ΦΡΑΠΕ

Η τύπισσα που γράφει αυτή την ιστορία μ’ έχει στείλει σ’ ένα κυκλαδίτικο νησί
της άγονης γραμμής, ένα νούμερο πιο μεγάλο από βραχονησίδα. Η σκάφη που κάνει
το δρομολόγιο μάς αδειάζει στις τρεις το πρωί, με δύο ώρες καθυστέρηση, και οι
επιβάτες βγαίνουν νυσταγμένοι, με τα μπαούλα να παραδέρνουν πίσω τους σαν
φουσκωτά πίσω από κότερα.

Είμαι ο μόνος που δεν έχει ούτε κάρο ούτε επιτροπή υποδοχής. Κοιτάζω γύρω μου,
αλλά τι να δεις; Μια ξερολιθιά στα δέκα μέτρα και πίσω της ένας φοίνικας κάτι
κλέβουν από τα φώτα του μόλου. Τα υπόλοιπα είναι μαύροι όγκοι στο σκοτάδι. Το
‘χω σχεδόν αποφασίσει ότι θα πάρω με τα πόδια τον δρόμο για το χωριό, όταν ένα
αγροτικό φορτωμένο κρεμμύδια σταματάει δίπλα μου.

«Για πού, πατριώτη», με ρωτάει ο οδηγός.

«Για το χωριό».

«Ανέβα».

Σκαρφαλώνω στη θέση του συνοδηγού και το αγροτικό ξεκινάει αγκομαχώντας, με
την εξάτμισή του να ξυπνάει κάθε δέκα μέτρα τη νύχτα.

«Πού θα μείνεις;» με ρωτάει ο οδηγός.

«Δεν ξέρω ακόμα».

Πώς να του εξηγήσω ότι η τύπισσα που γράφει την ιστορία το θέλει ακριβώς έτσι;
Να φτάσω σ’ ένα νησάκι της άγονης γραμμής χωρίς μεταφορικό και να μην ξέρω
ούτε πού θα μείνω.

«Είσαι τυχερός», μου λέει. «Έχω κάτι δωμάτια που τα νοικιάζω».

Κοιτάζω από το παράθυρο. Βλέπω μόνο τη στενή λωρίδα χωματόδρομου που φωτίζουν
οι προβολείς. Ο οδηγός έχει σωπάσει και οδηγεί στα τυφλά. Τώρα που εξασφάλισε
τον πελάτη, δεν έχει λόγο να συνεχίσει την κουβέντα.

***

Η τύπισσα που γράφει αυτή την ιστορία, μ’ έχει στείλει εδώ για να σκοτώσω μια
πενηντάρα. Τη λένε Αλίκη και αν η φωτογραφία που είδα δεν την αδικεί, τότε
πρόκειται για μια άχαρη μελαχρινή με κοντό μαλλί και ένα πρόσωπο γεμάτο
ρυτίδες. Στον φακό χαμογελάει με το λάγνο χαμόγελο της αλκοολικής, που
κουράζεται άδικα να κάνει τους άλλους να την αγαπήσουν.

Όταν ρώτησα γιατί έπρεπε να τη σκοτώσω, η τύπισσα μού το ξέκοψε. «Άσ’ το αυτό.
Τα κίνητρα είναι δική μου δουλειά».

Δεν επέμεινα. Ξέρω ότι είμαι καταδικασμένος να παίζω τον ρόλο του κακού,
συνεπώς κάνω τη δουλειά μου και σωπαίνω. Αυτή τη φορά μάλιστα μου έχει βάλει
όρους. Δεν κάνει να τη σκοτώσω με φονικό όπλο – μαχαίρια, πιστόλια,
απαγορεύονται. Μπορώ να τη σπρώξω από το παράθυρο ή να τη ρίξω από κανέναν
γκρεμό στη θάλασσα.

Αν μη τι άλλο, με το δωμάτιο στάθηκα τυχερός. Είναι καθαρό και ήσυχο. Τώρα
κάθομαι στο απέναντι καφενείο και πίνω τον φραπέ μου, ενώ ο ιδρώτας στάζει
αργά από τον σβέρκο στην πλάτη μου. Στις δέκα το πρωί ο ήλιος καίει ήδη τις
απανταχού ξερολιθιές, τα βράχια που φυτρώνουν στο κίτρινο χορτάρι και τα
κάτασπρα σπίτια με τα γαλάζια παραθυρόφυλλα.

