Σαν ταινία τρόμου

Από θρίλερ σε θρίλερ πάνε τα δελτία ειδήσεων κι αν κάποτε αναλάμβανε ο κινηματο-γράφος να εκτονώσει τον τρόμο φθάνοντάς τον στα όρια της υστερίας, τώρα έχουμε αρκετούς υστερικούς να ξεσπούν για χάρη της «ενημέρωσης»

Άγρια χαράματα και ο τηλεοπτικός φακός παρών στο μισοσκόταδο κεντρικού
αθηναϊκού δρόμου. Οι προαναγγελθείσες συλλήψεις των υπολοίπων της τρομοκρατίας
έχουν ξεκινήσει. Η επιχείρηση στον μισοσκότεινο δρόμο είναι παραπλανητική.
Έτσι λένε τα ρεπορτάζ στα πρωινά κυριακάτικα προγράμματα (Alpha). Άλλα πάλι
λένε, πως ένας άντρας και μία γυναίκα ή δύο άντρες και μία γυναίκα έφυγαν με
ένα τζιπ της Αντιτρομοκρατικής, μάλλον ένας «Φιλίπ» που μένει εκεί (ΝΕΤ). Το
«θρίλερ» παίρνει νέα συναρπαστική τροπή.

Εν τω μεταξύ παράλληλες ιστορίες στα δελτία ειδήσεων ενισχύουν το ζοφερό
τοπίο. Η υπόθεση των εκβιασμών αποκαλύπτει εξαιρετικά ψυχαγωγικές πτυχές με
κορυφαία το «ξέσπασμα του Τράγκα», όπως τιτλοφορείται το επεισόδιο από δύο
κανάλια, Alter και Star, που σπεύδουν να το μεταδώσουν.

Ξεκινάει το Alter όπου ο εκδότης-δημοσιογράφος επιδίδεται σε ένα
κορυφαίου σκηνικού πάθους τηλεφωνικό ξέσπασμα με ουρλιαχτά και κραυγές μεταξύ
των οποίων ξεχωρίζουν χαρακτηρισμοί και φράσεις υψηλής καταναλωτικής αξίας,
απευθυνόμενοι στην κυβέρνηση και στο ΣΔΟΕ που έκανε έλεγχο στα βιβλία του: «Η
καμόρα, ο αρχιμαφιόζος, η μαφία, τα λαμόγια – έχει πέραση η συγκεκριμένη
έκφραση στις παραθυράτες συζητήσεις προς δόξα της δημοσιογραφικής ακρίβειας
στη χρήση της ελληνικής γλώσσας -… αν μιλήσουμε, αν μιλήσουμε ο Κακαουνάκης
κι εγώ θα…..» η απειλή μένει μετέωρη. Ποιος να μιλήσει, τι να πουν και για
ποιον. Και συνεχίζει ακάθεκτος με υπονοούμενα για άλλους που χρωστούν και δεν
τους κυνηγούν. «Μια μικρή εφημερίδα είμαι». «Όχι», του απαντάει ο γενικός
γραμματέας του ΣΔΟΕ, που εν τω μεταξύ έχει κι αυτός επικοινωνήσει τηλεφωνικώς
με το δελτίο του Alter, «είστε όμιλος με 5 εφημερίδες. Δεν θα κάνουμε έλεγχο
μόνο στα τυροπιτάδικα, θα κάνουμε σε όλους», λέει με αυστηρότητα. Στην άλλη
άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βογγητά και λαχάνιασμα που δείχνουν άνθρωπο εκτός
εαυτού σε επικίνδυνη κρίση προσπαθούν να ενισχύσουν την άποψη, που προβάλλει ο
βογγών, ότι ο φορολογικός έλεγχος είναι οπωσδήποτε πολιτική δίωξη. Και
επιμένει δίνοντας νέες ενδιαφέρουσες προεκτάσεις στα βογγητά: «Έχω στήσει
εταιρείες εγώ με αυτούς, έχω χαρτιά εγώ». Άλλος με «χαρτιά», που «κρατάει»
εκείνους που τον κυνηγούν.

Αλλά αυτά δεν μένουν χωρίς συνέχεια. Τέτοιο μένος, τέτοιο λαχάνιασμα, τέτοιο
βογγητό σε απευθείας μετάδοση είναι πολύτιμο για την τηλεθέαση.

Την επομένη προβάλλεται σε επανάληψη από το ίδιο δελτίο, ενώ έχει το
δικό του «ξέσπασμα Τράγκα» και το Star. Πρόσωπο τηλεοπτικό ο ξεσπών γνωρίζει
καλά τους κώδικες του θεάματος, τους ρυθμούς της κορύφωσης και
αυτο-«κανιβαλίζεται» προσφέροντας εαυτόν προς κατανάλωση και μαζί τις απόψεις
του.

Και ενώ σπρώχνεται το «μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο» στο πεδίο των εκβιασμών,
οι πλημμυροπαθείς «μετρούν τις πληγές τους» και βλέπουν «τους κόπους μιας ζωής
να χάνονται από την αδιαφορία του κράτους» ή βρίσκονται «στο έλεος της μανίας
της φύσης».

Το λαϊκό θέαμα, που αποκαλείται «δελτίο ειδήσεων» έχει τα κλισέ του,
όπως τα γουέστερν και οι σαπουνόπερες, όπως τα θρίλερ που προβάλλονταν σωρηδόν
στις οθόνες την εποχή της μεγάλη κρίσης της οικονομίας λίγο πριν από τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτά στηρίζουν τον «μύθο» που συντηρεί τις αξίες με τις
οποίες θα ταυτιστεί το κοινό. Εκείνη την εποχή τα δύσπιστα και μαγεμένα μάτια
των ανέργων, των φοβισμένων από ένα μέλλον που διαγραφόταν ζοφερό χάζευαν
εφιάλτες τους να γίνονται σενάρια για εντυπωσιακά θεάματα, που έφταναν τον
τρόμο σε σημείο υστερίας, εκτονώνοντάς τον. Τα δελτία ειδήσεων δεν είναι
σινεμά, αλλά έχουν τα σενάρια τρόμου, έχουν καλούς και κακούς, έχουν Ζορό ή
Κολόμπο, που κυνηγούν τους διεφθαρμένους πλούσιους, έχουν εφιάλτες, έχουν
υστερία, ξεσπάσματα, υπονοούμενα, κλίμα Αποκάλυψης και εντέλει μετατρέπονται
σε ένα είδος τελετών εξορκισμού του κακού, που οι θεατές τις χαζεύουν
ξεχνώντας τις καθημερινές εμμονές: δουλειά, υγεία, επιβίωση.