|
|
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΗΣ ΧΙΛΗΣ
Η κόρη του δολοφονηθέντος Προέδρου της Χιλής, του Σαλβαδόρ Αλιέντε, είναι
πρόεδρος της Βουλής στη χώρα του χαλκού. Έχοντας πάντα μέσα της άσβεστες
μνήμες από το πραξικόπημα που οργάνωσε η CIA με τον στρατό στις 11 Σεπτεμβρίου
του ’73, πιστεύει ότι η Χιλή και ο κόσμος χρειάζεται πλέον συναίνεση και
συνεννόηση για να μην οδηγούνται χώρες σε τραγωδίες σαν αυτή που έζησε η ίδια
και ο λαός της. Στη συνέντευξή της, η Ιζαμπέλ Αλιέντε μιλάει στα «ΝΕΑ» με
συγκίνηση για τη θυσία του πατέρα της για «την αξιοπρέπεια της Χιλής, τη
Δικαιοσύνη, τον άνθρωπο».
Έχετε την αίσθηση ότι δικαιώθηκε ο θάνατος του πατέρα σας; Το ερωτώ αυτό
γιατί μέχρι σήμερα ούτε ο δικτάτορας Πινοσέτ τιμωρήθηκε…
Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Το παράδειγμα που έδωσε δεν αφορούσε μόνο στη
Χιλή, αλλά στον κόσμο ολόκληρο.
Γιατί νομίζετε ότι έμεινε στο Προεδρικό Μέγαρο, αφού το βομβάρδιζαν και
ήταν βέβαιο πως θα τον σκότωναν;
Ο πατέρας είχε πάντα ένα αυξημένο αίσθημα ευθύνης και αξιοπρέπειας, για τον
ίδιο και την οικογένειά του. Στην περίπτωση εκείνη της 11ης Σεπτεμβρίου του
1973 αισθανόταν ότι είχε ευθύνη απέναντι στη Χιλή και τη δημοκρατία. Ήθελε να
μείνει ώς το τέλος.
Έμεινε με το όπλο στο χέρι… Τι ήλπιζε;
Τίποτα, αφού ούτε ο ίδιος ούτε οι συνεργάτες του ήξεραν να χρησιμοποιούν όπλα.
Τι σας έμεινε τελικώς από τον πατέρα σας;
Ο πατέρας μου ήταν πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Ήταν πολύ συνεπής στις ιδέες του.
Αυτό καθόρισε και την πορεία του…
Ασφαλώς. Ήξερε να ξεχωρίζει τι είναι καλό για τον λαό του και να παλεύει γι’
αυτό, γνωρίζοντας ότι θα συγκρουσθεί με μεγάλα συμφέροντα.
Πότε τον είδατε για τελευταία φορά;
Τον επισκέφθηκα δύο ώρες πριν τον σκοτώσουν οι άνδρες του Πινοσέτ. Ήταν πολύ
ήρεμος. Μου άφησε μία γλυκιά γεύση εκείνη η συνάντηση. Και ευτυχώς, γιατί η
τραγωδία που ακολούθησε ήταν πολύ μεγάλη για μας, για όλο τον χιλιανό λαό…
Έμειναν όμως μαζί του αρκετοί στη Μονέδα, γνωρίζοντας ότι κι αυτοί θα
σκοτωθούν…
Αυτό ήταν κάτι που τον απασχολούσε.
Τι εννοείτε;
Τον απασχολούσε τι θα γίνουν όλοι οι άνθρωποι που ήταν κλεισμένοι μαζί του στο
Προεδρικό, στη Μονέδα. Δεν ήξεραν να χρησιμοποιούν τα όπλα. Νομίζω ότι ο
πατέρας ήθελε να μείνει μόνο να δώσει τη μάχη, χωρίς να χαθούν άλλες ζωές.
Πίστευε ότι θα ήταν θυσίες άχρηστες, χωρίς αιτία.
Τα τελευταία λόγια του;
Θα έλεγα ότι ήταν πολύ ποιητικά. Δεν μίλησε μόνο για την περιπέτεια του λαού
του. Θυμήθηκε τη γυναίκα του, τις κόρες του, τον κόσμο που θα έμενε πίσω.
Έκανε λάθη;
Και ποιος άνθρωπος δεν κάνει…
Εσείς τι θα προσδιορίζατε;
Δεν αντελήφθη το μέγεθος της συνωμοσίας στον στρατό…
Από τότε πέρασαν τριάντα χρόνια. Η Χιλή όμως δεν κυβερνάται από μία
«αριστερή συμμαχία», αλλά από έναν συνασπισμό σοσιαλιστών και
χριστιανοδημοκρατών. Πώς το εξηγείτε;
Όλοι διδάχθηκαν από τότε.
Μιλάτε για τη σύγκρουση – τότε, το ’73 – σοσιαλιστών και
χριστιανοδημοκρατών;
Ναι. Και νομίζω ότι αυτό έδωσε ένα μάθημα σε όλους. Η Χιλή – και τη ζηλεύουν
οι γειτονικές χώρες – έχει σταθερότητα. Το οφείλει σε αυτήν τη συμμαχία.
Όλα αυτά δεν χρειάζονται συμβιβασμούς;
Θα έλεγα ότι η δημοκρατία έχει ανάγκη από συναίνεση. Και αυτό το μάθημα το
έδωσε η τραγωδία της δικτατορίας.
Τόσο καθοριστική ήταν η δικτατορία;
Ναι, αν σκεφθείτε τι πόνο σκόρπισε στη Χιλή.
Σε τι σκέψεις σάς έβαλε η τραγωδία στο Ιράκ;
Δεν μπορεί να αγνοείται ο ΟΗΕ. Και θα έλεγα ότι η Ευρώπη των «25» πρέπει να
αποτελέσει ένα αντίβαρο στην Αμερική. Δεν μπορεί ο σύγχρονος κόσμος να ζει με
πολέμους.
Δεν είναι γενικόλογο αυτό;
Ασφαλώς και γι’ αυτό χρειάζεται να παλεύει κανείς για την ειρήνη. Η θέση του
Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου για την Ολυμπιακή Εκεχειρία
είναι μία καλή πρόταση.
Σας βαραίνει που ως πρόεδρος της Βουλής της Χιλής φέρετε αυτό το ιστορικό
όνομα;
Φυσικά. Φιλοδοξία μου είναι να ζήσει ο κόσμος καλύτερα, πιο ειρηνικά.
Δεν είναι δύσκολη υπόθεση για μια χώρα της Λατινικής Αμερικής;
Δύσκολο είναι για όλο τον κόσμο…
Τι θα φιλοδοξούσατε να κάνατε σε νομοθετικό επίπεδο;
Θα ήθελα περισσότερη διαφάνεια στην πολιτική ζωή, να μην υπάρχει διαφθορά. Κι
αυτό χρειάζεται νόμους. Κάναμε μία αρχή. Χρειάζονται κι άλλα.
Γιατί ένας Έλληνας να επισκεφθεί τη χώρα σας;
Γιατί μοιάζουμε! Είστε κι εσείς ευαίσθητοι, σας αρέσει η κουβέντα, το καλό
κρασί, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, είστε κι εσείς… ανθρώπινοι.
