|
|
Δεν έχει περάσει ούτε μήνας από τότε (την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου) που ο
Δημοσθένης Ταμπάκος έγραψε το όνομά του στη λίστα των καλυτέρων του Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, στο Τιαντζίν της Κίνας, με το χάλκινο
μετάλλιο στους κρίκους, και ήδη ο πρωταθλητής από τη Θεσσαλονίκη έχει
ξεκινήσει προετοιμασία για το Σίδνεϊ
Χωρίς καν μία βδομάδα ξεκούραση, χωρίς διακοπές, ο 23χρονος πρωταθλητής
ξανάρχισε σκληρή δουλειά με απώτερο στόχο τη διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
του 2000 που θα διεξαχθούν στη μεγαλούπολη της Νοτιοανατολικής Αυστραλίας από
15 Σεπτεμβρίου έως 1 Οκτωβρίου.
“Είναι περιττό ίσως να ξαναπούμε ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι η διοργάνωση
όπου όλοι οι αθλητές ονειρεύονται να διακριθούν και ο χρόνος που απομένει
μέχρι το Σίδνεϊ δεν είναι και τόσο πολύς, ειδικά για τους αθλητές της
γυμναστικής που πρέπει να προσέξουμε την τελευταία λεπτομέρεια που αφορά τα
προγράμματά μας, αλλά και να επιδιώξουμε την τελειοποίηση στην εκτέλεσή τους”.
Και φυσικά στον δρόμο προς το Σίδνεϊ υπάρχουν κάποιοι σταθμοί που είναι
απαραίτητο να διαβεί ένα αθλητής που θέλει να είναι πανέτοιμος για να
διεκδικήσει θέση στο βάθρο. Ο Ταμπάκος εξηγεί: “Υπάρχουν το Ευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα την άνοιξη που θα είναι το πιο σοβαρό τεστ και που θα κρίνει ποιοι
Ευρωπαίοι είναι επικρατέστεροι, αλλά και το Γκραν Πρι, το οποίο θα με
απασχολήσει μόνο στη νέα χρονιά λόγω και του προβλήματος που αντιμετωπίζω στον
ώμο. Αποφασίσαμε με τον προπονητή μου να αφήσω τα ραντεβού του 1999 και θα
πάμε για προετοιμασία στη Λευκορωσία το πρώτο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου”.
«Κοιτάω μπροστά»
|
«Κανένα άλλο συναίσθημα δεν συγκρίνεται με αυτό που νιώθεις όταν βλέπεις την ελληνική σημαία στον ιστό», λέει ο Δημοσθένης Ταμπάκος
|
Σχετικά με το πώς αισθάνεται ο Δήμος Ταμπάκος μετά τη μεγαλύτερη επιτυχία της
καριέρας του, η απάντηση είναι χαρακτηριστική του πρωταθλητή που έχει
συνείδηση της αποστολής του: “Ασφαλώς είναι μεγάλη επιτυχία να ανεβείς στο
βάθρο μιας παγκόσμιας αθλητικής διοργάνωσης, αλλά το Τιαντζίν αποτελεί πια
παρελθόν. Πρέπει να βλέπουμε μόνο μπροστά και πλέον με απασχολούν οι
μελλοντικοί στόχοι, με πρώτο βέβαια και κύριο τους Ολυμπιακούς Αγώνες”.
Στην προσπάθεια να εκμαιεύσουμε αισιόδοξη προοπτική ακόμη και για χρυσό
μετάλλιο στο Σίδνεϊ ο πάντα φειδωλός σε δηλώσεις πρωταθλητής αντιδρά: “Δεν
μπορούμε να μιλάμε καν για μετάλλιο, όχι μόνο επειδή είναι ακόμη πολύ νωρίς,
αλλά και για τον λόγο ότι κάθε αγώνας είναι πολύ δύσκολος, ανεξάρτητα από την
κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο αθλητής. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι
έτοιμος ακόμη και για χρυσό μετάλλιο, αλλά ο αγώνας είναι ανοικτός σε όλα. Δεν
μπορούμε να θεωρούμε σίγουρο ούτε καν τον τελικό, αφού ο αγώνας επιλογής είναι
πάντα δύσκολος, μια και υπάρχουν περισσότεροι από οκτώ ικανοί να μπουν στον
τον τελικό”.
Αντίπαλός μου μόνο εγώ
Όσο για το αν υπάρχουν αντίπαλοι που φοβάται περισσότερο, η απάντηση δείχνει
τι σημαίνει υπεύθυνη και κατά το δυνατό πρακτικότερη φιλοσοφία πρωταθλητή:
“Για μένα στη γυμναστική δεν υπάρχουν αντίπαλοι παρά μόνο ο εαυτός μου. Αυτόν
προσπαθώ να ξεπεράσω και αυτός είναι που φοβάμαι. Οι αντίπαλοι είναι
συνάδελφοι που προσπαθούν κι εκείνοι όπως εγώ για το καλύτερο δυνατό
αποτέλεσμα”.
