νεανική διάθεση που έχει. Παρορμητικός, θυμώνει εύκολα
αλλά και γελάει με γέλιο πλούσιο, ενθουσιάζεται αλλά και κάποιες στιγμές
γίνεται σχεδόν ντροπαλός – ένα παιδάκι.

«Για να είμαι πιο μοντέρνος στις εκφράσεις μου, είναι “μετα-ροκ” η αντίληψη
που ανέβασα το έργο». Γελάει πάλι. «Έκφραση αρκετά “φλου” για να μπερδέψει…
H παράσταση ολόκληρη είναι ένα όνειρο, χωρίς το έργο να είναι γραμμένο έτσι
από τον Σαίξπηρ. Το βασικό της στοιχείο είναι η ονειρική διάσταση. Το παιχνίδι
με τη νύχτα και τα νυχτερινά μας είδωλα. Είναι μια παράσταση σύγχρονης
αισθητικής που συμβαίνει στο σήμερα αλλά μέσα από μια διαχρονική ονειρική
αντίληψη. Με όλα τα στοιχεία που αγαπάω. Ξέρεις, έχω τις “αγάπες” και τις
“επιθυμίες” μου, δεν είμαι “χαμαιλέων”. Απλώς, αυτή τη φορά νομίζω ότι μπήκα
πιο εσωτερικά σ’ αυτό το παιχνίδι του λόγου και των σωμάτων. Το ελπίζω
τουλάχιστον».

«Πειράξατε» καθόλου το κείμενο;

«Ιδιαίτερα “πειράγματα” δεν έγιναν, εκτός από κάποιες συντομεύσεις. Μόνη
επέμβαση είναι μια ευχή που κάνουμε στο τέλος του έργου για τον έρωτα, όπου
δανειζόμαστε ένα ποίημα της Κικής Δημουλά. Ένας στίχος της Κικής Δημουλά ήταν
άλλωστε και το έναυσμα για την παράσταση. Λέει κάπου, χωρίς να είμαι ακριβής,
ότι το μόνο που δεν πρέπει να μας δώσει το όνειρο είναι το όριο. Γιατί τότε
δεν θα ‘ταν όνειρο, θα ‘ταν γήρας. Και η παράσταση που έκανα είναι εκτός
ορίων. Το “Όνειρο” είναι ένα έργο χιλιοπαιγμένο. Αλλά είναι και έργο
“ανοιχτό”. Το ανέβασα γιατί είχα κάτι προσωπικό να πω».

Δεν φοβάστε ότι αυτή η «ροκ» αντίληψη των πραγμάτων που διατηρείτε, με την
πάροδο του χρόνου μπορεί να καταντήσει σαν αυτούς τους εξηνταπεντάχρονους
ροκάδες των συγκροτημάτων που μοιάζουν πια με παρωδία του εαυτού τους και με
καρναβάλια;

Γελάει. «Δεν γράφω μουσική. Ούτε η πρώτη κιθάρα σε ροκ συγκρότημα είμαι.
Παραστάσεις κάνω. “Ροκ” χαρακτηρίστηκα ολίγον βιαστικά και αμήχανα, κατά τη
γνώμη μου. Από την αγάπη μου για τα δυνατά βάιμπς και για τη μουσική αυτή.
Αλλά η αγάπη μου δεν είναι τόσο για τη μέινστριμ ροκ αλλά για την αλτέρνατιβ,
την εναλλακτική σκηνή. Γιατί εκφράζει μια συγκεκριμένη ιδεολογία έλλειψης
φόβου, πρόκλησης, ανατροπής αλλά και ταυτόχρονα μία έντονη διάθεση
επικοινωνίας. Επηρεασμένος καθώς ήμουν από τις ιδέες του Αντονέν Αρτό, ήρθαν
αυτά και έδεσαν και έγιναν ύφος. Όταν ξεκίνησα την Ομάδα “Θέαμα” δεν ήθελα να
κάνω μια διανοοουμενίστικη ομάδα. Αλλά μια ομάδα που να “χτυπάει” κατευθείαν,
όπως οι ροκ συναυλίες. Συμφωνώ απόλυτα ότι αυτό μπορεί να καταντήσει γραφικό
και γελοίο. Δεν είμαι “ροκ σκηνοθέτης”. Απλώς σκηνοθέτης είμαι. Και
εξελίσσομαι ανάλογα με το πώς εξελίσσεται η προσωπικότητά μου. Δεν μένω
“κολλημένος”».

«Καθόλου μίζερα δεν είναι τα ΔΗΠΕΘΕ»

Το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας ήταν επιλογή σας ή μια λύση που σας βόλευε, την εποχή
αυτή, που χάσατε τον «Τεχνοχώρο»;

«Στην Αθήνα υπάρχουν τόσες δουλειές… Και δεν βρίσκομαι στα αζήτητα. Ούτε
έψαχνα μια ήσυχη γωνιά για να “αράξω”. H Καλαμάτα είναι για μένα ένας έρωτας.
Μου έδωσε, στην πρώτη περίοδο που είχα αναλάβει τη διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ, τη
δυνατότητα να κάνω μεγάλες παραγωγές και να εξελιχθώ ως σκηνοθέτης. Πάντα
σχεδίαζα την επιστροφή. Δεν έγινε από ανάγκη».

H μίζερη εικόνα που, παρά τις φωτεινές εξαιρέσεις, έχει σχηματιστεί για τα
ΔΗΠΕΘΕ δεν σας απασχολεί;

«Ο θεσμός έχει αδικηθεί. Καθόλου μίζερος δεν είναι. Είναι, αντίθετα, από τους
πιο αναζωογονητικούς για το θέατρό μας – να φύγει από την υδροκέφαλη Αθήνα.
Για τη μίζερη εικόνα κάποιοι διευθυντές και κάποια Διοικητικά Συμβούλια είναι
που ευθύνονται. Γιατί έχουν κάνει τα ΔΗΠΕΘΕ αποθήκες και τρίτες λύσεις άνεργων
σκηνοθετών και ηθοποιών».

Δεν έχετε χάσει τον ενθουσιασμό και την «τρέλα» σας…

«Έτσι είμαι. Λειτουργώ παρορμητικά και η “τρέλα” είναι αναπόσπαστο στοιχείο
της προσωπικότητάς μου στη δουλειά. Γουστάρω τη δουλειά. Και χωρίς την “τρέλα”
αυτή δεν μπορείς να δημιουργήσεις».

INFO

Το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα παρουσιάζεται από
το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας αύριο, στις 9 μ.μ., στον Λυκαβηττό (τηλ. 210-7227.209,
210-7277.233). Εισιτήρια: 18, (φοιτητικό) 15 ευρώ.