ΓΝΩΜΗ Μία θλιβερή μέρα

Για τη δημοκρατία: Το πέρασμα ενός υποψήφιου σαν τον Λεπέν στον δεύτερο γύρο
μιας εκλογικής διαδικασίας σχεδιασμένης ακριβώς για να αποτρέπει φαινόμενα σαν
κι αυτό· η προσέγγιση της αποχής σε «αμερικανικά» επίπεδα κοντά στο 30%· η
εξαφάνιση των εναλλακτικών λύσεων σε ένα δεύτερο γύρο που έχει ήδη ουσιαστικά
κριθεί· η έκφραση μιας περιρρέουσας δυσαρέσκειας κατά του «συστήματος» με τόσο
εκλογικά ακραίο και τελεσίδικο τρόπο. Όλα αυτά συνιστούν φαινόμενα ανησυχητικά
για όποιον πιστεύει ότι η δημοκρατία είναι ένα σύστημα που βρίσκει πάντα
τρόπους να αυτοπροστατεύεται.

Για τη Γαλλία: Ένα εκλογικό αποτέλεσμα είναι βέβαια αυτό που αξίζει στον λαό
που ψήφισε. Και μια ψήφος τόσο μαζικής διαμαρτυρίας μπορεί να ταρακουνήσει
συνειδήσεις. Αλλά μια χώρα που ξυπνάει αναρωτώμενη ποια είναι και πώς έφτασε
εκεί μέσα σε ένα βράδυ, που μοιάζει να περίμενε αυτή την ευκαιρία για να
δηλώσει σε όλο τον κόσμο πόσο δυστυχής αισθάνεται με τον τρόπο ζωής της και
πόσο άβολα με τους θεσμούς της, που ετοιμάζεται να επανεκλέξει με
κομμουνιστικά ποσοστά έναν πρόεδρο ηθικά και πολιτικά αποδυναμωμένο, δίνει μια
εικόνα του εαυτού της που δεν μπορεί παρά να προξενεί λύπη – σχεδόν οίκτο – σε
όσους την αγαπούν.

Για την Ευρώπη: Μετά τον εκλογικό θρίαμβο του ανθρώπου που πήγε στο
Στρασβούργο για να συκοφαντήσει και να υπονομεύσει τη διαδικασία της Ένωσης,
που πιστεύει – και γι’ αυτό ψηφίστηκε – πως η λύση στα εθνικά προβλήματα είναι
η απομόνωση, ο εθνικισμός και η ξενοφοβία, έπειτα από αυτό το αποτέλεσμα πώς
μπορούμε πια να μιλάμε για Ευρωπαϊκή Συνέλευση και Ευρωπαϊκό Σύνταγμα; Πώς
μπορούμε να θεωρούμε ότι οι λαοί θέλουν το κοινό ευρωπαϊκό μέλλον που τους
ετοιμάζεται;

Για την Αριστερά: Επειδή μια αποτυχία, όσο ηχηρή κι αν είναι, δεν πρέπει να
σκεπάζει τελείως το έργο που έγινε, οφείλουμε να πούμε, ακόμα και τώρα, ότι το
γαλλικό εκλογικό σώμα τιμώρησε τον μόνο στην πράξη Ευρωπαίο σοσιαλδημοκράτη
πρωθυπουργό. Εκείνον που ηγήθηκε μιας πλουραλιστικής κυβέρνησης, που δεν
ξέχασε τελείως τι σημαίνει Αριστερά, μάχη κατά της ανεργίας, κοινωνική
πολιτική και θεσμικός φιλελευθερισμός, που μίλησε και έδρασε – στο μέτρο του
δυνατού – κατά της ανέλεγκτης παγκοσμιοποίησης. Η αποτυχία απαιτεί φυσικά να
σκεφθούμε πρώτα απ’ όλα γιατί ο γαλλικός λαός δεν αξιολόγησε έτσι τα πράγματα.
Αλλά και επιτρέπει να αναρριγήσουμε σκεπτόμενοι ποια εναλλακτική λύση θα
μπορεί πλέον να προτείνει διεθνώς η κυβερνητική Αριστερά, όταν μια τόσο σοβαρή
εκδοχή της ανταμείβεται έτσι. Τελικά η 21η Απριλίου δεν είναι καλή μέρα για
εκλογές.

Ο δικηγόρος Κώστας Β. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου.