Φώτο – φίνις

Έχω την εντύπωση πως όλα αυτά τα πάρτι που γίνονται τελευταία, γίνονται μόνο
και μόνο για να φωτογραφηθούν οι καλεσμένοι. Δεν είναι πάρτι. Είναι
φωτογραφίσεις. Ίσως γι’ αυτούς η φωτογραφία, να είναι μια ληξιαρχική πράξη
υπάρξεως.

Το άκουσα από μια… «κυρία» (τη λένε τώρα). Έλεγε λοιπόν η «κυρία» στο κινητό
της, εν κινήσει από πλατεία προς Σκουφά:

– «Δεν μπορώ πουλάκι μου, το βράδυ είμαι καλεσμένη σε φωτογράφιση». Ριγήσανε
οι νεραντζιές του «Μπιντέ» (παλιά ονομασία και προφητική της Πλατείας
Κολωνακίου λόγω του σχήματός της), ένα αεράκι ανατρίχιασε τα καλσόν του
Αεράκη… και η κυρία (όπως τη λένε τώρα) συνέχισε…

– «Θα είμαστε όλοι καλεσμένοι. Όλοι! Και οι καλύτεροι φωτογράφοι. Οι καλύτεροι
για χιλιάδες φωτογραφίες» κάθε στιγμή και μία πόζα. Πόζα γλεντιού, χαράς,
ανεμελιάς και… «τράβα μου μια τράβα μια … φωτογραφία»

μια παρέλαση από γούνες, μπιζού, λίφτινγκ, τουαλέτες, μπότες, μπότοξ, τιάρες
(ναι, τις είδα κι αυτές θρονιασμένες σε βαμμένα κόκκινα, ελάχιστα μαλλιά),
σμόκιν, πούρα, γραβάτες, εμφυτεύσεις και κρέατα να αιωρούνται κάτω από τα
μπράτσα ακριβώς και δίπλα στη μασχάλη. Μια παρέλαση που κάθε λίγο με σύνθημα
το φλας ακινητοποιείται, παγώνει (κι άλλο;), καθηλώνεται, σε μια φωτογραφία
για περιοδικά, εφημερίδες κι άλλα εφήμερα. Έχεις την εντύπωση πως ανάμεσα σε
κάθε «ενσταντανέ» δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει φως, δεν υπάρχει κανείς τους.
Είναι πλάσματα που γεννιούνται στην αστραπή των φλας και σβήνουνε μαζί τους.

Γερασμένοι, πιωμένοι, παστωμένοι, απελπισμένα ευτυχισμένοι, τρέχουνε την
κούρσα της αντιστροφής του χρόνου, βγάζοντας φωτογραφίες για να απαθανατίσουν
τη σκηνή, χωρίς να καταλαβαίνουν πως στο τέλος της κούρσας το νήμα που θα
κόψουν είναι το νήμα της ζωής. Πίσω στο βάθος σαν φλας ανάβει η νύχτα στη
Βαγδάτη. Και πιο βαθιά, ακόμα πιο βαθιά, δίνει συνέντευξη Τύπου η μεσόκοπος
ποπ σταρ Μαντόνα, ντυμένη πεζοναύτης, διαμαρτυρόμενη, λέει, για τη λογοκρισία
του βίντεο κλιπ της, που είναι εναντίον του πολέμου στο Ιράκ… στο χείλος του
ακατανόητου, στα σύνορα της ασυναρτησίας… στα κατεχόμενα του παραλόγου…
στο σπίτι μου βραδιάζει… βάζω κι ακούω το τραγούδι του Κεμάλ.

Ο Μάνος σφυρίζει τον σκοπό κι ο Γκάτσος ψιθυρίζει…

«Καληνύχτα Κεμάλ

αυτός ο κόσμος

δεν θα αλλάξει ποτέ».

Καληνύχτα…