Α. Λ. Π.

Ο Αργύρης Λ. Πουλίδης (τηρώ τους τόνους και τις συλλαβές του πραγματικού
ονοματεπωνύμου) γεννήθηκε αρχές της δεκαετίας του ’40 και πέθανε στις αρχές
της δεκαετίας του ’90. Στη ζωή του δεν σύναψε γάμο ούτε έκανε παιδιά,
κυκλοφόρησε ωστόσο βιβλίο δικό του και με δικές του αποφάσεις να φυτευτούν
δέντρα, προπάντων οξιές, γιατί ήταν αριστούχος δασολόγος, διορισμένος στο
νομαρχιακό παράρτημα του Αμυνταίου. Πρόφτασε επομένως να έχει τις βασικές
εμπειρίες ζωής, καθώς αν προσμετρηθεί συγκριτικά δεν έζησε ούτε πολύ λίγο ούτε
πάρα πολύ. Κούτσαινε μάλιστα ελαφρά από το δεξί του πόδι κι όποτε το σήκωνε
για να το πατήσει, του ξέφευγε κι έπεφτε σαν πιο βαρύ. Το μάλλον κομψό
κούτσαμα το είχε πρωτοεμφανίσει στην εφηβεία κι οφειλόταν στην ψυχολογία της
εποχής περισσότερο παρά σε ατύχημα ή αιτία ανατομική: στη δεκαετία του ’60 οι
επιπόλαια τραυματισμένοι με τον κατάλευκο επίδεσμο στο μπράτσο ή το
φροντισμένο τσιρότο στο σαγόνι είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν
γοητευτικοί. Αργότερα, στην πλήρη ενηλικίωση, ο Αργύρης μάζευε τα κόκαλα κι
επιστρέφοντας από την ταβέρνα τάιζε τα σκυλιά της πλατείας που ήταν και το
μόνο του χούι προπατορικής ενοχής.

Ο στο εξής Α.Λ.Π., παιδάκι μπήκε παίζοντας στο πλυσταριό όπου αντίκρυσε τη
μάνα του κρεμασμένη από τη χαμηλή γκρεντιά της οροφής, μ’ ένα χοντρό μπεζ
καραβόσχοινο που εκείνη το είχε λύσει από τον κουβά του πηγαδιού όπως είχαν
αποφανθεί. Και καθώς αιωρούνταν η γκρίζα ρόμπα με τα μισόλευκα πουά το κορμί
της έπλεε μέσα κι ο ποδόγυρος σκέπαζε τα γυμνά πεθαμένα πόδια εκτός από τα
δάχτυλα και τα νύχια που άλλα ήταν κάτασπρα κι άλλα σχεδόν μαύρα, μαργωμένα,
και το κεφάλι της γερμένο μπροστά με τα μαλλιά χυμένα φαινόταν σαν κάτι
συνολικά γκρίζο, ενώ τα μισοσαπισμένα τσόκαρα κείτονταν στο πάτωμα, το ένα
πεταμένο πιο μακριά, αναποδογυρισμένο και υγραμένο. Ο πατέρας του δεν είχε
ενδιαφερθεί ούτε για το γεγονός του πλυσταριού ούτε για τα παιδιά, άφησε
πάντως ιδιόχειρες ελαιογραφίες και πορτρέτα του μεσοπολέμου μαζί με τη μυρωδιά
της ρακής, που δεν έλεγε να φύγει μήτε όταν πέθανε και μπήκαν τα παιδιά στο
διαμέρισμα της αντιπαροχής· το ίδιο το οικόπεδο είχε διαποτιστεί, φαίνεται.

