Χαμηλοί ροκ τόνοι

Το καινούργιο άλμπουμ, το έκτο, των Υπογείων Ρευμάτων – 13 νέα τραγούδια με
τον τίτλο «Μικρά που ‘ναι τα όνειρα» (Warner) – κινείται περίπου στις ίδιες
ήρεμες ροκ αποχρώσεις που τους έχουμε συνηθίσει. Οι κιθάρες έχουν υποχωρήσει
(από τις τρεις του προηγούμενου άλμπουμ έμεινε η μία), ενώ «τσιμπήθηκε» λίγο
το ηλεκτρονικό στοιχείο. Ωστόσο, τα τρία τέσσερα κομμάτια που ξεχωρίζουν
(«Άγνωστοι δρόμοι», «Για μια περήφανη στιγμή», «Θέλω να χάσω τον εαυτό μου»
κ.λπ.) δεν είναι αρκετά δυνατά ώστε να μείνει στον ακροατή η αίσθηση της
εμπνευσμένης δουλειάς. Στο σύνολό του είναι ένας δίσκος με αξιόλογα στοιχεία
(σπάνια, λόγου χάριν, βλέπουμε τόσο καλό στίχο), χωρίς όμως τη σπίθα και την
ένταση μιας ξεχωριστής δουλειάς. Και βέβαια, οι απαιτήσεις είναι
δικαιολογημένα αυξημένες μετά την καταπληκτική προηγούμενη δουλειά των
Υπογείων Ρευμάτων, τις «Εικόνες στα σύννεφα».