30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΒΙΚΥ ΚΟΥΛΙΑΝΟΥ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Ξημερώματα Σαββάτου.

ΘΥΜΑΤΑΙ: Όσα επιλεκτικά κράτησε στο χρονοντούλαπο.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Στην ένωση, στην ταύτιση.

ΣΥΓΧΩΡΕΙ: Συχνά, τα λάθη και τα πάθη. Ποιος είναι αυτός που έχει το

δικαίωμα να μη συγχωρεί;

ΧΑΙΡΕΤΑΙ: Τη μεγαλοσύνη και την ανταρσία της ψυχής. Τη ζωή την ίδια.

ΛΥΠΑΤΑΙ: Το βόλεμα και την υποταγή του νου.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Την Κική Δημουλά.

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ: Και τόσα άλλα που δεν θα

μάθουν…

Πιστεύει ότι το θέατρο είναι ζωή και η ζωή είναι θέατρο. Αυτή την εποχή

εμφανίζεται στο θέατρο «Παρκ» στο έργο «Ούτε γάτα ούτε ζημιά», μαζί με τον

Βασίλη Τσιβιλίκα, σε έναν πολύ ενδιαφέροντα ρόλο. Για τον χειμώνα ετοιμάζει

δύο φιλόδοξες τηλεοπτικές σειρές, ενώ για το πέρασμά της από το μόντελινγκ στο

θέατρο δεν φαίνεται να το έχει μετανιώσει. Είναι η Βίκυ Κουλιανού.

ΕΡ.: «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» με δύο λόγια;

ΑΠ.: Ο άνδρας είναι άνδρας, ενώ η γυναίκα είναι η τιμή του σπιτιού.

ΕΡ.: Διαχρονικό το μήνυμα και το χιούμορ του έργου;

ΑΠ.: Διαχρονικότατο, αν σκεφτεί κανείς ότι το έργο γράφτηκε το ’52,

όταν οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Όμως η απιστία είναι ένα κοινωνικό

φαινόμενο, που ποτέ δεν θα πάψει να μας απασχολεί. Είναι χαρακτηριστικό πώς

συμπεριφέρονταν οι γυναίκες απέναντι σε ένα τέτοιο γεγονός τότε και σήμερα.

ΕΡ.: Η φάρσα στη ζωή μας;

ΑΠ.: Αν εννοείτε το είδος της φαρσοκωμωδίας, πιστεύω ότι είναι ένα

είδος θεάτρου δύσκολο, το οποίο βιώνω επί σκηνής με χαρά, γιατί έχω δίπλα μου

έναν πολύ έμπειρο Β. Τσιβιλίκα, που παίζοντας μαζί του τον παρατηρώ, τον

θαυμάζω, επομένως μαθαίνω κλειδιά του είδους.

ΕΡ.: Έχετε κάτι κοινό με την ηρωίδα που υποδύεσθε στο έργο;

ΑΠ.: Όχι, και αυτό είναι το υποκριτικό όφελος που έχω από τον ρόλο της

Πόπης. Καταρχήν μιλάμε για άλλη εποχή, επομένως και άλλη συμπεριφορά και

στάση. Θαυμαστός ο τότε γυναικείος τρόπος, που διαφέρει κατά πολύ από τον

τώρα.

ΕΡ.: Πόσο δύσκολο το πέρασμα από το μόντελινγκ στο θέατρο;

ΑΠ.: Για μένα που ακολούθησα το πιο «ισχυρό» θέλω της ζωής μου δεν είχε

συναισθηματική δυσκολία.

ΕΡ.: Πόσο χρόνο προετοιμάζεστε για να μπείτε στο πετσί ενός ρόλου;

ΑΠ.: Ο χρόνος των προβών είναι ένας ωφέλιμος χρόνος για την αναζήτηση

του ρόλου, με πολλή προσωπική δουλειά βέβαια.

ΕΡ.: Το θέατρο έχει επηρεάσει τη ζωή σας;

ΑΠ.: Επέλεξα να απασχολεί το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου τα

τελευταία οκτώ χρόνια.

ΕΡ.: Γιατί θέατρο και όχι κάτι άλλο;

ΑΠ.: Γιατί αν μου είχε συμβεί νωρίτερα, δεν θα ήθελα να κάνω κανένα

άλλο επάγγελμα εκτός από αυτό.

ΕΡ.: Τι σας τράβηξε;

ΑΠ.: Η φύση της δουλειάς. Είναι σαν τον έρωτα, δεν εξηγείται, βιώνεται.

ΕΡ.: Η ομορφιά ανοίγει πόρτες;

ΑΠ.: Άλλες φορές ναι και άλλες τις κλείνει ερμητικά.