Ο Α.Λ.Π. είχε φτιάξει ένα ρήμα ειδικό για τις όλες τις περιστάσεις: «Θα
μπουχάρεις τσιγάρο;» ρωτούσε προσφέροντας από ανοιχτούς Δελφούς φίλτρο. «Χτες
μπούχαρα δύο φραπέδες και δεν κοιμήθηκα». «Τι μπουχάρεις;» σήμαινε «Τι σε
απασχολεί», ενώ με το «Πολύ μπουχάρισμα, πολύ!» εννοούσε «Ντουμάνιασε το
δωμάτιο από τα τσιγάρα». Το ποτό το μετρίαζε λόγω της χρόνιας φαρμακευτικής
αγωγής, μολονότι θεωρούσε τον έρωτα ως συσχετίσιμο μέγεθος στους στίχους του:
«κι εγώ τραμπαλιζόμουν στο κορμί της / πριν γίνω σταχτοθήκη στο μεθύσι»,
έγραψε σε ποίημα που έσχισε πάνω σε μια κρίση αξιολόγησης. «Μπουχάρω χάπια»
κάγχαζε, «Πήγα στον γιατρό και μου έγραψε κι άλλα». «Γιατί, Αργύρη, σου έγραψε
κι άλλα;», «Γιατί είναι εντελώς γιατρός!». Έπαιζε με τις λέξεις όπως κάνουν οι
υγιείς, ένας λόγος παραπάνω για τον Α.Λ.Π. που η ουσία της ζωής τού είχε γίνει
απωθητική. Μα και οι άλλοι, εκείνοι που κατέχουν ή νέμονται την ωραία ουσία
ζωής, νιώθουν ασυναίσθητη υποχρέωση να παίζουν και το κάνουν για να μη πλαντάξουν.

Ο Α.Λ.Π. συμπεριφερόταν με προδιάθεση ισοτιμίας ακόμη και προς τις
καθαρίστριες που δεν του γούσταραν ή δεν κατάφερνε να τις γδύσει, κι όσο
διαρκούσε η καθαριότητα εκείνος παρέμενε εκεί, ξυρισμένος, κολονιαρισμένος,
καθαρός και πλυμένος, με καινούργια εσώρουχα, κοστουμαρισμένος και
γραβατωμένος, σαν μελαχρινός Πίτερ Ουστίνοφ, πανέτοιμος να ορμήσει. Η Ν.Μ.
καθάριζε στου Α.Λ.Π. δυόμισι χρόνια και περισσότερο. Της έκαμνε δωράκια, της
έβαζε μουσική και του εκμυστηρευόταν τα προβλήματά της. Αλλά κρατιόταν και δεν
γελούσε όταν τον έβλεπε με τα εσώρουχα και τις αντρικές καλτσοδέτες, μόνο
αναφωνούσε: «Καλέ, αυτός έγινε σαν καινούργιος!» ώσπου τελικά παντρεύτηκε κι
αυτή.

Η φιλοσοφία και η μουσική ήσαν οι ύψιστες και η ποίηση ερχόταν αμέσως μετά. Ο
Σοπενάουερ, ο Νίτσε, η βούληση για δύναμη και η δύναμη της βουλήσεως, ο
Βάγκνερ και ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (και η κοινωνιολογική παραφυάδα του
Χοφστάτε προς το τέλος) κατελάμβαναν τον μισό τουλάχιστον χρόνο της
καθημερινής ζωής του Α.Λ.Π., μολονότι θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι κατείχε
πολύ περισσότερους κλασικούς δίσκους παρά βιβλία, διέθετε ωστόσο τους γνωστούς
Γερμανούς λυρικούς καθώς και Βερλέν, Μποντλαίρ και Καρυωτάκη. Δικά του
ποιήματα και στοχασμοί είδαν το φως στον τοπικό Τύπο του Αμυνταίου: τα
αντίτυπα που χάρισε στους προϊσταμένους του αλλά και στον νομάρχη ήταν από το
μελέτημά του «Η κοινωνία από απόψεως ισχύος θεωρουμένη». Οι στίχοι του εξάλλου
ήταν ρωμαλέοι, πρόδιδαν περιφρόνηση της λεπτομέρειας και μεγαλοψυχία και
πραγματεύονταν θέματα της αιωνιότητας σε ταιριαστούς υψηλούς τόνους, όπως
προκύπτει από το παρακάτω απόσπασμα: «Ενώ οι λοσιόν των φαρμακείων / γυάλιζαν
περίεργα σε μαλλιά γυναικών / το Δεκεμβριάτικο φεγγάρι είχε εξαφανισθεί /
γιατί το χιόνι είχε ασπρίσει τα κιγκλιδώματα / που χωρίζουν τα τζάμια αστικών
λεωφορείων. / Μα η χαμέρπεια των ανδρών δεν είχε χαθεί / διότι και μέσα στην
παγωνιά οι ορμές αναμμένες / ήθελαν να σβηστούνε σε λαγόνες κοριτσιών / κι
έτσι τραμπαλίζονταν στα στρώματα σε γκαρσονιέρες / γεωπόνων, εφοριακών,
Ταμειακών, Νομαρχιακών / ενώ ξημέρωνε και τα πολλά βυτία του μαζούτ / κόρναραν
βιαστικά μέσα στην τόση παγωνιά» και τα λοιπά.

