Ο «Γολγοθάς» της βρεγμένης πατούσας

Παρατηρούμε το ολοκαίνουργιο σπόρ που έχουν υιοθετήσει οι Νεοέλληνες, βουτιές στη θάλασσα το καλοκαίρι. Πολύ πρωτότυπο και άγνωστο μέχρι χθές γι’ αυτό και αποτελεί θέμα για τα δελτία ειδήσεων

Πρώτες ημέρες θερινής γιορτής, πρώτα μπάνια, αμέσως μετά τις εξετάσεις των
παιδιών, μιλιούνια αυτά, ξεχύνονται ασπρουδερά ακόμη από τη χειμωνιάτικη
κλεισούρα στις παραλίες και ο τηλεοπτικός φακός από κοντά χαζεύει για χάρη μας
αυτό που ήταν πάντα μια φυσική θερινή εκδήλωση του Νεοέλληνα – τις βουτιές
στις παραλίες. Θέμα στα δελτία ειδήσεων η ζέστη και οι βουτιές, θέμα και στις
πρωινές εκπομπές, λες και πρόκειται για μια καινοφανή συνήθεια.

Μεταξύ των πρωτότυπων αυτών πλάνων από τον συνωστισμό στις παραλίες
παρεισφρέουν, όλως τυχαίως, και μερικά λάγνα με καλολαδωμένα οπίσθια
μπικινιφορουσών καλλονών, για να κάνει τη δουλειά του και ο φακός-κυνηγός
τηλεθέασης. Κάθε χρόνο ακριβώς τα ίδια, κάθε χρόνο μια ενθουσιασμένη ρεπόρτερ
περιγράφει με τον λυρισμό που υποθέτει ότι απαιτεί η υψίστη στιγμή του
εμβαπτισμού του Αθηναίου στα θαλασσινά νερά, το αυτονόητο.

Ή μήπως δεν είναι πλέον αυτονόητο; Μήπως τα μπάνια του λαού έγιναν πολύτιμη
ψυχαγωγία για τυχερούς; Πριν από λίγες μόλις ημέρες άλλα πλάνα, ντροπής αυτά,
έδειχναν τη μάχη συνταξιούχων και εργαζόμενων για να εξασφαλίσουν λίγες ημέρες
φθηνών διακοπών.

Θυμόμαστε εκείνες τις σκηνές, όπου πίσω από μια σιδεριά, σαν
θηριοδαμαστής, προφυλαγμένος, έβγαζε ένας υπάλληλος μόνο το χέρι, βιαστικά μην
του το αρπάξουν οι αλλόφρονες απ’ έξω, με το χαρακτηριστικό σκοτισμένο
δημοσιοϋπαλληλικό ύφος, και έδινε σε κάποιον που στριμωχνόταν μπροστά του ένα
χαρτάκι και μετά κι άλλο, κι άλλο. Το πλήθος μπροστά του ξεσπούσε με
στριμωξιές τον καημό της αναμονής του για το πολύτιμο χαρτάκι των φθηνών
διακοπών.

Κάποτε κατέβαιναν οικογένειες στις παραλίες της χώρας για μήνες, όσους
και οι σχολικές διακοπές, να χορτάσουν ήλιο και θάλασσα, με λίγα μέσα,
σαγιονάρες, πολλά καρπούζια, βατραχοπέδιλα και φουσκωτά μπρατσάκια για τα
παιδιά. Σίγουρα χωρίς κάμερες στο κατόπι τους να καταγράφουν τη σπουδαία αυτή
παράδοση του εγχώριου καλοκαιρινού νομαδισμού. Ήταν μια φυσική, μια
αδιαπραγμάτευτη συνήθεια της ζωής.

Μοιάζει οι πιο ανθρώπινες, οι πιο καθημερινές, οι πιο φυσικές εκδηλώσεις της
ζωής να έγιναν ο τυποποιημένος «Γολγοθάς» του καθημερινού ενημερωτικού
τελετουργικού. Μπάνιο στη θάλασσα; Ναι, αλλά προηγείται λουτρό ιδρώτα στην
κίνηση προς την παραλία. Διακοπές; Ναι, αλλά λίγες, μίζερες, δεν υπάρχουν
χρήματα, αφήστε το δράμα της κίνησης για μια βουτιά. Χάθηκε η χαρά της
γιορτής. Και καθώς ντοπάρεται το θέαμα της ανάγκης για βουτιές μέσα στη ζέστη
του θέρους από την τηλεοπτική σκηνοθεσία τους, μετατρέπονται από στιγμές χαράς
σε μία ακόμη εκδήλωση μιζέριας στην αδιάλειπτη σειρά παρόμοιων σκηνών που έχει
γίνει η καθημερινότητα.

Παίζει το ταβλάκι του ο κύριος στην παραλία; Θαυμάστε τον πώς τα
καταφέρνει και είναι έξω καρδιά. Τρώει παγωτό ένας άλλος, χυμένος σαν
λουκουμάς στην ξαπλώστρα; Ζηλέψτε τον, τον τυχερό. Και αν καταφέρετε το ίδιο,
τότε έχετε αγγίξει την απόλυτη ευτυχία. Έτσι, αίφνης, το αυτονόητο της
διασκέδασης, του μπάνιου, ενδύεται όλες τις κυβερνητικές ολιγωρίες που το
έχουν μετατρέψει σε όνειρο – την οικονομική πολιτική, για παράδειγμα, που
στερεί τα δέοντα για να το απολαύσει κανείς, την έλλειψη υποδομής, τις
αδυναμίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, των υπουργείων ΠΕΧΩΔΕ και λοιπών που
σχετίζονται με δρόμους, έργα, δόμηση· και τέλος πάντων ό,τι καημό έχουμε με
την ευκαιρία μπορούμε να τον επενδύσουμε στην αδυναμία της απόλαυσης του
αυτονόητου ή, αντιθέτως, στη δυνατότητα να το απολαμβάνουν οι τυχεροί.

Ανάμεσα στην πραγματικότητα και την εικόνα της, έλεγε ο Σαρτρ, υπάρχει μια
στιγμή σιωπής. Αυτή τη στιγμή την έχει κατασχέσει το τηλεοπτικό θέαμα για να
την φέρει με μια καθημερινή κοπτοραπτική φασόν στα μέτρα της ευτυχίας ή
δυστυχίας. Για ένα μπάνιο ξεκινήσαμε, ας μην το κάνουμε πια θέμα. Δεν είναι
ούτε τύχη να το καταφέρεις ούτε αγγίζεις την ευτυχία άμα βουτήξεις τις
πατούσες σου στη θάλασσα. Μπορούμε και χωρίς τις κάμερες.