ΜΑΤΙΕΣ Η κ. Θεώνη

«Αυτοκτονεί ο διάττων». Είναι ένας στίχος του Νίκου Καρούζου που όποτε τον
φέρνω στον νου μου, θυμάμαι τον τραγικό αυτόχειρα. Τον Παντελή Σφηνιά. Ναι,
τον Παντελή Σφηνιά, που η φρενήρης διαδρομή του και το συνταρακτικό τέλος του
γεμίζουν, πια, όλα τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και τα «επτάμισι» των
τηλεοράσεων και δίνουν αφορμή για πολύωρες συζητήσεις στους οικονομικούς
κύκλους και τους «ανά την επικράτειαν καφενέδες»…

Πριν από λίγο καιρό, πριν από μια εβδομάδα, μόλις, όποιον και να ρωτούσες «τι
μέρος του λόγου είναι ο Σφηνιάς;» θα σου απαντούσε, χωρίς δισταγμό, «ένα
κάθαρμα, ένας δολοφόνος!». Το «σάλτο μορτάλε», όμως, έφερε τα πάνω κάτω. Και ο
«δολοφόνος», το «κάθαρμα» είναι σχεδόν ένας ήρωας πλέον! Ένα πρόσωπο για το
οποίο μιλούν οι πάντες με σεβασμό απλώνοντας σαν τον τραχανά τις αρετές του,
αλλά και τις «καλοσύνες» που είχε κάνει από δω κι από κει.

Υπεύθυνες και για το «κάθαρμα» και για τον «άγιο» οι τηλεοράσεις, πρωτίστως.
Που έχουν για στόχο, σε κάθε περίπτωση, την εύκολη συγκίνηση. Την οργή και την
κραυγή. Την οδύνη και το δάκρυ. Θύμα και στις δύο περιπτώσεις το κοινόν. Ο
κόσμος. Που πάντοτε «μασάει». Αντί να πατάει το κουμπί και να δίνει τέλος στο
παραμύθι. Γιατί για παραμύθι πρόκειται. Η αλήθεια βρίσκεται αλλού.

Θυμάμαι, πριν από πολλά χρόνια, στο «τριάρι» που ζούσα με την οικογένειά μου
ερχόταν συχνά μουσαφίρισσα η κυρα-Θεώνη, η καθαρίστρια, φίλη της μάνας μου.
Φτωχιά η μάνα μου, πάμπτωχη η κυρα-Θεώνη, πιάνανε κουβέντα για τα πάντα και
κατέληγαν, μονίμως, στη Σοράγια. Στην αυτοκράτειρα της Περσίας που ήταν
θλιμμένη γιατί δεν μπορούσε να κάνει παιδί και ο Σάχης θα τη χώριζε! Η μάνα
μου λυπόταν απλώς. Η κυρα-Θεώνη όμως σπάραζε! Έκλαιγε, τα ‘βαζε με τον…
άδικο Θεό και δεν κοίταζε το δικό της το χάλι ­ το καθημερινό σφουγγάρισμα σε
ξένες σκάλες, χειμωνιάτικα και με τα δάχτυλα γεμάτα χιονίστρες για ένα κομμάτι
ψωμί…

Στην κυρα-Θεώνη απευθύνεται και ο ανεκδιήγητος Γλύξμπουργκ όταν λέει ότι δεν
έχει σπίτι και θέλει να προσκυνάει, όποτε το ‘χει ανάγκη, τους τάφους των
γονιών του. Και με την κυρα-Θεώνη στο μυαλό τους κραύγαζαν εξαγριωμένοι ­ τότε
­ και φαφλατίζουν περίλυποι ­ τώρα ­ διάφοροι τηλεπαρουσιαστές που θεωρούν ότι
αυτό το είδος δημοσιογραφίας είναι δημοσιογραφία…

Ο Σφηνιάς ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που δεν βάδιζε ασφαλώς με τον
σταυρό στο χέρι. Από το Ρέθυμνο βρέθηκε στην Αθήνα. Δούλεψε, κέρδισε πολλά
λεφτά, έφτιαξε σπίτι στην Εκάλη, εξοχικό στα Λεγρενά, δεύτερο εξοχικό στη
Μύκονο. Γνωστές ιστορίες νεόπλουτων. Το ναυάγιο του «Σαμίνα» τον τσάκισε. Τα
είπα και προχθές: 82 νεκροί, δίκες, αποζημιώσεις, απομόνωση, πιθανή φυλάκιση
τον έσπρωξαν να βουτήξει από το έκτο πάτωμα στον δρόμο. Επαναλαμβάνω: η
αυτοκτονία δείχνει ότι είχε ψυχή. Αλλά να μην τον αγιοποιήσουμε κιόλα…