Ο δρόμος προς το μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι για τον Δήμο Ταμπάκο
προδιαγεγραμμένος και δεν κρύβει το “πιστεύω” του, ότι δεν πρόκειται για
ατομική υπόθεση, αλλά για ομαδική: “Σίγουρα ο αθλητής είναι εκείνος που
αγωνίζεται και που πρωταγωνιστεί στο αποτέλεσμα. Όμως χωρίς τις απαραίτητες
συνθήκες προετοιμασίας και το πλήρες προπονητικό και ιατρικό τιμ ουδείς μπορεί
να φτάσει σε μεγάλες επιτυχίες. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό που υπάρχει σήμερα
στην Ελλάδα μια ανεξάρτητη Ομοσπονδία Γυμναστικής με πρόεδρο τον κ.
Δημητρόπουλο, ο οποίος είναι πολύ κοντά στους αθλητές. Προσωπικά, εκτός από τη
μεγάλη συμβολή του προπονητή μου Αλέκου Ιωακειμίδη στις επιτυχίες, θεωρώ ότι
βοήθησαν σημαντικά και άλλοι, από τον τεχνικό σύμβουλο Θανάση Καπνίδη έως το
ιατρικό τιμ της εθνικής ομάδας και φυσικά θεωρώ ότι χρειάζομαι την ίδια
συμπαράσταση και στην προσπάθεια για διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες”.
Πόσο ικανοποιημένος μπορεί να είναι ένας πρωταθλητής της γυμναστικής από το
οικονομικό μέρος της προσπάθειάς του σε μιαν εποχή όπου ανθεί ο
επαγγελματισμός σε πολλά αθλήματα; “Δεν με απασχολεί το πόσα χρήματα θα είναι
το πριμ για το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή στους Ολυμπιακούς.
Δεν λέω ότι δεν έχω ανάγκη αυτά τα χρήματα, αφού σίγουρα θα με βοηθήσουν για
το επαγγελματικό μέλλον μου, αλλά προς το παρόν με απασχολεί ίσα ίσα να περνώ
και να είμαι συγκεντρωμένος στην προσπάθεια να πετύχω τους αθλητικούς μου
στόχους”.
Τι είναι αυτό που κάνει τον Δημοσθένη Ταμπάκο να αγαπά τη σκληρή προσπάθεια
που απαιτείται για επιτυχία στη γυμναστική; Πολύ απλό για τον φιλοσοφημένο και
σεμνό πρωταθλητή: “Ο αγώνας από μόνος του αξίζει οποιαδήποτε θυσία. Είναι πολύ
όμορφο να ξέρεις ότι αγωνίστηκες όσο καλύτερα μπορούσες. Αν έλθει και η
επιτυχία, ακόμη καλύτερα και δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο συναίσθημα αυτό
που νιώθεις όταν βλέπεις την ελληνική σημαία στον ιστό κατά την απονομή”.
Εγώ και ο Μελισσανίδης
Στο ερώτημα γιατί πάντα αποφεύγει τη μεγάλη δημοσιότητα, ο Δήμος Ταμπάκος
απαντά με χαμόγελο συγκατάβασης, αν και διαφωνεί: “Δεν είναι αλήθεια ότι την
αποφεύγω. Ούτε και την επιδιώκω βέβαια. Πιστεύω πάντως ότι το άθλημα τη
χρειάζεται, αλλά πρέπει να δοθεί περισσότερος χώρος και για τα άλλα παιδιά,
όπως ο Κεντημένος, ο Τσολακίδης, ο Ελησσιάδης και οι άλλοι. Όχι μόνο στον
Μελισσανίδη και σε μένα”.
Μια και ανέφερε τον Ιωάννη Μελισσανίδη, έρχεται η κουβέντα στις σχέσεις τους,
τις οποίες κάποια δημοσιεύματα παρουσίασαν όχι καλές: “Δεν είναι έτσι”,
διαψεύδει ο Δημοσθένης Ταμπάκος και εξηγεί: “Οι σχέσεις μας είναι πολύ καλές,
αφού είμαστε από την ίδια πόλη και μας συνδέει κοινή προσπάθεια περίπου
δεκαπέντε ετών και τόσα ταξίδια στα οποία ήμαστε παρέα”.
