Τα παπούτσια λένε την ιστορία μας

«Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα». Τα παπούτσια της νύφης ετοιμάζονται να… πατήσουν εκείνα του γαμπρού, που επαναστατούν, ενώ τα παπούτσια του παπά γίνονται «μηχανόβια» στο βραβευμένο ταινιάκι των μαθητών του Α’ Λυκείου του Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης

«Σκηνή Α’: Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα… Η φράση του παπά (κάτω μέρος του
ράσου, παπούτσια μαύρα) προκαλεί τη νύφη, η οποία πατάει με τη λευκή γόβα τα
λουστρίνια του γαμπρού, εκείνος θυμώνει, παρεμβαίνουν οι συγγενείς (γόβες και
πέδιλα και ψηλοτάκουνα και στραβοπατημένα), ο γάμος διαλύεται, ο παπάς σηκώνει
το ράσο του, καβαλά μια μηχανή κι εξαφανίζεται, έχοντας «φορτώσει» στο πίσω
μέρος της και μια νεαρή χαλαρών ηθών και ψηλοτάκουνων παπουτσιών.

Οι μαθητές της Α’ Λυκείου του Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης επέλεξαν
τα… παπούτσια ως πρωταγωνιστές στη βραβευμένη – τελικά – ταινία τους.

Παπούτσια αθλητικά, γόβες, σκαρπίνια, μπότες, παπούτσια – ενδεικτικά του
κοινωνικού στάτους, των πολιτικών επιλογών, των ερωτικών σχέσεων, της…
ανθρωπολογίας.

Σκηνή Β’: Ένας άνδρας (πολιτικός), με μαύρο παντελόνι και μαύρα καλογυαλισμένα
παπούτσια, εκφωνεί πολιτική ομιλία. Ξαφνικά ένα γιαούρτι… προσγειώνεται στα
σκαρπίνια του. Γλιστράει…

Δείχνοντας μόνο παπούτσια οι νεαροί παραγωγοί, σκηνοθέτες, σεναριογράφοι,
μοντέρ, ενδυματολόγοι (όλοι) «γέμισαν» τα έξι κινηματογραφικά λεπτά της
ταινίας που έλαβε το πρώτο (για τη συμμετοχή τής Θεσσαλονίκης) βραβείο στο 3ο
Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών, που συνδιοργάνωσαν το Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Θεσσαλονίκης και τα υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας.

Οι συντελεστές της ταινίας φθάνουν τους 17. Όλοι τους έγραψαν από κοινού το
σπονδυλωτό σενάριο, σκηνοθέτησαν, έπαιξαν, επιμελήθηκαν ενδυματολογικά,
σκηνογραφικά, μόνταραν, σπίκαραν, δάνεισαν τα… πόδια τους και κυρίως τα
παπούτσια τους για την ταινία.

Η ιδέα ανήκει στον Τάσο Παυλόπουλο, μαθητή της Α’ Λυκείου του Πειραματικού
Σχολείου Θεσσαλονίκης. «Μας ζήτησαν κάτι πρωτότυπο. Το βλέμμα μου στους
ανθρώπους αρχίζει από τα παπούτσια τους. Από χαμηλά. Στην ταινία, αυτή η
ιδιότυπη ίσως οπτική μου λειτούργησε σαν τέχνασμα. Το χρησιμοποιήσαμε για να
ασκήσουμε τη δική μας κοινωνική και πολιτική κριτική».

Με μια ματιά από χαμηλά… Από τα παπούτσια-προσωπεία. Παπούτσια πονηρά,
επιθετικά, ερωτικά, πολιτικά, κυριλέ, παπούτσια που προκαλούν, υποκύπτουν,
συμβιβάζονται, αλλά και παπούτσια που αντιστέκονται.

Ο Τάσος επιμένει για το ομαδικό τής προσπάθειας. «Η ιδέα μόνο ήταν δική μου.
Την ταινία τη φτιάξαμε όλοι μαζί. Όλοι γράψαμε σενάρια, παίξαμε,
σκηνοθετήσαμε, φωτογραφήσαμε. Όλοι τα κάναμε όλα».

148 συμμετοχές

Το 3ο Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών «Πάμε σινεμά» πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα
στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Σύρο, τα Ιωάννινα και το Μόναχο της Γερμανίας.
Στο Φεστιβάλ συμμετείχαν 148 ταινίες.

Το 1ο Πανελλήνιο Βραβείο πήρε η ταινία «Βαθιά Μεσάνυχτα και κάτι» από το
Ενιαίο Λύκειο Καλεντίνης (Ηπείρου).

Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Αττικής έλαβε η ταινία «Άχτιστο Φως» του 2ου
Ενιαίου Λυκείου Βριλησσίων.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Ηπείρου: «Ένας γάμος, 16 απιστίες και ένα παιδί», 2ο
Ενιαίο Λύκειο Ηγουμενίτσας.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Κυκλάδων: «Μια συνηθισμένη μέρα», 2ο Ενιαίο Λύκειο
Σύρου.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Θεσσαλονίκης: «Δείξε μου τα παπούτσια σου να σου πω
ποιος είσαι», Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Βαυαρίας: «Bavarian Love Story», Ενιαίο Λύκειο
Νυρεμβέργης.

Παράλληλα απενεμήθησαν και 13 τιμητικές διακρίσεις.