ΜΑΤΙΕΣ Ο πόνος

Μου έκανε εντύπωση η Χέδερ Σόντερς. Η χήρα του Άγγλου ταξίαρχου, που σκότωσε η
«17 Νοέμβρη». Μου έκανε εντύπωση η αξιοπρέπειά της, ο λόγος της. Ως την ώρα
της δολοφονίας ήταν ευτυχισμένη. Και, ξαφνικά, όλα, βυθίστηκαν στο σκοτάδι. Η
γυναίκα, όμως, αυτή, έμεινε μόνη με τον πόνο της. Δεν τον έβγαλε στο μεϊντάνι,
στην αγορά, στην τηλεόραση, όπως συνηθίζεται, δυστυχώς, στη χώρα μας. Δεν
καταδέχτηκε κάτι τέτοιο. Αισθάνομαι, ότι αν μπορούσε, ίσως και να μη δάκρυζε.
Αλλ’ αυτά τα λιγοστά δάκρυα, που τα συγκρατούσε και τινάχτηκαν από τα μάτια
της, φώναξαν πολύ περισσότερο, πολύ πιο σπαραχτικά, από χιλιάδες κραυγές
οδύνης.

«Ο Στίβεν ήταν η ζωή μου. Και η ζωή μας ήταν τόσο βαθιά δεμένη, ώστε νιώθω πως
έχω μείνει πια η μισή». «Ήταν ένας υπέροχος, αξιαγάπητος άνθρωπος». «Ήταν ένας
υπέροχος και περήφανος πατέρας». «Οι άνθρωποι που πραγματοποίησαν την άνανδρη
αυτή επίθεση, εναντίον ενός άοπλου ανθρώπου, δεν σκότωσαν απλώς τον σύντροφό
μου, αλλά κατέστρεψαν εμένα και την οικογένειά μου». «Ο Στίβεν μπορούσε να
συγχωρεί. Εγώ, δεν μπορώ ακόμη να συγχωρήσω αυτούς τους δολοφόνους. Αλλά
ελπίζω, ότι ο Θεός θα με βοηθήσει να τα καταφέρω κάποτε».

Μένω σ’ αυτή, την τελευταία φράση: «Ελπίζω, ότι ο Θεός θα με βοηθήσει να
καταφέρω κάποτε να συγχωρήσω». Εμείς, το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε κατά
κανόνα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, είναι η εκδίκηση. Και το δηλώνουμε μπρος στις
κάμερες. «Το αίμα, με αίμα πληρώνεται». Αλλά για τη Χέδερ Σόντερς, το αίμα δεν
πληρώνεται με αίμα. Οι δολοφόνοι λογοδοτούν στη Δικαιοσύνη. Γιατί «ο φόνος
είναι φόνος» και δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητος.

Μου έκαναν εντύπωση και τα παιδιά του Στίβεν και της Χέδερ Σόντερς. Οι δυο
κόρες τους. Η Νικόλ και η Κατερίνα. Που, φυσικά, θεωρούσαν τον πατέρα τους,
«τον καλύτερο μπαμπά του κόσμου. Και τον αγαπούσαν πάρα πολύ». Περιστοίχιζαν
τη μητέρα τους, με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα βλέμματά τους. Η πιο μεγάλη,
είχε αφεθεί σ’ ένα ήρεμο κλάμα, που δεν μπορούσε να ελέγξει. Η μικρή κοίταζε
τον φακό της τηλεόρασης παγωμένη. Τι θα μπορούσε, αλήθεια, να σκέφτεται την
ώρα αυτή, της απόγνωσης, η μικρή Κατερίνα;

Έγραψε για την Χέδερ Σόντερς, προχθές, η «Καθημερινή»: «Τα λόγια είναι σαν τις
καταραμένες σφαίρες. Δεν γυρίζουν πίσω. Και τα δικά της σημάδεψαν κατ’ ευθείαν
τις καρδιές μας (…). Με αξιοπρέπεια απαράμιλλη εξέφρασε την οδύνη της η
αξιοθαύμαστη αυτή γυναίκα (…). Η θαμπή τηλεοπτική εικόνα της, εντυπώθηκε στη
μνήμη μας για πάντα (…). Η Χέδερ, έβγαλε λίγα λόγια από τη ραγισμένη της
καρδιά κι ύστερα χάθηκε, με τα παιδιά της, στο σπίτι και το πένθος τους».

Είναι κανείς, που δεν συμφωνεί με όλ’ αυτά;