Το έγκλημα της Ρηγίλλης

Όπως θα εξηγούσε και ο νομομαθής Προκόπης Παυλόπουλος, υπάρχουν εγκλήματα
στιγμιαία και εγκλήματα που τελούνται κατ’ εξακολούθησιν. Λοιπόν, το τριγωνικό
ειδύλλιο ­ κατ’ άλλους οι «επικίνδυνες σχέσεις» ­ Καραμανλή – Φλωράκη –
Θεοδωράκη, δεν είναι στιγμιαίο. Στη Ρηγίλλης έχουν να λένε για τυχαία
συνάντηση του Θεόδωρου Ρουσόπουλου με τον μεγάλο συνθέτη στο «Μακεδονία Παλάς»
της Θεσσαλονίκης, πέρυσι την άνοιξη. Για το πώς έσπευσε, επίσης τυχαία αλλά
πάντως δρομαίως, ο Κώστας Καραμανλής που είχε επίσης καταλύσει εκεί. Για την
αμοιβαία συμπάθεια. Για την παρουσία Καραμανλή – Ρουσόπουλου στη συναυλία του
Μίκη στο Ηρώδειο. Για την εγκάρδια συζήτηση με τον επίσης παρευρισκόμενο
Χαρίλαο Φλωράκη στο διάλειμμα. Για τη διαβούλευση που ακολούθησε («Να πάμε για
κανένα κρασί», είπε ο γραμματέας, «μπα, στον πρόεδρο αρέσουν τα τσίπουρα»,
διόρθωσε ο Ρουσόπουλος).

Στο μεταξύ, για να μη χανόμαστε, κάποιος από τους δαιμόνιους γέροντες του
Ιδρύματος Καραμανλή προσκάλεσε τον Φλωράκη στην εκδήλωση για τα τέσσερα χρόνια
από τον θάνατο του ιδρυτή της Ν.Δ. Η παρουσία Θεοδωράκη είχε σχέση με μια
άγνωστη πολιτιστική λεπτομέρεια της μεταπολίτευσης. Μου λένε, λοιπόν, ότι «ένα
χρόνο μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήθελε
να γίνει μια συναυλία του Θεοδωράκη στο Καλλιμάρμαρο και να παραστούν όλα τα
κόμματα. Ο Χαρίλαος δεν ήταν αρνητικός, αλλά (εδώ ψιθυριστά) στο κόμμα δεν το
καλοείδαν. Ίσως γι’ αυτό, για να τιμήσει τη μνήμη του Καραμανλή, ο Φλωράκης
ήρθε στο Ίδρυμα». Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Επιτυχία 100% στη στρατηγική της
Ρηγίλλης να «γλυκάνει» το προφίλ του Καραμανλή μέσα από φωτογραφίες με την
Αριστερά και να περάσει το μήνυμα στους «μεσαίους» ψηφοφόρους, ότι «η Δεξιά
δεν είναι μπαμπούλας». Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία. Πήρε το θέμα παραμάσχαλα ο
Σιούφας και άλλοι πολιτικοί νόες και έκαναν τις ανάλογες χοντροκομμένες
δηλώσεις!