ΕΡ.: Το θέατρο σήμερα;

ΑΠ.: Η χώρα μας έχει τους πιο δουλεμένους και σκληραγωγημένους

ηθοποιούς, με αποτέλεσμα να έχουμε καλές δουλειές.

ΕΡ.: Τηλεόραση, θέατρο ή σινεμά;

ΑΠ.: Για μένα απλώς αλλάζει το μέσο. Δουλεύω με τον ίδιο ζήλο τους

ρόλους μου στο όποιο μέσο καλούμαι.

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που ξεκινάει τώρα θέατρο;

ΑΠ.: Πολλή δουλειά, αγάπη, διάβασμα και συνεχή αναζήτηση.

ΕΡ.: Εάν δεν είσαστε αυτή που είσαστε, τι θα θέλατε να ήσασταν;

ΑΠ.: Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ’ αυτό που είμαι.

ΕΡ.: Αγαπημένο μέρος της Ελλάδας;

ΑΠ.: Μα είναι τόσες οι ομορφιές αυτής της χώρας! Δεν θα ήμουν άδικη αν

επέλεγα μία;

ΕΡ.: Τόπος καταγωγής;

ΑΠ.: Δωδεκάνησα – Λέρος.

ΕΡ.: Καλοκαίρι 2001;

ΑΠ.: Θέατρο Παρκ, «Ούτε γάτα ούτε ζημιά». Με έναν ρόλο που με μαθαίνει

και με εκπλήσσει κάθε βράδυ επί σκηνής.

ΕΡ.: Χειμώνας 2001-2002;

ΑΠ.: Με δύο φιλόδοξες σειρές ­ «Πρόκληση» στον ΑΝΤ1 και «Οι γυναίκες

της ζωής της» από το ομώνυμο βιβλίο της Ελένης Διβάνη στην ΕΤ1.

ΕΡ.: Ο έρωτας στη ζωή σας;

ΑΠ.: Κινητήριος δύναμη, σκοτάδι και φως. Το συναίσθημα που όταν σε

κατακλύζει σού αφαιρεί και σου προσθέτει με τον πιο μοναδικό τρόπο.

ΕΡ.: Πρώτη φορά μπροστά στο κοινό… Πού, πότε, πώς αισθανθήκατε με δύο

λόγια;

ΑΠ.: Καλοκαίρι 1994, θέατρο Παρκ. Αισθάνθηκα τόσο δυνατά, που αποφάσισα

να τα παρατήσω όλα και να ασχοληθώ με την υποκριτική.

ΕΡ.: Διασκέδαση που προτιμάτε;

ΑΠ.: Σε σπίτια καλών φίλων, κινηματογράφο όταν έχω χρόνο, και για ποτό

σε μέρη χαλαρά, χωρίς ηχορύπανση.

ΕΡ.: Αξέχαστο Σαββατοκύριακο;

ΑΠ.: Δεν λειτουργώ με το γνωστό «Σαββατοκύριακο και απόδραση», άλλωστε

είναι και δύσκολο λόγω δουλειάς πολλές φορές. Όμως θυμάμαι με ευχαρίστηση ένα

τριήμερο φέτος στο Άμστερνταμ.

ΕΡ.: Το θέατρο πάνω από όλα;

ΑΠ.: Το θέατρο είναι ζωή, και η ζωή θέατρο.

ΕΡ.: Δεν σας λείπει το μόντελινγκ;

ΑΠ.: Καθόλου. Ήταν επιλογή μου να φύγω. Κρατώ κάποιες αναμνήσεις.

ΕΡ.: Ποιοι ηθοποιοί νιώθετε ότι σας έχουν επηρεάσει;

ΑΠ.: Ο δάσκαλός μου Βασίλης Διαμαντόπουλος και η Μαρίνα Γεωργίου, που

με έμαθαν, με δίδαξαν σωστά, και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, που για μένα ήταν

μεγάλη σχολή φέτος τον χειμώνα.

ΕΡ.: Σε ποιους θα λέγατε ευχαριστώ;

ΑΠ.: Στους φίλους που μου στάθηκαν σε δύσκολες στιγμές, στους δασκάλους

μου και σε καλούς συνεργάτες.

ΕΡ.: Έχετε δεχθεί χτυπήματα κάτω από τη μέση;

ΑΠ.: Αρκετά, αλλά δεν με αφορά. Λυπάμαι αυτούς που φθονούν και όχι

αυτούς που φθονούνται.

ΕΡ.: Τι σας αγγίζει περισσότερο στο θέατρο;

ΑΠ.: Μαγικό επάγγελμα, σε βάζει να παλεύεις συνεχώς με τα όρια σου.

ΕΡ.: Αγαπημένο τραγούδι του καλοκαιριού;

ΑΠ.: Δήμητρα Γαλάνη, «Δεν είσαι εδώ».