Η Ανάσταση του… Βούδα

Η κυρία Μίρα Νάιρ, λοιπόν, που προ πολλών ετών με το νεορεαλιστικό «Salom
Bombay» κέρδισε μια θέση στην αφρόκρεμα της κινηματογραφικής κουλτούρας,
αποφάσισε να μεταμορφώσει την Finos film και τον Στράντζαλη της Ινδίας σε
γεγονός πρώτης σειράς. Κάπως έτσι προέκυψε «Ο γάμος των μουσώνων» («Monsoon
wedding»), κάπως έτσι κατέφθασε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Φεστιβάλ της
Βενετίας και κάπως απρόσμενα άρπαξε το Χρυσό Λιοντάρι από τα φαβορί του ίδιου
φεστιβάλ. Αν είσαι έξυπνος διάβαινε και αν ξέρεις Bollywood περιπάτει.

Το Bollywood, φίλες και φίλοι, είναι η μαϊμουδίστικη παραλλαγή τού
ινδικού Χόλιγουντ. Από το οποίο – ετησίως – προκύπτουν πενταπλάσιες ταινίες
απ’ όσες αντέχει να κατασκευάσει η κραταιά αμερικανική βιομηχανία του
θεάματος. Οι Καραγιάννηδες-Καρατζόπουλοι της Βομβάης προσαρμόζουν και
μεταποιούν με το κιλό πάσης φύσεως προϊόντα του αληθινού Χόλιγουντ και φορούν
στον Τζέιμς Μποντ κελεμπία. Δεν υπάρχει αμερικανική επιτυχία που να μη
μεταλλάχθηκε σε ινδική μπούρδα. Αυτό το απίστευτο συνονθύλευμα μιούζικαλ, μελό
και κομεντί, περιπαικτικώς ονομάστηκε Bollywood.

Η Νάιρ, λοιπόν, ευφυώς σκεπτόμενη, επιχειρεί να αποδείξει πως η
τερατική συνύπαρξη ετερόκλητων μεγεθών, πολιτισμών, ακόμα και… γλωσσών
(αγγλικών και ινδικών) δεν είναι απλώς αποκύημα της ινδικής βιομηχανίας
ονείρων, αλλά αλήθεια. Μια απερίγραπτη πραγματικότητα, που την βιώνει και το
αγέννητο έμβρυο της πιο καχεκτικής, ιερής αγελάδας. Η πείνα με το
μαχαιροπίρουνο δεκάδων καρατίων, τα «γκαζάλ» (ερωτικά τραγούδια) με τον Φρανκ
Σινάτρα, τα ινδικά με τα αγγλικά, το μετάξι με το πλαστικό και η παράδοση των
«πουνζαμπί» (τελετή γάμων) με τη Μαντόνα. Ένα τρελοκομείο, που αιωρείται
μεταξύ Βούδα και… Νέας Υόρκης.

Η τελευταία τούρτα του ινδικού αλαλούμ λέγεται «Ο γάμος των μουσώνων»

Το διά ταύτα αυτής της… μπολιγουντιανής τούρτας είναι ένας τριπλός γάμος. Ο
πρώτος συντελείται με παρτνέρ 18χρονη μπουλούκα μεσοαστικής οικογένειας και
νεαρό Ινδό εκ της Νέας Υόρκης. Νύφη από τον τόπο σου και ας είναι… μπαλωμένη
(και πράγματι, η μπουλούκα είναι… μπαλωμένη, διότι 48 ώρες πριν από τη
θριαμβευτική γαμήλια τελετή, τρέχει ασθμαίνως πίσω από κάποιον Ινδό Ευαγγελάτο
που, εκτός των άλλων, είναι και παντρεμένος). Ο δεύτερος γάμος είναι η διαρκής
και ανηλεής διασταύρωση της ευτέλειας του Φίνου της Ινδίας με τον υποδόριο
σαρκασμό τής Νάιρ. Τέλος, ο τρίτος γάμος είναι η ζεύξη αλήθειας και ψέματος.
Ναι μεν η οικογένεια είναι θεσμός ιερός, αλλά στο τέλος ο αρχιερέας της
φαμίλιας αποδεικνύεται διαφθορέας.

Ωραία. Ε, και; Αυτό λέω κι εγώ. Διότι, αντικειμενικώς και ψυχρώς
θαύμασα τη σκηνοθετική δεινότητα της Νάιρ. Εξετίμησα δεόντως τα πλούτη και τα
κάλλη της παραγωγής. Συνέκρινα τη δική της διεθνή αναγνώριση με τη δική μας
αναστάσιμη κροτίδα «Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο», που έλαμψε και χάθηκε
στο πουθενά. Αναγνώρισα, τέλος, το πλούσιο ερμηνευτικό ταλέντο δεκάδων
πρωταγωνιστών και κομπάρσων. Αλλά στο τέλος έφυγα παρέα μ’ εκείνο το
αλησμόνητο: Αχου, δεν με νοιάζει! – αχου, δεν με νοιάζει (δις)!

