Παράξενες ιστορίες

Πάντα πίστευα πως δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι κάποιον – επί μουσικών θεμάτων
τουλάχιστον – που δεν διαθέτει πικάπ. Ακόμη και αν βρίσκεται εκεί για ντεκόρ,
χωρίς να δουλεύει, και κάνει απλώς συντροφιά στα βινύλια. Τώρα να, το λένε και
οι White Stripes. Και δεν δέχονται κριτική στους δίσκους τους από κανέναν
χωρίς πικάπ στην κατοχή του. Δίκιο έχουν.

«Sumday» Grandaddy (V2)

Ο καθένας, πάντως, όπως θέλει βλέπει τα πράγματα – οι Grandaddy από το
Μοντέστο της Καλιφόρνιας με μία δεκαετία μουσικής ενασχόλησης ήδη στις
προσωπικές τους αποσκευές βλέπουν τη μουσική τους να μοιάζει με τον
Άνθρωπο-Ελέφαντα. Αποκρουστική και γοητευτική ταυτόχρονα. Να φύγεις μακριά και
να την αγκαλιάσεις. Το ωραίο, εξάλλου, βρίσκεται στα μάτια εκείνου που το
βλέπει και οι περιγραφές του gran-Grandaddy Τζέισον Λιτλ αναμενόμενο για όσους
τον γνωρίζουν να ανήκουν στη σφαίρα του παράξενου. Όσο παράξενο κι αν είναι να
ραντίσεις με κάμποσα σταγονίδια τεχνολογίας τη φολκ ευφορία τους.

H ουσία (και όχι μόνο για την παρέα του Λιτλ) βρίσκεται στις λεπτομέρειες, που
κάτω από τον μεγεθυντικό φακό τους γίνονται μικρά διαμάντια «lo-fi» ροκ. Όλα
φαίνονται ίδια, εκτός αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά. Και αυτοί εδώ οι
Καλιφορνέζοι, ακολουθώντας ανάλογη αλλά εντελώς διαφορετική τακτική από τα
μίντια, αλιεύουν ψαχνό από τα μονόστηλα, από εκεί που η λογοτεχνία φτιάχνει με
κλειστά μάτια, σε ελάχιστες εξαιρετικές περιπτώσεις, τα κείμενα που θα
ρουφήξει ο αναγνώστης της. H αφήγηση κυλάει μαζί με τη μουσική, αδιαφορώντας
και για το ρεφρέν αν δεν έχει μεγάλη σημασία, όπως δεκάρα δεν δίνουν οι
άνθρωποί μας για τις προσδοκίες της βιομηχανίας της μουσικής όπου διαμένουν
μονίμως τράνζιτ. Το «Sumday» είναι η σοδειά τους, το κατά κάποιον τρόπο «δια
ταύτα» τους, ή απλά, για τους πρακτικούς τύπους, ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά
άλμπουμ που ξελογιάζουν τον επισκέπτη του καταστήματος από τα ράφια.

«One More, Once More» Dale Watson (Α&Ν)

Ο Ντιν Μάρτιν, μεθυσμένος σε ένα μπαρ του Τενεσί, παρέα με τον μίστερ σουίνγκ
της κάντρι Μπομπ Γουίλς και ο Φρανκ Σινάτρα να προσπαθεί να τους κεράσει ακόμη
ένα ποτό, την ώρα που μπαίνει στη μέση ο πολύ καλός κ. Ντέιλ Γουότσον – του
«Cheatin’ Heart Attack» και του «Every Song Ι Write is for You» – που συναντά
εδώ τον κοσμοπολίτη εαυτό του. Το ένα μαρτίνι φέρνει το άλλο και ο έξοχος
Γουότσον, που όπου και να πάει, όσα μαρτίνι και να πιει, τα βήματά του τον
οδηγούν κάπου εκεί στα κάντρι λημέρια. Από εκείνους τους γοητευτικούς
«λούζερς» της εποχής (που βλέπει τη μουσική μόνο ως προϊόν προς πώλησιν), ο
Ντέιλ Γουότσον αντιστέκεται σθεναρά όσο και με στυλ, αυτό το κλασικό πια και
αξεπέραστο. Τις μεγάλες ορχήστρες, λέει, δεν τις χειρίζεται καλά, αλλά
ακολουθεί το ένστικτο και πετυχαίνει διάνα με κομμάτια ατμοσφαιρικά σαν το
«Yου’ve Got me Now», το «You Win Again», το «San Anton» και το «Dance All
Night», ποτισμένα στο πετσί τους από τα πρώτα χρόνια του ροκ εν ρολ, τα φίφτις
και τα σίξτις, όταν ο Γουότσον ξαναζωντανεύει μέσα στις συνθέσεις του. Και
φυσικά παίζει και όλες τις κιθάρες.

«Ο» Damien Rice (Warner)

Ένα στούντιο-τσέπης αγόρασε ο νεαρός Ιρλανδός Ντάμιεν Ράις και ηχογραφούσε
ασταμάτητα μικρά τραγουδάκια που του έστελνε η μούσα του, πιάνοντας κάπου στο
βάθος ήχους από τη βρύση που στάζει, από την πόρτα που χτυπάει και την
τηλεόραση που παίζει στον κόσμο της. Έτσι φτιάχνονται τραγούδια με καρδιά.
Έτσι ξεκίνησαν και οι U2 το «October» τους. Το «Ο» – ένας κύκλος μυστηρίου για
τους Ιρλανδούς – αποκαλύπτει έναν τραγουδοποιό που πρέπει να ανεβάζουμε την
ένταση όταν βγαίνει εκεί έξω για να ακούμε καλύτερα τους εσωτερικούς του
διαλόγους που οδηγούν τα πράγματα στα άκρα. Ο Ράις απλώνει την ψυχή του στα
σχοινιά σαν μπουγάδα, έτσι που να βλέπουν όσοι περνούν από εκεί τις φολκ
επιρροές του, το παράξενο α λα Κοστέλο τσαλάκωμα της ψυχής που θα σε κάνει να
βουτήξεις βαθιά για να πετάξεις μετά στα ύψη. Αυτούς τους τραγουδοποιούς τούς
θέλουμε στην ομάδα μας.

Όνομα και διεύθυνση

* Με ένα εντυπωσιακό άλμα στα χιόνια (http:
//www.grandaddylandscape.com) περνάς στον παραμυθένιο κόσμο των Grandaddy.
H ζωή στην εξοχή έχει τις χάρες της.

* Ο Ντέιλ Γουότσον σε τακτική επαφή με τους φαν μέσα από τη σελίδες του
στο Ίντερνετ: http:
//www.dalewatson.com. Για να μην έχει κανείς την εντύπωση ότι περνάει όλη
την ημέρα του στο ράντσο.

* Και για τους φανατικούς της κιθάρας ο Γουότσον προτείνει: http:
//www.shownet.com.au/tomkins.html. Κλασικά πράγματα.