Σκέφτομαι πού θα ξετρυπώσω αυτή την Αλίκη, όταν τη βλέπω να βγαίνει από το
σπίτι που κατοικοεδρεύω. Η τύπισσα δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, λέω από μέσα
μου. Δεν φοράει μαύρα, όπως στη φωτογραφία, αλλά ένα μακό μπλουζάκι, κλαρωτή
φούστα, και στο κεφάλι ένα πλατύγυρο ψάθινο καπέλο, με κόκκινη κορδέλα. Το
μόνο που δεν κρύβεται είναι το σουρωμένο πρόσωπό της κι εκείνο το πρωινό,
ναρκωμένο βλέμμα των αλκοολικών. Γύρω σκάει ο τζίτζικας κι αυτή παραγγέλνει
ζεστό νες, σκέτο. Ίσως γιατί ο φραπές δεν φτάνει για να τη στανιάρει. Μετά,
βγάζει από την τσάντα της ένα μπλοκάκι κι αρχίζει να σημειώνει. Στις τρεις
λέξεις αφήνει το μπικ μετέωρο και στέλνει το βλέμμα της πέρα στα βράχια, που
σπινθηρίζουν στον ήλιο. Μετά, επιστρέφει πάλι στις σημειώσεις της. Κάτι μου
λέει ότι αυτό το γράφω – ρεμβάζω έχει μέλλον και παραγγέλνω κι άλλο φραπέ.

***

«Θα το κάνω», έλεγε και ξανάλεγε ο Τζίμης. Τέρμα οι αναστολές: τη μια το
κίνητρο που το γνώριζε και το σιχαινόταν, την άλλη η κάποια σχέση με το
υποψήφιο θύμα, κοντινή ή μακρινή. Αυτή τη φορά είχε να κάνει με κάποια Αλίκη,
αγνώστων λοιπών στοιχείων, που έπρεπε να τη σκοτώσει, άγνωστο γιατί.

«Θα το κάνω», δήλωσε τελεσίδικα μέσα του, ενώ κοιτούσε την Αλίκη, που στεκόταν
πάλι με το μπικ μετέωρο. «Είναι η ευκαιρία που περίμενα, για να γλιτώσω από
την πλέμπα και να γίνω χαρακτήρας με εκτόπισμα». Και ρούφηξε άλλη μια γουλιά
από τον φραπέ του.

Κάθε φορά που σήκωνε το βλέμμα από το μπλοκάκι της, και πριν το περπατήσει στη
φύση, η Αλίκη κοιτούσε μέσα από τα μαύρα γυαλιά της τον τύπο που καθόταν στο
διπλανό τραπέζι.

«Γιατί δεν ξεκολλάει το βλέμμα του από πάνω μου;», αναρωτιόταν. «Τι θέλει;
Πάντως, αν με γουστάρει στα χάλια που είμαι, τότε σίγουρα είναι
διεστραμμένος».

Και με τη σκέψη αυτή σηκώθηκε να πάει για μπάνιο στο Τσιγκούρι.

***

Έχω κάνει κάποια πρόοδο. Δύο μέρες τώρα καταφέρνω να βρίσκομαι συνέχεια δίπλα
της. Το πρωί στο Τσιγκούρι λιαζόμασταν στα δύο μέτρα και κοιτούσαμε τις
αντίθετες πλευρές της ίδιας παραλίας, για να κάνουμε πως δεν βλεπόμαστε.

Τώρα είναι μία μετά τα μεσάνυχτα και έχουμε αράξει σε διπλανά τραπέζια στην
«Αίγλη», στο μπαράκι που απλώνεται σύρριζα στη στενή παραλιακή. Από το
μεγάφωνο φτάνει μια μουσική που λες και την τραβάνε στη λοταρία: τη μια
ρεμπέτικα, την άλλη Τερζής, από ‘κει στη Μαντόνα, και ενδιάμεσα νησιώτικα.

