Tο πέρασμα και ο «μεταφορέας»

Ο Ίταλο Σβέβο είπε, «ο κόσμος πρέπει να αλλάζει για να μένει ο ίδιος». Πόση
ειρωνεία και πόση πικρία κρύβει αυτή η φράση.

Πάντα χρειαζόμαστε κάποιον για να περάσουμε απέναντι, φτάνει να το τολμήσουμε·
και αυτό το πέρασμα και αυτό το απέναντι συνιστούν τη συνάντησή μας με τον
εαυτό μας, και ίσως συνάντηση οδυνηρή, γιατί τότε παύει ο καθείς να είναι
όμοιος με τον διπλανό του, παύει να αποτελεί κομμάτι της μάζας, είναι πια
κομμάτι του κόσμου, καθώς στη συνάντηση αυτή λύθηκε η καρδιά του και η γλώσσα
του και η τέχνη του. Συνάντησε κοντολογίς το καθήκον του. Καθήκον τού να
συντρέχει και να φέρει μέρος των παθών του διπλανού του.

Τα χρόνια περνούν και δεν μαθαίνουμε τελικά αν μείναμε μόνοι ή όχι· γι’ αυτό
που θέλω να είμαι σίγουρος είναι αν πέρασα το χάσμα από την απάθεια στη δράση
και βρέθηκα ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν άγονται και φέρονται όπως επιτάσσουν
τα μικροσυμφέροντα και οι ψευδεπίγραφες ανάγκες τους.

Αυτό το πέρασμα ή μεταφορά μας με τη βοήθεια του «άλλου» δεν μπορεί να γίνει
δίχως καλοσύνη και σεβασμό, εκτίμηση και φιλία, και αν κατά σύμπτωση
απουσιάζουν από τη μεριά μας τα παραπάνω, ο «μεταφορέας» θα μας αφήσει
μεσοστρατίς, πράγμα που σημαίνει μήτε επιστροφή μήτε πηγαιμό. Ελάχιστοι
γνωρίζουν ή γνώρισαν το μεγαλείο του έρωτος και της φιλίας.

Δεν μιλώ για την αγάπη, την αδυσώπητη αυτή υποκριτική βία που κατέχουν οι
χριστιανοί και οι μικροαστοί – ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, ο
μικροαστισμός θερίζει όπως κάποτε θέριζε η ελονοσία ή η πανούκλα – έτσι κι
αλλιώς αγαπά και ένας ηλίθιος.

Μιλώ για εκείνους τους ανθρώπους που δεν αντέχουν, που η ευαισθησία τους
ραγίζει την καρδιά τους, ραγίσματα που τα φέρουν σε όλη τους τη ζωή – οι
υπόλοιποι, αγνώμονες, λαθραίοι, δυσάρεστοι διαβιούν με τη βία της κάθε μέρας.

«Χρειάζεται να πατήσεις επάνω του ή να σε μεταφέρει αυτός για να περάσεις
αντίκρυ», έγραψε κάπου ο Z. Λορεντζάτος – δεν θυμάμαι σε ποιο βιβλίο του, ας
με συγχωρέσει.

Έχω πατήσει πολλές φορές επάνω του και με μετέφερε αγόγγυστα απέναντι και ήταν
μακρύ το ταξίδι, ανηφορικό, αλλά έτσι είναι, για να φτάσεις στις πηγές σου
δύστροπη ανηφόρα ανεβαίνεις· όμως αυτή είναι η μοίρα του μεταφορέα και του
μεταφερόμενου και, σε κάθε πέρασμα ξανά μαθαίνουν και οι δυο πως το νέο είναι
παλιό και το παλιό νέο και πως μια υπόγεια συνάφεια τα συνενώνει ανάμεσα στο
αιώνιο δίπολο φιλία – φύση.

Φιλία και φύση: όσες ύποπτες παρεμβολές και αν γίνονται ανάμεσά τους, δεν θα
παύσουν να αφυπνίζουν καρδιές και συνειδήσεις αισθαντικών ανθρώπων.

Γιατί τα έγραψα τα παραπάνω; Αφορμή στάθηκε η φράση του Αντόνιο Ταμπούκι, «Ο
χρόνος που είχαμε στη διάθεσή μας, δυστυχώς, τελειώνει. H Κλωθώ και η Λάχεσις
έχουν ολοκληρώσει το έργο τους…».

Και προσθέτω, ήρθε η δική μας σειρά να τολμήσουμε το πέρασμα στην αντίπερα
όχθη, γιατί αυτή, όπου τώρα στεκόμαστε αναποφάσιστοι, παραβρώμισε.

Ο Σ. B. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος.