Θυμάμαι μια αμερικάνικη κωμωδία με τον ίδιο τίτλο. Όπου ο Τζακ Λέμον έπαθε την
πλάκα της ζωής του όταν βρέθηκε στη χειμαζόμενη από απεργίες Νέα Υόρκη των
αρχών του ’70. Ο άπραγος επαρχιώτης, αφού περιπλανήθηκε στην άγρια πλευρά του
Μανχάταν, έπαθε τέτοια νίλα ώστε τελικά παράτησε το όνειρο της κοινωνικής
αναβάθμισης και το ‘βαλε στα πόδια. Τυχερότερος του Τζακ Λέμον στάθηκε ο δικός
μας Κώστας Χατζηχρήστος. Φύση εξωστρεφής, τσαχπίνικη και υπομανιακή, τα
κατάφερε να τυλίξει σε μια λαδόκολλα την Αθήνα της δεκαετίας του ’60. Είναι
προφανής η διαφορά φάσης που οδήγησε τον Τζακ Λέμον πίσω στο χωριό ενώ ο
Χατζηχρήστος είδε φως και στρώθηκε. H Αθήνα που απολαμβάνουμε εσείς κι εγώ
σήμερα, δεν είναι παρά το δημιούργημα αυτής της μετοικεσίας. Pas mal κατά την
ταπεινή μου άποψη κι ας γκρινιάζουν μερικοί μερικοί.
Για τις περιπτώσεις Ισπόγλου, Τσάκα και λοιπών, τα θεωρητικά μου δεδομένα
αποδεικνύονται ισχνά και έωλα. Αδύνατον να βρω αντιστοιχίες και κίνητρα,
αδύνατον να φανταστώ ώς πότε η τηλεόραση θα αποτελεί τη βασιλική οδό για
ανθρώπους της περιφέρειας που ονειρεύονται να βρεθούν στο κέντρο. Κάτι,
ωστόσο, βαθιά μέσα μου μού λέει ότι το πανηγύρι των ελληνικών ριάλιτι θα
κρατήσει για όσο καιρό η ελληνική επαρχία κάνει κέφι να συμπληρώνει αιτήσεις
συμμετοχής. Τα στατιστικά βοούν και οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Τα
ριάλιτι που αξιώθηκαν ημέρες δόξας και υψηλής τηλεθέασης ήσαν εκείνα που είχαν
επαρχιώτες πρωταγωνιστές, τελεία και παύλα. Οι καινούργιοι είναι σοφότεροι των
παλιών κατά τούτο: δεν ονειρεύονται να ανοίξουν σουβλατζήδικο στην Κυψέλη.
Αρκούνται σε δεκαπέντε λεπτά διασημότητας.
