Το Τέταρτο κουδούνι

Αυτή κι αν είναι είδηση! Η είδηση της χρονιάς. Ο Λάκης Λαζόπουλος θα
συμμετάσχει στο Πρόγραμμα Θεατρικών Μονολόγων «Ο Ηθοποιός και ο Σκηνικός του
Χώρος», που οργανώνει η Πολιτιστική Ολυμπιάδα, το φθινόπωρο, με τι, λέτε;

Με τη «σύνθεση μεγάλων μονολόγων απ’ το παγκόσμιο δραματολόγιο», που,
με τον τίτλο «Οι ηλικίες του γελοίου», είχε ετοιμάσει, για τον Θύμιο
Καρακατσάνη – η πρεμιέρα δόθηκε στο Μέγαρο Μουσικής, στις 9 Μαΐου 1994 – ο
Κώστας Γεωργουσόπουλος. Με τον οποίο ο Λάκης Λαζόπουλος δε συνδεόταν, ως τώρα
– και από μακρού – και με τις καλύτερες των σχέσεων… Δηλαδή το τι ακουγόταν,
ιδία και δημοσία, δε λέγεται.

«Επανασυγκόλληση», τώρα, λοιπόν! Πώς λέμε «Αποκάλυψη, τώρα!»; Μήπως,
τελικά, αυτό είναι η «ολυμπιακή εκεχειρία» που λένε;

Το βρήκε το θίασό του, το νέο έργο του Παύλου Μάτεσι (στη φωτογραφία)
«Ενοικιάζεται φύλακας άγγελος».

Μετά από δυο «συναινετικά διαζύγια», το ένα με το «Χυτήριο», τον Μιχάλη
Μητρούση και την Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, που είχαν αναγγείλει το έργο, το
δεύτερο με το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» και τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, που είχε
αρχίσει και πρόβες, το «τρίτο στεφάνι» θα είναι το «Σημείο».

Σκηνοθέτης, ο Νίκος Διαμαντής. Ο «γάμος» – πρώτα ο Θεός -, το χειμώνα.
Άντε, και να στεριώσει αυτός.

Το διάβασα στο διαφημιστικό φυλλάδιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, για
την ισπανική «Μήδεια» του Μιχάλη Κακογιάννη: «Ο Μιχάλης Κακογιάννης σκηνοθετεί
τη συγκλονιστικότερη “Μήδεια” του 20ού αιώνα».

Τώρα, που είδα την παράσταση, θα τολμούσα να πω: «ε, κόψε κάτι, κόψε
κάτι, καλέ». Κάνοντας, διακριτικά, πως πέρασα και δεν πρόσεξα ούτε το
συγκριτικό βαθμό του επιθέτου «συγκλονιστικός» – δηλαδή, «συγκλονιστικός,
συγκλονιστικότερος, συγκλονιστικότατος», πάει; -, ούτε ότι η καλή μου η
Πολιτιστική Ολυμπιάδα πρέφα δεν έχει πάρει ότι, από διετίας, διανύουμε τον 21ο
αιώνα.

«Γεννημένος Ρωμαίος», είχα γράψει στο «Τέταρτο Κουδούνι» της 1ης
Μαρτίου του 2001, όταν είδα, στην Θεσσαλονίκη, τον πρωτάρη Χρήστο Πασσαλή,
απόφοιτο 2001 της δραματικής σχολής του ΚΘΒΕ, να παίζει, στις «Νέες Μορφές»,
τον Μπίσοπ, στο «Χοντροί άντρες με φούστες», με σκηνοθέτη τον Γιάννη
Παρασκευόπουλο, αλλά και στην «Χάρτινη πόλη», το έργο για παιδιά του «Νέου
Θεάτρου Θεσσαλονίκης».

Και η γνώμη μου δεν άλλαξε, όταν τον είδα να κάνει Άμλετ, στις «Νέες
Μορφές» και πάλι, ή να παίζει, φέτος, στην «Φυγή» του Μπουλγκάκοφ, σε
σκηνοθεσία Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς, στο ΚΘΒΕ.

Ε, λοιπόν, ξέρετε ποιος είναι ο Ρωμαίος στο σαιξπηρικό «Ρωμαίος και
Ιουλιέτα», που ετοιμάζει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στο «Θησείον» του και που, ένα
κομμάτι του, ήδη έδειξε, για μια βραδιά, προ μηνός, στο κοινό; Ο Χρήστος
Πασσαλής!

Μήπως, να βάλω τη στήλη σε 090… – «προβλέψεις για το μέλλον νέων
ηθοποιών»; Μυρίζομαι παρά με ουρά.

Εκτός, όμως, απ’ το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», στον Μιχαήλ Μαρμαρινό
(φωτογραφία) συνέβη και κάτι σημαντικότερο. Έγινε πατέρας ενός γιου.

Ο οποίος γεννήθηκε στην Γεωργία, στην Τιφλίδα, καθότι η μαμά Βέρικο
είναι Γεωργιανή και ήθελε να γεννήσει κοντά στους δικούς της.

Να τους ζήσει!

Πολιτιστική Ολυμπιάδα! Ω, Πολιτιστική Ολυμπιάδα!

Πόσα εγκλήματα διεπράχθησαν και διαπράττονται – και θα διαπραχθούν –
επ’ ονόματί σου…

Και όχι εξ αμελείας. Όοοοχι. Εκ προμελέεετης, εκ προμελέεετης.