Η Αλίκη τελειώνει το τέταρτο καραφάκι τσίπουρο ξεροσφύρι κι εγώ τον δεύτερο
φραπέ. Αδειάζει το ποτήρι της, αφήνει τα λεφτά πάνω στον λογαριασμό και
σηκώνεται. Την αφήνω να προσπεράσει, ενώ σκέφτομαι ότι τώρα ίσως είναι η
κατάλληλη στιγμή, έτσι όπως παραπαίει, να τη φουντάρω στη θάλασσα. Συμβαίνει
όμως κάτι απρόοπτο και μου ανατρέπει το σχέδιο. Καθώς περνάει από μπροστά μου,
κοντοστέκεται για να ζυγοσταθμίσει την ισορροπία της, μετά γυρίζει και μου
χαμογελάει.

«Εμείς οι δυο είμαστε σαν πρόχειρο φαγητό», μου λέει. «Πίτα με φραπέ». Και
σκάει στα γέλια.

Χαμογελάω όσο χρειάζεται, για να κρύψω την αμηχανία μου. Ψάχνω να της πω καμιά
κουβέντα, αλλά με προλαβαίνει. «Σε πειράζει να καθήσω λίγο μαζί σου;».
Κάθεται, ενώ κάνει νόημα στο γκαρσόνι να της φέρει το πέμπτο καραφάκι.

«Θα μου κάνεις παρέα να πιω το τελευταίο;».

«Μήπως θα ‘πρεπε να πιεις κάτι άλλο αντί για τσίπουρο;». Το λέω και καταριέμαι
τη μαλακία μου, που θα ‘πρεπε να τη σπρώχνω, αντί να τη φρενάρω.

Ευτυχώς, δεν χρειάζεται σπρώξιμο. «Τι, ας πούμε; Φραπέ;», μου λέει μ’ ένα
ειρωνικό χαμόγελο.

«Θα σε ξεμεθύσει».

«Και ποιος σου είπε ότι θέλω να ξεμεθύσω;».

Απότομα, την πιάνει πανικός μ’ αυτό που είπε. «Όχι, όχι, ηρέμησε… Δεν θα σου
πω γιατί πνίγω τον πόνο μου στο ποτό!». Και για να με πείσει, κρεμιέται με τα
δυο μπράτσα της στον λαιμό μου και μου σκάει μια βεντούζα στο μάγουλο. «Να,
μωρέ… Είσαι γλυκούλης και γουστάρω να πιω ένα τελευταίο μαζί σου».

Και μένει κρεμασμένη στον λαιμό μου. Από τρυφερότητα, ή επειδή φοβάται πως αν
με αφήσει θα σωριαστεί χάμω, άγνωστο.

***

Τα δωμάτιά τους ήταν στη μισή απόσταση προς τη Μεσαριά. Σε όλο τον δρόμο ο
Τζίμης κρατούσε αγκαλιασμένη την Αλίκη, που σκόνταφτε κάθε τόσο, πότε στο
χώμα, πότε σε καμιά πέτρα και κινδύνευε να πέσει. Σε κάθε υποστύλωση του
Τζίμη, η Αλίκη ξέσπαγε σε φιλοφρονήσεις του τύπου: «Το ‘ξερα εγώ ότι είσαι
ιππότης. Το κατάλαβα μόλις σε είδα…». Και έκανε μια προσπάθεια να τον
φιλήσει, που μια στις δύο αποτύγχανε, γιατί δεν κατάφερνε να τεντώσει το κορμί
της.

Με τα πολλά, την έφερε ως το σπίτι. Το μεγάλο κουπί ήταν να την ανεβάσει στον
επάνω όροφο. Η Αλίκη έφτανε ως το τρίτο σκαλί, σκάλωνε και γλιστρούσε πίσω.
Στην τέταρτη προσπάθεια ο Τζίμης παραιτήθηκε, τη σήκωσε στην αγκαλιά του και
άρχισε ν’ ανεβαίνει τις σκάλες.

«Γιατί με παρακολουθείς συνέχεια;».

Η ερώτηση ήρθε απότομα και αυτή τη φορά κινδύνεψε ο Τζίμης να γλιστρήσει.
Κατάφερε να κρατήσει την ισορροπία του, ενώ έψαχνε απεγνωσμένα μια εξήγηση.
Ευτυχώς, η Αλίκη τον έβγαλε αμέσως από το αδιέξοδο.

