Η τραγωδία της Εθνικής

ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ, ΠΛΕΟΝ, γραφική και ακρως υποτιμητική, για την εικόνα, που

παρουσιάζει η Ελλάδα, στη διεθνή ποδοσφαιρική κοινότητα, αυτή η… αμαρτωλή

ιστορία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου των Ανδρών.

Γραφική, αλλα και τραγική, καθώς η «παιδικότητα της χαράς», με την οποία

αντιμετωπίζονται κατά τον απαθέστερο και προκλητικότερο τρόπο, τα αυτονόητα

στη δομή και τη λειτουργία του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, έχει

εκμηδενίσει κάθε ίχνος σεβασμού, πρός όλους, όσοι διά των πράξεων τους, δεν

εμπεδώνουν συνειδησιακά (τουλάχιστον) ότιη ύπαρξη ενος λαού (και η δική τους),

κρίνεται, φυσικά, εκ των αποτελεσμάτων και της εν γένει συμπεριφοράς τους.

Ακονίζονται μαχαίρια και γρασάρονται πάλι μυδράλια στην ομοσπονδία, διότι ως

συνήθως οι σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι δεν έχουν το θάρρος και την τόλμη,

ν’αναλάβουν τις ευθύνες τους. Να κρίνουν αντικειμενικά και δίκαια, να

διαισθανθούν το μέγεθος της αποστολής τους και βεβαίως να παραδεχθούν

επιτέλους, παραμερίζοντας όποιες προσωπικες πικρίες και συμφέροντα ότι τα λάθη

ειναι για τους ανθρώπους, αρκεί να μην επαναλαμβάνονται.

Σήμερα που το ελληνικό σκάφος διεμβολίστηκε απο τη Νορβηγία και σχεδόν

αυτανδρο βυθίστηκε ανοιχτά της Βόρειας Θάλασσας, σήμερα που και στον Βασίλη

Δανιήλ αποδίδεται ο χαρακτηρισμός του «υπο προθεσμία ομοσπονδιακού», είναι όχι

μόνο αντιδεοντολογικό, αλλα ιεροσυλία να σκυλέψει κανείς πάνω σε πτώματα. Η

αποτυχία ειναι παταγώδης, ασχέτως αν τα ελληνικά βουνά ειναι συνηθισμένα από

τα χιόνια. Κι αυτό γιατί: Ακριβώς επειδή η ευθύνη βαραίνει ολο το «τιμ» του

εθνικού συγκροτήματος και όχι μόνο έναν άνθρωπο, δηλαδή τον Μακεδόνα προπονητή

ή τον προκάτοχό του Άνγκελ Ιορντανέσκου.

ΚΑΡΥΔΟΤΣΟΥΦΛΟ

Το σκάφος της Εθνικής έμπαζε νερά απο την αρχή. Σαν καρυδότσουφλο ταξίδευε

στους ποδοσφαιρικούς Ωκεανούς. Σε Ωκεανούς, οι οποίοι με το αποτέλεσμα της

κλήρωσης των αντιπάλων του ομίλου μας, θεωρήθηκαν απο πολλούς, ως εύκολο

παιχνιδάκι πρόκρισης στην τελική φάση του EURO 2000, για μας τους… θαλασσόλυκους.