Η καθοριστική επίσκεψή του στο Μαντείο των Δελφών στις αρχές της δεκαετίας του
’70 και το σβήσιμο του φωτισμού της πλατείας Γεωργίου Μόδη στις αρχές της
δεκαετίας του ’80 σηματοδοτούν το πάθος του Αργύρη για βούληση και δύναμη και
ολοκληρώνουν την εικόνα του. Από τη συνταρακτική εκείνη επίσκεψη βγήκαν
αργότερα μερικοί στίχοι στο ποίημά του ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ: «Όταν οι διάφορες σημαίες /
πετούσαν στον θερμό κλιματισμό / ενός γιαπωνέζικου χειμώνος / ο Ηνίοχος των
Δελφών χαμογέλασε, μα περάσαμε το κατώφλι / και τα ρολόγια χόρτασαν
κιλοβατώρες / και το σαλόνι γέμισε αντισυλληπτικά», αλλά πρέπει να δούμε τα
δύο κορυφαία γεγονότα με τη σειρά.

Τον καιρό της δικτατορίας ο Α.Λ.Π. είχε πάρει μέρος στις νομαρχιακές
ραδιοφωνικές εκπομπές παρέχοντας συμβουλές για την καλλιέργεια της φράουλας,
της πατάτας και των οπωροκηπευτικών, καθώς οι επιστήμονες όφειλαν τότε να
δείχνουν καλού-κακού υπερβάλλοντα ζήλο, και συγχρόνως είχε αρχίσει να ζητά και
να παίρνει τις πρώτες αναρρωτικές μακράς διαρκείας. Σε μιαν από αυτές ταξίδεψε
στους Δελφούς χειμωνιάτικα, όπου θαύμασε τον Ηνίοχο Δεκέμβρη μήνα, ένα
ολόκληρο πρωινό ο Ηνίοχος, ο Α.Λ.Π. κι ο φύλακας, κοιτάχτηκαν κατάματα,
συγκλονίστηκε κι επέστρεψε στο Αμύνταιο παραληρώντας.

