Μέσα σ’ έναν ανεμοστρόβιλο

Τι δύσκολο, πόσο περίπλοκο το να είσαι έφηβος σήμερα! Από όταν θυμάσαι τον
εαυτό σου -δεν πάνε δα και τόσα πολλά χρόνια- ο κόσμος σου ήταν διχασμένος:
Από τη μία η “πραγματική” πραγματικότητα, οι άνθρωποι με σάρκα και οστά, οι
συγγενείς σου, οι φίλοι σου, οι δάσκαλοί σου… Κι από την άλλη η εικόνα. Τα
πρόσωπα που εμφανίζονται μπροστά σου σε οθόνες -μεγεθυμένα, ωραιοποιημένα, με
τον αέρα του επαϊοντα- και που σε βομβαρδίζουν με πληροφορίες, σχόλια και
παραδείγματα προς μίμηση. Ζεις σπίτι σου, πηγαίνεις στο σχολείο, παίζεις στο
παρκάκι της γειτονιάς, παράλληλα όμως κατοικείς -θέλοντας και μη- και στο
παγκόσμιο ηλεκτρονικό χωριό. Παρακολουθείς τηλεόραση, σερφάρεις στο ίντερνετ,
αποκτάς γνώσεις που δεν περιέχονται σε κανένα σχολικό βιβλίο, εμπειρίες που το
στενό σου περιβάλλον ποτέ δεν θα μπορούσε να σου προσφέρει. Μέσα σ’έναν
ανεμοστρόβιλλο αγωνίζεσαι να διαμορφώσεις γνώμη και προσωπικότητα.

Ο παππούς μου είναι αγρότης. Στα εξηνταπέντε του, διατηρεί ακόμα μια στενή
σχέση με τη γή. Πιστεύει στο Θεό, στη δημοκρατία και στην ομάδα του. Παραμένει
ερωτευμένος με τη γιαγιά μου κι αδιαφορεί παγερά για το γεγονός ότι οι
άνθρωποι έχουν αρχίσει να επιλέγουν το φύλο και τα χαρακτηριστικά όχι μονάχα
των παιδιών τους αλλά και τα δικά τους. Ο κόσμος του στηρίζεται σε αυστηρά
δεδομένα.

Ο πατέρας μου είναι υπάλληλος. Θα ήθελε να έχει περισσότερα λεφτά, καλύτερο
αυτοκίνητο, ίσως και μεγαλύτερη πέραση στις γυναίκες. Προσπαθεί συχνά να με
προσεγγίσει, μιλώντας μου “σαν άντρας προς άντρα”. Με συμβουλεύει να μπω στο
πανεπιστήμιο -για να’μαι αύριο περιζήτητος στην αγορά εργασίας- να φλερτάρω με
όποιο κορίτσι μ’αρέσει δίχως να συνδέομαι υπερβολικά με κανένα και -προς
Θεού!- να μην παντρευτώ πριν από τα τριάντα.

Εγώ σε λίγους μήνες κλείνω τα δεκαεφτά. Ίσως να ξέρω (ή να μάθω) περισσότερα
από τον παππού κι από τον πατέρα μου, σίγουρα όμως πιστεύω σε πολύ λιγότερα. Η
δημοκρατία δεν έχει για μένα τη λάμψη που έχει για τον παππού μου, αφού δεν
έχω γευτεί την έλλειψή της κι αφού οι πολιτικοί και οι απόψεις που εκφράζουν
δεν με συναρπάζουν διόλου. Η οικονομική ευμάρεια που ονειρεύεται ο πατέρας μου
μού θυμίζει την εποχή που ήμουν πολύ μικρός και πίστευα πως θα γινόμουν
ευτυχισμένος αν με αμολούσαν μέσα σ’ένα παιχνιδοπωλείο, να πάρω ό,τι γυάλιζε
στο μάτι μου. Τα πρότυπα της επιτυχίας, όπως προβάλλονται από τα μαζικά μέσα
ενημέρωσης, μου φαίνονται κατασκευασμένα σε βαθμό να καταντούν αποκρουστικά.
Εδώ και λίγα χρόνια, αυτό που κάνω ουσιαστικά είναι να απορρίπτω ό,τι μου
προτείνουν οι άλλοι από κοντά ή μεσ’απ’τις οθόνες. Η μόνη σταθερή αναφορά μου
είναι ο μικρός μου εαυτός και η πίστη ότι το μέλλον μου ανήκει, πίστη η οποία
χαρακτηρίζει -λένε- όλους τους νέους ανθρώπους.

Στη σύγχρονη κοινωνία περισσεύουν οι πληροφορίες και λείπουν οι θέσεις. Το να
ασπαστούμε, να υιοθετήσουμε -με μικρές έστω αλλαγές- τις απόψεις των ενηλίκων
δεν θα ήταν ηττοπαθές. Θα ήταν απλώς αδύνατον. Ο κόσμος αλλάζει με τέτοια
ταχύτητα ώστε για να μπορέσουμε να υπάρξουμε μέσα σ’αυτόν οφείλουμε να
ξεκινήσουμε από το την πρώτη-πρώτη αρχή.

Ας κοιτάξουμε γύρω και μέσα μας. Ας ανακαλύψουμε μόνοι μας το καλό και το
κακό, το όμορφο και το άσχημο. Ποτέ ας μην αντιμετωπίσουμε τον έρωτα σαν
παιχνίδι χειρισμών, τη γνώση σαν μέσο κοινωνικής ανόδου, την υλική αφθονία σαν
αυτοσκοπό. Εάν τα καταφέρουμε, θα’χουμε βρει μια καινούργια αλφαβήτα για να
γράψουμε την ιστορία της δικής μας ζωής. Και για να αλλάξουμε και τις ζωές των
άλλων.-

Α΄ Διόρθωση: Μονάδες 8/50

Δε βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των κύριων ζητουμένων του περιεχομένου. Είναι
μια μερική αυτοβιογραφία, μ’ εκφρασμένη την προσωπική, συνέχεια, θέση, μακριά
από τα επιχειρήματα της πειθούς για τις συγκεκριμένες θέσεις του. Είναι γενικά
έξω από το πνεύμα της έκθεσης.

Β΄ Διόρθωση: Μονάδες 20/50

Ενδιαφέρον το περιεχόμενο χωρίς όμως να εστιάζει στον κεντρικό πυρήνα του
θέματος. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει
το θέμα του έχει προβλήματα.