«Άσε, μη μου πεις. Ως το πρωί θα το ‘χω ξεχάσει».

Μπροστά στην πόρτα του δωματίου της κρεμάστηκε πιο σφιχτά από τον λαιμό του
και του ψιθύρισε: «Μείνε μαζί μου απόψε».

Η ιδέα να τη σκοτώσει εκεί, πάνω στο κρεβάτι, τού ήρθε ουρανοκατέβατη. Ήταν
τόσο εύκολο. Δεν είχε παρά να πάρει μια πετσέτα από το μπάνιο και να της
σκεπάσει το πρόσωπο.

«Μείνε, σε παρακαλώ… Μπορώ… Δεν είμαι τόσο μεθυσμένη…», του ψιθύριζε η
Αλίκη. Ξαφνικά, ξέσπασε σε λυγμούς. «Όχι, όχι, δεν θα κλαίω όταν θα ‘σαι πάνω
μου…» τον καθησύχασε. «Στο λόγο μου. Το ελέγχω…»

Ο Τζίμης άρχισε να τη γδύνει αργά, σχεδόν τρυφερά. Η Αλίκη είχε κλειστά τα
μάτια και χαμογελούσε μέσα από τα δάκρυά της. Όταν έφτασε στο σουτιέν και στο
κιλοτάκι, η Αλίκη έγειρε στο πλάι και άρχισε να ροχαλίζει.

Είχε πάρει την πετσέτα κι ετοιμαζόταν να βγει από το μπάνιο, όταν το βλέμμα
του έπεσε στο ξυραφάκι που χρησιμοποιούσε η Αλίκη για να ξυρίζει τα πόδια της.
Γιατί με την πετσέτα, σκέφτηκε. Δεν θα ‘ταν πιο έξυπνο να της κόψει τις
φλέβες, ώστε να φανεί σαν αυτοκτονία; Ένιωσε πολύ περήφανος με την ιδέα του,
αλλά καθώς έσκυψε πάνω της, για να της πιάσει τον καρπό, την είδε έτσι
σουρωμένη, με το σώμα γεμάτο ρυτίδες, το στήθος να κρεμάει ακόμα και μέσα από
το σουτιέν, με το στόμα μισάνοιχτο να ροχαλίζει, και τον κυρίεψε μια απέραντη
θλίψη. Πέταξε το ξυραφάκι πάνω στο κρεβάτι και βγήκε τρέχοντας από το δωμάτιο.

«Είμαι ένας αποτυχημένος» έλεγε και ξανάλεγε, καθώς κατέβαινε τον
κακοφωτισμένο χωματόδρομο. «Γι’ αυτό δεν κατάφερα να γίνω κάτι παραπάνω από
επεισοδιακός χαρακτήρας. Κανείς δεν αγαπάει τους χαρακτήρες που ξεστρατίζουν
μια ιστορία χωρίς λόγο».

Στα εκατό μέτρα οι προβολείς ενός αυτοκινήτου φώτισαν τον δρόμο μπροστά του.
Έκανε νόημα στον οδηγό κι αυτός σταμάτησε δίπλα του… «Αν πας για το λιμάνι,
έλα» του είπε.

Στο λιμάνι, το οχηματαγωγό μόλις κατέβαζε την μπουκαπόρτα του.

«Μπορώ να βγάλω εισιτήριο στο πλοίο;», ρώτησε ο Τζίμης τον λιμενικό.

«Για πού;».

«Για Πειραιά».

«Δεν παίρνει επιβάτες για Πειραιά. Το δρομολόγιο άλλαξε. Πάει πρώτα Αμοργό και
θα επιστρέψει αύριο για να πάρει τους επιβάτες για τον Πειραιά».

Αυτή τη φορά ο Τζίμης δεν γλίτωσε τον ποδαρόδρομο.