Περιφρονώντας τη βαλίτσα του στο ΚΤΕΛ έφυγε με ταξί κατευθείαν για τον
Ζωολογικό Κήπο της Φλώρινας, όπου κρατώντας σφιχτά το μικρό ομοίωμα του
Ηνίοχου μπούκαρε μέσα στο κλουβί των δύο ασιατικών λιονταριών που ραθυμούσαν
κολλημένα στη ζεστή στρατόσφαιρα μιας σόμπας που ήταν πελώρια ευρεσιτεχνία,
φτιαγμένη από τέσσερις ζάντες τριαξονικού ενωμένες με οξυγονοκόλληση. Το ένα
λιοντάρι τον έγδαρε ελαφρά, του έσκισε τη μια βάτα και του ξήλωσε όλο το
μανίκι ενώ το άλλο δεν ενδιαφέρθηκε. Ο Α.Λ.Π. βγήκε από το κλουβί με τη
βούληση της δυνάμεως αποδεδειγμένη και με το ίδιο ταξί κατευθύνθηκε νικητής
στο γραφείο του νομάρχη, όπου οι υπάλληλοι οπισθοχώρησαν ξαφνιασμένοι και
εισήλθε ανενόχλητος. Του περιέγραψε τον θαυμασμό του για τον Ηνίοχο και πώς
στον τόπο των Δελφών και του Απόλλωνα είχε μείνει εμβρόντητος από το αρχαίο
κάλλος. Του έστησε το ομοίωμα πάνω στα σκορπισμένα έγγραφα του γραφείου και το
κοίταζε σαν να ήταν ο ίδιος στη δέουσα απόσταση κι εκείνο στο φυσικό μέγεθος
του πραγματικού αγάλματος ώσπου ο νομάρχης τον έστειλε να ξεκουραστεί. Μετά
από ένα μήνα ο Α.Λ.Π. ζήτησε μέσω του διευθυντή της νομαρχίας να του δώσουν
πίσω το αγαλματάκι. Κάποια αίματα από το επεισόδιο στο κλουβί σώζονται
ξεραμένα πάνω σε χειρόγραφα ποιήματά του μέχρι σήμερα.

Το δεύτερο και τελευταίο επεισόδιο έγινε καλοκαίρι, περασμένα μεσάνυχτα
Αυγούστου. Στην πλατεία Μόδη είχε απομείνει η συνηθισμένη ομήγυρη που την
συνθέτουν οι ανεπάγγελτοι με τους ξενύχτηδες, οι παλιοί συμμαθητές και ο
αμυνταιοφερμένος Α.Λ.Π. που είχε μετακομίσει στην πρωτεύουσα του νομού. Η
κουβέντα ήρθε στη δύναμη της βουλήσεως ή στη βούληση για δύναμη και ο Α.Λ.Π.
αγόρευε, οπότε ο αγέλαστος Δ.Δ. του έδειξε ένα κουταλάκι από το νεσκαφέ και
τον κάλεσε να το κοιτάξει με τόση ένταση, ώσπου εκείνο λύγισε μες στη φούχτα
του υπό τις ιαχές, τα χάχανα και τα ποδαρίσματα της ομήγυρης. Ο Δ.Δ. έδειχνε
κατάπληκτος ενώ ο Α.Λ.Π. γελούσε μαζί με τους υπόλοιπους, αλλά γνωρίζοντας τα
όρια μεταξύ ψεύδους και παραίσθησης. Τότε ο Δ.Δ. έριξε μια ματιά στο ρολόι του
κι άρχισε να του φωνάζει «Αργύρη, να σβήσεις τα φώτα της πλατείας!», οπότε
μέσα σε ιεροτελεστική σιγή ο Α.Λ.Π. τα φύσηξε και σαν κεράκια τούρτας εκείνα
σβήναν διαδοχικά. Η πλατεία σκοτείνιασε μέσα σ’ ένα «Άααα!» ολωνών. Ο
αυτόματος χρονοδιακόπτης του δήμου είχε πέσει όπως κάθε βράδυ στις 3.14 π.μ.
κι απόμεινε μόνο το φωτάκι ασφαλείας του κλειστού περιπτέρου. Ο Α.Λ.Π. είχε
επίγνωση του χρονοδιακόπτη αλλά σκότωνε την ώρα του με παιχνίδια της βούλησης.
Ικανοποιημένοι και ξαλαφρωμένοι όλοι από την υπερτέρηση και που άλλος ήταν το
θύμα, συνηθίσαν να βλέπουν στο σκοτάδι ώσπου χάραξε κι ο Α.Λ.Π. έφυγε για
ύπνο. Σε λίγους μήνες θα πέθαινε ενώ οι υπόλοιποι σε διαφορετικές ημερομηνίες
κι άγνωστο πότε.

Επιμέλεια: Μικέλα Χαρτουλάρη