Καλικάντζαρος έριξε τους πύργους

Έλεγα κι εγώ! Είναι ή δεν είναι ο Μπιν Λάντεν; Όχι, λέει ο «Spider-man».
Φυσικά και δεν είναι. Εμ, τότε ποιος είναι; Ο Γκριν Γκόμπλιν, ο πράσινος
καλικάντζαρος Γουίλεμ Νταφό!

Μ’ αυτό το τρισχαριτωμένο αστειάκι εισερχόμεθα – ως θεατές και ως νέες ταινίες
– στο κόμικ που θα καταβροχθίζει όλο το χαρτάκι και το φαγάκι του Πάσχα. Περί
αυτού δεν χωρεί καμία απολύτως αμφιβολία. Ο άνθρωπος-αράχνη που υπέγραψε
(τυπικώς και διεκπεραιωτικώς) ο Σαμ Ράιμι, προορίζεται να παίξει μονότερμα
όλους τους αντιπάλους του. Αρκεί;

Να σας πω. Εξαρτάται από την όρεξη και τις απαιτήσεις του καθενός. Για
τον γράφοντα, ας πούμε, απόλυτα κριτήρια για τη μεταφορά ενός δημοφιλούς κόμικ
στην οθόνη είναι τα εξής δύο: το Σκότος και ο Κακός. Φυτώριο κάθε αξιοπρεπούς
κόμικ είναι το σκοτάδι, η υγρασία και γενικώς οι σατανικές καταστάσεις. Ο
Κακός από την άλλη, είναι η γενεσιουργός αιτία του Καλού. Όσο καλύτερος είναι
ο… Κακός, τόσο πιο αξιοπρεπής είναι ο Καλός. Περίπου μοιάζει με αντιστροφή
των πλανητών. Πηγή θερμότητας, ενέργειας και ζωής των κόμικ είναι το dark side
of the moon και ουχί ο ήλιος… Άνευ όλων αυτών των συστατικών, καταλήγουμε
στην καλλιέργεια ζαρζαβατικών. Απόδειξη; Ο «Batman» τού αξεπέραστου (στο
είδος) Τιμ Μπέρτον και το «Ντικ Τρέισι» τού Γουόρεν Μπίτι. Ο άνθρωπος που
κατάφερε να διαχειριστεί – επί το σατανικότερον – ακόμα και τη Μαντόνα.

Ένα τσιμπιματάκι είναι αρκετό, να σε μεταλλάξει σε «Spider-man»

Ο Σαμ Ράιμι απέτυχε και στα δύο. Και το λέω αυτό γιατί κατάφερε το ακατόρθωτο.
Να μετατρέψει τον Γουίλεμ Νταφό, έναν κατεξοχήν γεννημένο… Κακό, σε σκιά του
εαυτού του. Και από πάνω ούτε για μια στιγμή ταλαιπώρησε τη φαιά ουσία του
εγκεφάλου του προκειμένου να στραγγίξει έστω και μία σταγόνα παραξενιάς, απ’
αυτή την αφελή και χάρτινη παραλλαγή τού Batman και τού Superman. Δικαιώμά
του. Για λεφτά πάει, να δούμε πόσα θα πιάσει.

Αφαιρουμένων όλων αυτών, γυμνή η αράχνη. Γυμνή και φέρουσα την
πασίγνωστη σπονδυλική στήλη της προτεσταντινής ιδεολογίας. Με τα εξής αντίπαλα
δίδυμα: Φτωχός-Πλούσιος (το πρώτο), Καλός-Κακός (το δεύτερο) και Φύση-Επιστήμη
(το τρίτο). Ο αδύναμος, φτωχός, ορφανός και περιθωριακός Πίτερ Πάρκερ
εμβολιασμένος από τσίμπημα της θεάς-Φύσης, κατατροπώνει τους πλούσιους και
παντοδύναμους ιδιοκτήτες πολεμικής βιομηχανίας. Τι μένει; Οι εναέριες πτήσεις,
τα οπτικά εφέ, τα κοστούμια του λαμπρού Τζέιμς Έικσον και μερικές απίστευτα
σαρκαστικές ατάκες τού διευθυντή μιας εφημερίδας, στην οποία εργάζεται η
αράχνη. Το όλον, ποπ κορν για να σκοτώνεις την ανία σου.