***

Η τύπισσα που γράφει αυτή την ιστορία δεν θέλει με τίποτα να φύγω από το νησί.
Θα μου βάζει συνέχεια εμπόδια, ώσπου να κάνω αυτό που θέλει. Η πεζοπορία χθες
τη νύχτα λαμπικάρισε το μυαλό μου και ντράπηκα. Δεν βάζεις τα κλάματα στο
θέαμα μιας γυναίκας που τα έχει φτύσει στο κρεβάτι. Το αντίθετο μάλιστα. Τη
σκοτώνεις για ψυχικό, για να τη λυτρώσεις από τη δυστυχία της.

Κάνω αυτές τις σκέψεις, ενώ πίνω τον φραπέ μου. Η Αλίκη βγαίνει από το σπίτι
και με πλησιάζει μ’ ένα χαμόγελο. Το χρώμα των ματιών της είναι ξεπλυμένο και
το βλέμμα της θολό.

«Λέω να σε πάω εκδρομή σήμερα», μου λέει.

«Πού;».

«Στα Νικιά. Κάτω στη θάλασσα είναι ένα στοιχειωμένο ψαροχώρι. Οι κάτοικοί του
το παράτησαν κι έφυγαν. Ξέρεις να οδηγείς μηχανάκι;».

«Ξέρω».

«Ωραία, να σημειώσω κάτι στο μπλοκάκι μου και φύγαμε». Βγάζει το μπλοκάκι της,
σημειώνει κάτι και το ξαναβάζει στην τσάντα της.

Πριν φτάσουμε στο μαγαζί που νοικιάζει τα μηχανάκια, στέκεται απότομα στη μέση
του δρόμου και με κοιτάζει. «Ξέρεις, σήμερα το πρωί μού συνέβηκε κάτι πολύ
παράξενο. Ξύπνησα μ’ ένα ξυραφάκι στο κρεβάτι μου».

Μου το ρίχνει στο δοξαπατρί και με βρίσκει απροετοίμαστο, αλλά είμαι
ψύχραιμος. «Μπα, μάλλον θα το ξέχασες μετά το μπάνιο».

«Πιο πιθανό είναι να επιχείρησα να κόψω τις φλέβες μου και να μην τα
κατάφερα», μου απαντάει και με κοιτάζει γελώντας.

Ο δρόμος για τα Νικιά είναι στενός, με απότομες στροφές και κάτι μπασμένους
θάμνους. Δεν υπάρχει δέντρο ούτε για δείγμα. Μόνο η θάλασσα δεν χάνεται ποτέ,
έστω κι αν ανεβαίνεις ορεινά, όπως εμείς.

Το πλάτεμα χωρίζει τον δρόμο στα δύο. Το ένα κομμάτι του ανεβαίνει προς το
χωριό, το άλλο κατεβαίνει προς τη θάλασσα και το νεκρό χωριό.

«Εμείς θα πάμε προς τη θάλασσα», μου λέει η Αλίκη και μου δείχνει το μονοπάτι.

Όσο κατεβαίνουμε, το ψαροχώρι απλώνεται μπροστά μας, με τα πέτρινα
στοιχειωμένα σπίτια του ενωμένα με σκάλες και σκαλοπάτια που κατηφορίζουν στο
λιμανάκι. Έχω απορροφηθεί και το χαζεύω, όταν ακούω δίπλα μου τη φωνή της Αλίκης.

«Το ξυραφάκι δεν το ξέχασα εγώ. Εσύ το άφησες χθες τη νύχτα». Γυρίζω και την
κοιτάζω ξαφνιασμένος. «Ήθελες να με σκοτώσεις, αλλά για κάποιο λόγο το
μετάνιωσες». Μου χαμογελάει σαν να είπε το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου.

«Τρελάθηκες;» Η τύπισσα που γράφει την ιστορία σίγουρα θα με χαστουκίσει για
την τετριμμένη ατάκα που βρήκα να πω.

«Ξέρω ότι ήρθες στο νησί για να με σκοτώσεις», επιμένει η Αλίκη.

Τώρα έχω καταπιεί τελείως τη γλώσσα μου και μένω να την κοιτάζω.

«Δεν χρειάζεται να κρύβεσαι». Εξακολουθεί να μιλάει ήρεμα και να χαμογελάει.
«Όλα μού πήγαν στραβά στη ζωή. Είμαι μια σκέτη αποτυχία, κάθε τόσο
μπαινοβγαίνω στην αποτοξίνωση. Χάρη μου κάνεις αν με σκοτώσεις. Έχω μόνο έναν
όρο».

