ΜΑΤΙΕΣ Τα λάφυρα

Ο γνωστός επιχειρηματίας νυκτερινών κέντρων Ηλίας Μαροσούλης, όταν κερδίζει
στην πόκα, σε κάποιο «κόλπο», ένα ασήμαντο ποσόν, απλώνει το χέρι του στην
τσόχα, μαζεύει τις λιγοστές μάρκες και, την ίδια στιγμή, λέει: «ό,τι πάρομεν
καλόν είναι, όπως δήλωνε ο μακαρίτης πρόεδρος της Κύπρου, Σπύρος Κυπριανού!».

Τον – κατά Μαροσούλη – πρόεδρο Κυπριανού σκέφτομαι, συνεχώς, τούτες τις μέρες.
Ο λόγος, νομίζω, είναι προφανής: οι πάντες, όπως διαβάζω και βλέπω, άλλο
τίποτα δεν έχουν στον νου τους, εκτός από τη συμμετοχή τους στην
«ανασυγκρότηση του Ιράκ». Στο «κονόμι», δηλαδή. Στα έργα που θα γίνουν, μετά
την ισοπέδωση της Βαγδάτης και των άλλων ιρακινών πόλεων, από τα πυρά των
«συμμάχων απελευθερωτών». «Ό,τι πάρομεν καλόν είναι», συλλογίζονται, και
περιμένουν το σύνθημα για το «βουρ στον πατσά»!

Θ’ αφήσουν, όμως, οι Αμερικανοί, που είναι έτοιμοι για το μεγάλο φαγοπότι,
έστω και μερικά κοκαλάκια, για τους Ευρωπαίους; Κάπως χλωμό, μου φαίνεται…
Δεν ξόδεψαν, οι άνθρωποι, τόσα δισεκατομμύρια δολάρια – βόμβες πύραυλοι,
ρουκέτες, μετακινήσεις στρατευμάτων κ.λπ. – δεν σκότωσαν τόσες χιλιάδες
Ιρακινούς, γυναικόπαιδα, πρωτίστως, για να μοιραστούν τα λάφυρα από την
παράνομη και επαίσχυντη εισβολή τους, με Γάλλους, Γερμανούς και άλλους
ορεξάτους μουστερήδες…

Διότι, βέβαια, μόνο για τον μπεζαχτά έγινε αυτός ο φοβερός «πόλεμος». Δεν
έγινε για την πάταξη της τρομοκρατίας, την εξόντωση του αιμοσταγούς τυράννου
(όντως) Σαντάμ Χουσεΐν και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας δυτικού τύπου, στο
Ιράκ. Και, τώρα που το ‘φερε η κουβέντα: πού είναι αυτά τα περίφημα όπλα
«μαζικής καταστροφής», που είχε κρυμμένα στις αποθήκες του ο κτηνώδης
δικτάτορας; Πού είναι τα «χημικά» και τα «βιολογικά» του; Και γιατί δεν τα
χρησιμοποίησε, μέσα στην απόγνωσή του, για να γλιτώσει από τους διώκτες του;

Άκουσα σε κάποιο κανάλι, ότι δεν έχουν εμφανισθεί, ακόμη, στο πεδίο της μάχης,
δύο επίλεκτες ιρακινές μεραρχίες, στις οποίες στήριζε πολλά, για την άμυνα της
χώρας του, ο Σαντάμ. Αλήθεια, πού χάθηκαν αυτές οι μεραρχίες; Κι εκείνες οι
«τρομερές μονάδες στρατού», οι αφοσιωμένες στον δικτάτορα, πού βρίσκονται;
Ανελήφθησαν στους ουρανούς;

Πέμπτη μέρα μετά τον πόλεμο και το χάος που επικράτησε στη Βαγδάτη, μετά την
«απελευθέρωσή» της, συνεχώς επιτείνεται. Τα αγάλματα του Χουσεΐν γκρεμίζονται,
το πλιάτσικο σε κυβερνητικά κτίρια και πλουσιόσπιτα όλο και μεγαλώνει και τα
αμερικανικά κανάλια, που έκαναν γαργάρα τη δολοφονία των δημοσιογράφων και των
εικονοληπτών, ζουν ώρες δόξας και μεγαλείου… Να δούμε, τι θα γίνει…