«Θαλπωρή» από κιθάρα και στριμωξίδι

Μόνος με μια κιθάρα στο χέρι εμφανίζεται στη σκηνή του «Μετρό» ο Αλκίνοος Ιωαννίδης

Για όσους έχουν… εντρυφήσει στις μουσικές σκηνές της Αθήνας η κατάβαση στο
υπόγειο «Μετρό» (Γκύζη και Κάλβου) είναι κάτι σαν επιστροφή στη γειτονιά των
παιδικών χρόνων. Εδώ μάθαμε τον Πανούση, τον Μπακιρτζή, τον Πορτοκάλογλου…

Βέβαια το πρόβλημα παραμένει: Μπορώ να ξεφορτωθώ πάραυτα το αυτοκίνητο
πριν κάνω έναν – ακόμη – γύρω στο τετράγωνο; Μπορώ, μήπως, να το σπάσω πάνω σε
έναν τοίχο (ή τέλος πάντων να εξαϋλωθεί ως διά μαγείας την ώρα που θα κλείνω
πίσω μου την πόρτα);

Α, δεν ξεκινάμε καλά… Με επαναφέρω στην τάξη και κάνω την ανάγκη
φιλότιμο. Το κενό πεζοδρόμιο, τι στο καλό, είναι θέμα χρόνου. Αρκεί να μην
μπει ο προφυλακτήρας μέσα στη βιτρίνα.

Ευτυχώς η «θαλπωρή» των 500 (!) στριμωγμένων θαμώνων της
αίθουσας – δεκάδες όρθιοι στο μπαρ και τίγκα ο εξώστης – είναι αρκετά δυνατή
ως εικόνα για να ξεφύγω αμέσως από την ταλαιπωρία του πάρκινγκ. Μάλιστα. Και
να σκεφτεί κανείς ότι είναι (μόνο) Πέμπτη βράδυ.

Αν δυσανασχετώ; Ως διά μαγείας τα εκατοντάδες νεανικά πρόσωπα γύρω μου
εκπέμπουν μια θετική ενέργεια – τόσο θετική που αισθάνομαι να γίνομαι ένα με
τη διπλανή παρέα. Βρε για δες «κέφια», Πέμπτη βράδυ..

Και πού είσαι ακόμα: Εντός ολίγου όλος αυτός ο κόσμος θα συνοδεύει τον
Αλκίνοο σαν μια μεγάλη ορεξάτη χορωδία. Κρίμα που έχω έρθει απροετοίμαστη.
Μερικοί στίχοι, βλέπετε, μου ξεφεύγουν…

Η φιγούρα του τραγουδιστή επί σκηνής έχει κάτι από Τσαρουχικό πίνακα. Ή
μήπως φέρνει περισσότερο στα παιδιά της «εποχής των λουλουδιών»; Ό,τι και να
είναι, είναι δυνατό και λαμπερό. Μόνος με μια κιθάρα στο χέρι.

Σε ολόμαυρη σκηνή κάτω από τις δέσμες των χρωματιστών προβολέων με
φόντο τα λουλουδιασμένα (αναρτημένα από την οροφή) πλαίσια που έφτιαξε ο
πατέρας του, Άλκης Ιωαννίδης. Με μακό και με τζιν παντελόνι. Μια εφηβική
φιγούρα όρθια πίσω από ένα μικρόφωνο με την κορδέλα της κιθάρας περασμένη στο
στήθος του.

Και; Τι και. Χρειάζεστε κάτι περισσότερο από μια κιθάρα και μια φωνή;
Ίσως το μόνο που χρειάζεται είναι η πεποίθηση του ίδιου του καλλιτέχνη ότι
μπορεί να κρατήσει ολόκληρο το πρόγραμμα μόνος του. Και ταυτόχρονα η αίσθηση
ότι ακόμα κι αν αποτύγχανε, ε, δεν θα έτρεχε και τίποτα σοβαρό, βρε αδελφέ.
Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, το κοινό έχει τις κεραίες να πιάνει ακόμα και τα
«υπόγεια» μηνύματα που φτάνουν από τη σκηνή. Καμιά φορά μάλιστα είναι αυτά που
μετράνε περισσότερο.

Μετράει βέβαια και το ίδιο το τραγούδι. Από το παραδοσιακό «Κλάμα του
εμιγκράντου» (τραγούδι της Κάτω Ιταλίας) και την «Αρετούσα» μέχρι τον «Κεμάλ»
του Μάνου Χατζιδάκι. Και από το «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι» μέχρι το «ΟΚ
computer» των Radiohead.

Τι αισθάνεται κανείς όταν βλέπει τον Αλκίνοο να ερμηνεύει; Συμπυκνωμένη
νεανική ευαισθησία σε συνδυασμό με έναν υγιή εφηβικό δυναμισμό. Ό,τι και να
είναι πάντως, μόνο σε κάτι τέτοιες λάιβ στιγμές συνειδητοποιείς την απήχηση
που έχει το τραγούδι του σ’ αυτό το απαιτητικό νεανικό κοινό που στοχεύουν οι
περισσότεροι καλλιτέχνες.

Φινάλε: Με την «Αγορά του Αλ Χαλίλι», συνοδεία όλης της… χορωδίας
(μιλάμε για τραγούδι όχι αστεία) και μιας βουής χειροκροτημάτων που απαιτούν
κι άλλο. Η επιστροφή στη σκηνή γίνεται με το «Όσα η αγάπη ονειρεύεται» για να
κλείσει τελικά με ένα παραδοσιακό κυπριακό τραγούδι που το λέει χωρίς
μικρόφωνο.

Οδηγίες «χρήσης»

Πού: Στο «Μετρό», Γκύζη και Κάλβου, τηλ. 010-6439.089.

Πότε: Έναρξη στις 10.30 και τις Κυριακές στις 9 μ.μ. Για περιορισμένο
αριθμό παραστάσεων, από Πέμπτη μέχρι και Κυριακή.

Πώς: ‘Ελα ντε. Με αυτοκίνητο. Δυστυχώς(!). Προετοιμαστείτε για
ταλαιπωρία.

Εισιτήριο: 20 ευρώ

Ποτό: (μπαρ) ποτήρι κρασί: 5 ευρώ, μπίρα: 5 ευρώ.

Τραπέζι (αφαιρούνται τα 7 από τα 20 ευρώ του εισιτηρίου): Φιάλη ουίσκι
(ανά 4 άτομα): 64 ευρώ, κρασί (ανά 2 άτομα): από 29 μέχρι 53 ευρώ. Ξηροί
καρποί (ανά δύο άτομα): 12 ευρώ.