Σωπαίνει, αλλά σωπαίνω κι εγώ. Κρατάω πισινή, για να δω πού το πάει.

«Θέλω να με πετάξεις στο λιμανάκι από το σημείο που θα διαλέξω, για να
στοιχειώσω κι εγώ».

Σκέφτομαι πως η τύπισσα που γράφει αυτή την ιστορία με διευκολύνει τόσο, που
είναι σαν να καβαλάω πατίνι. Αν σπάσω κι αυτή τη φορά τα μούτρα μου, δεν θα
‘χω θέση όχι σε ιστορία, αλλά ούτε σε ανέκδοτο.

Η Αλίκη πάει και στέκεται πάνω ακριβώς από το νεκρό χωριό. «Εδώ», μου λέει.
«Θα σταθείς πίσω μου. Εγώ θα κλείσω τα μάτια κι εσύ θα με σπρώξεις ελαφρά σαν
να παίζουμε».

Πάω και στέκομαι αμίλητος πίσω της. Έτσι όπως έχει στυλωμένο το βλέμμα πέρα,
ακίνητη, δεν ξέρω αν έχει κλείσει τα μάτια και περιμένει ή αν αγναντεύει το
Αιγαίο.

***

Η Αλίκη το μετάνιωσε τη στιγμή που ένιωσε τα χέρια του Τζίμη να αγγίζουν τους
ώμους της. Τραβήχτηκε με μιαν απότομη κίνηση και έκανε ένα βήμα στο πλάι.

«Όχι, δεν θέλω!», του φώναξε. «Σταμάτα, το μετάνιωσα!».

Θέλησε να φύγει προς το πλάτεμα, αλλά ο Τζίμης την κράτησε σφιχτά από τα
μπράτσα. «Έλα, πρέπει να τελειώνουμε, κι εσύ κι εγώ,» της είπε. «Δεν το θέλεις
ούτε εσύ, ούτε εγώ, αλλά πρέπει να τελειώνουμε».

Την έσπρωξε με δύναμη. Στην απόγνωσή της, η Αλίκη αρπάχτηκε από το μπλουζάκι
του και καθώς έγερνε προς τα κάτω, τον τράβηξε μαζί της. Άρχισαν να πέφτουν
μπροστά από τα σκαλοπάτια του χωριού με τα στοιχειωμένα σπίτια και τα άδεια
παράθυρα και κάτω στον ρημαγμένο κυματοθραύστη και τα βράχια που τους
περίμεναν.

Τόσα μεθύσια και πρώτη φορά βλέπω τον κόσμο από κατακόρυφη πτώση, σκέφτηκε η
Αλίκη καθώς έπεφτε. Η τελευταία σκέψη της ήταν ότι της άρεσε το θέαμα.

***

«Καλά, ο κόσμος είναι τελείως φευγάτος», είπε το παλικάρι που διάβαζε την
εφημερίδα στην πλατεία.

«Γιατί;» ρώτησε, πιο πολύ από υποχρέωση, η κοπέλα δίπλα του.

«Άκου να δεις τι γράφει: Αυτοκτόνησε χθες η συγγραφέας Αλίκη Φωτιάδη. Το πτώμα
της βρέθηκε στο εγκαταλειμμένο ψαροχώρι των Νικιών μαζί με μια σημείωση στο
μπλοκάκι της, που έλεγε: «Το γράψιμο είναι η ζωή μου. Δεν μπορώ να γράψω, άρα
δεν έχω ζωή». Ο εκδότης τής δήλωσε ότι τα δύο τελευταία βιβλία της Αλίκης
Φωτιάδη είχαν τύχει πολύ κακής υποδοχής από την κριτική και το κοινό και αυτό
είχε οδηγήσει τη συγγραφέα σε βαθιά κατάθλιψη.»

«Ε, και; Πού βρίσκεις το παράξενο;», ρώτησε η κοπέλα.

«Ξύπνα, μωρή», φώναξε αγανακτισμένο το παλικάρι. «Ποιος αυτοκτονεί σήμερα για
βιβλία;».

Ήπιε μια γουλιά από τον φραπέ του και άνοιξε τις οικονομικές σελίδες.