Διάβασμα, μουσική και βόλτες στα κάστρα
Ο Δήμος Ταμπάκος δεν είναι απλώς ένας από τους ελάχιστους μεγάλους αθλητές
της χώρας μας με χαμηλό προφίλ, αλλά ένας άνθρωπος που έχει ανάλογο τρόπο
ζωής, όχι λόγω της σκληρής προσπάθειας που απαιτεί ο πρωταθλητισμός, αλλά λόγω
προσωπικής φιλοσοφίας. Αφιερώνει πολλές ώρες κάθε μέρα στη γυμναστική με
πολλές ώρες προπόνησης και άλλες για “αποθεραπεία”, δηλαδή ξεκούραση, αλλά δεν
θεωρεί ότι υποβάλλει τον εαυτό του σε κάποιου είδους θυσίες. Είναι
χαρακτηριστικό ότι μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Κίνας ξεκουράστηκε μόνο
δύο μέρες και μετά ξανάρχισε προπονήσεις, αφού τώρα έχει τον πιο μεγάλο στόχο
της ζωής του, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, σε κάτι λιγότερο από δέκα
μήνες, αφού διεξάγονται τέλη Σεπτεμβρίου 2000. Τις υπόλοιπες ώρες του ο Δήμος
Ταμπάκος τις περνάει είτε διαβάζοντας κάποιο βιβλίο πιο πρόσφατο “Δεν
ήξερες, δεν ρώταγες;” του Άρη Σφακιανάκη είτε με την οικογένειά του είτε
κάνοντας βόλτες στα κάστρα της παλιάς πόλης της Θεσσαλονίκης, κομμάτι της
συμπρωτεύουσας που είναι η μεγάλη αδυναμία του.
Η οικογένεια
Τα πιο οικεία πρόσωπα για τον Δήμο Ταμπάκο είναι ο πατέρας του,
συνταξιούχος ιπτάμενος της Αεροπορίας, η μητέρα του και η αδελφή του Εύη,
παλιά πρωταθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής, μέλος της Εθνικής Ανσάμπλ, καθώς
και μερικοί καλοί φίλοι. Το πιο αγαπημένο του χόμπι είναι η μουσική. Εδώ και
μερικά χρόνια έχει μάθει να παίζει κιθάρα, στην οποία καταφεύγει όταν νιώθει
την ανάγκη για χαλάρωση και του αρέσει να παίζει αγαπημένα έντεχνα λαϊκά
τραγούδια, για τα οποία γνωρίζει πάντα τραγουδιστή και συνθέτη.
ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΤΟΥ
Οι Καπνίδης και Ιωακειμίδης τον έκαναν πρωταθλητή
|
«Θα κάνω ό,τι μπορώ για να είμαι έτοιμος στο Σίδνεϊ ακόμη και για χρυσό μετάλλιο», τονίζει ο πρωταθλητής μας
|
Δύο είναι οι προπονητές που έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη και τις
επιτυχίες του Δημοσθένη Ταμπάκου: ο Θανάσης Καπνίδης και ο Αλέκος Ιωακειμίδης.
Ο Θανάσης Καπνίδης ήταν ο προπονητής που έδωσε στον Δήμο Ταμπάκο τις βάσεις
του πρωταθλητισμού, αφού τον ανέλαβε αμέσως μετά την απόφασή του να ασχοληθεί
σοβαρά με την ενόργανη γυμναστική.
Ήταν μόλις εννέα ετών ο Δήμος Ταμπάκος όταν άρχισε να πηγαίνει σε ιδιωτικό
γυμναστήριο με παρότρυνση του πατέρα του και πολύ γρήγορα πήρε την απόφαση να
εγγραφεί στον ΑΓΕΜ “Σπάρτακος” Θεσσαλονίκης και να ασχοληθεί σοβαρά με το
άθλημα που του έλεγαν ότι ταιριάζει στα προσόντα του.
Με τον Θανάση Καπνίδη γυμνάστηκε ο Ταμπάκος, παρέα με τον Ιωάννη Μελισσανίδη,
μέχρι το 1994, χρονιά στην οποία ο 18χρονος τότε αθλητής που ήταν ήδη
Βαλκανιονίκης στον πλάγιο ίππο (το 1990, στο Πλοέστι) πήρε την απόφαση να
προπονείται με τον Αλέκο Ιωακειμίδη, ο οποίος είχε έλθει λίγα χρόνια νωρίτερα
από την τέως ΕΣΣΔ, στην οποία είχε εργαστεί ως προπονητής.
Με τον Ιωακειμίδη ο Ταμπάκος ωρίμασε ως αθλητής και αφού το 1996 διεκδίκησε
την εκπροσώπηση της ελληνικής γυμναστικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα
(θέση που έχασε από τον Ιωάννη Μελισσανίδη που αναδείχθηκε χρυσός
Ολυμπιονίκης), ανέβηκε στην 6η θέση του κόσμου στους κρίκους, στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα της Λωζάννης.
Ήταν μόνο η αρχή για τον Ταμπάκο που αφού διακρίθηκε στη σειρά Γκραν Πρι και
κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ’98 στην Αγία
Πετρούπολη, ανέβηκε πρώτη φορά στο βάθρο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, στο
Τιαντζίν της Κίνας, πάντα στους κρίκους, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο, ενώ
κατά ομολογία των ειδικών άξιζε ακόμη και το χρυσό.