Πράγματα χιλιοειπωμένα και γραμμένα και κουραστικά πλέον για όλους. Επί

Ιορντανέσκου δεν έγινε τίποτα σχεδόν για να κλείσουν οι τρύπες. Ο «αετός» είδε

και απόειδε. Μας… έγραψε κανονικά, μας άφησε στα κρύα του λουτρού, το κλίμα

στράβωσε, ηρθε ο Δανιήλ, παραστράβωσε, ε, το ‘φαγε ο γάιδαρος, αυτό ήταν. Ήρθε

η σειρά του για να οδηγηθεί ή να τον οδηγήσουν στην… εξοχή. Απλά πραγματάκια

ειναι αυτά. Θα απομακρυνθεί ή θα παραιτηθεί ο σκηνοθέτης (διότι οι

πρωταγωνιστές ειναι περισσότεροι και σπανίως απομακρύνονται απο το σανίδι), θα

έλθει κάποιος άλλος, με το ισχυρό (πάντως) αλλοθι οτι ο προηγούμενος σαφώς

απέτυχε με τα αποτελέσματα του (και είναι αλήθεια) και λοιπόν; Με την Εθνική

θα γίνει κατι, ή θα συνεχιστεί το ιδιο σενάριο; Ειδικά με αυτή, την χειρότερη

της τελευταίας εικοσαετίας, εθνική ομάδα, για την οποία μηδενός εξαιρουμένου,

θρέψαμε ονειρα και ψευθαισθήσεις.

Ιδιαίτερα δε οι αμεσα ενδιαφερόμενοι και πρωταγωνιστές αυτής της κρύας, φτηνής

και ποιοτικά απαράδεκτης σαπουνόπερας.

Παράγοντες, προπονητές, παίκτες, βοηθοί προπονητών, γιατρών, φυσικοθεραπευτών,

βοηθοί των βοηθών και λοιπών αλλων σχετικών ή άσχετων υπαλλήλων (βλέπετε στην

ομοσπονδία ολοι εχουν λόγο και εξουσία), ενω καθημερινά αντικρύζουν την

πραγματικότητα, συνεχίζουν να ψιθυρίζουν:

«Αν είναι αλήθεια οτι προκριθήκαμε, κρατήστε μας ξύπνιους, διαφορετικά αφήστε

μας στο κρεβάτι να ονειρευόμαστε τελικούς».

Υπάρχουν αρκετά διαζευτικά, για την «σκληρότερη» και πιο απείθαρχη, στο γερμα

του 2000, ομάδα μας. Ορισμένα απ’ αυτά:

1. Ή εχουμε ομάδα και δεν εχουμε προπονητή.

2. Ή εχουμε προπονητή και δεν εχουμε ομάδα.

3. Ή εχουμε ομάδα και δεν εχουμε παίκτες.

4 Ή εχουμε παίκτες που δεν κάνουν ομάδα.

Τι ισχύει απ’ όλα αυτά και πολλά άλλα; Ο Ιορντανέσκου θεωρείται και είναι

καλός προπονητής. Ο Δανιήλ το ίδιο. Τα αποτελεσμάτα, όμως, δεν δικαίωσαν τον

Ρουμάνο και δεν δικαιώνουν τον σημερινό εκλέκτορα. Σωστά; Προχωράμε. Εχουμε,

λέμε, την καλύτερη φουρνιά ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Παίκτες με σπάνιο

ποδοσφαιρικό ταλέντο. Παίκτες που σήμερα κάνουν μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό.

Δακτυλοδεικτούμενους.

Έχουμε ενα δίδυμο κυνηγών, τον Νικολαΐδη και τον Μαχλά (και αντιστρόφως), που

θα ήθελαν όλοι οι προπονητές, για να σμπαραλιάζουν τις αντίπαλες άμυνες.

Έχουμε καλούς αμυντικούς, έχουμε και καλούς μέσους. Γκολ, όμως, δεν βάζουμε,

γκολ εύκολα «τρώμε». Μπάλα δεν παίζουμε, η εικόνα ειναι τραγική. Ψυχή δεν

έχουμε, μαχητές – εγωϊστές, που να δικαιολογήσουν το ταλέντο και τη φήμη τους

(εντός και εκτός συνόρων) δεν βλέπουμε, οι αριθμοί είναι αδιάψευστος μάρτυρας,

σ’ αυτό το χάλι.

ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ

Όπως ο Ιορντανέσκου, ετσι και ο Βασίλης Δανιήλ, εχει ημερομηνία λήξης και θα

πέσει θύμα του τεράστιου «σκώληκα» που εχει τρυπήσει διάπλατα τα σπλάγχνα της

ομάδας. Στην Εθνική υπάρχει «βεντέτα». Υπάρχει το σαράκι του εγωϊσμού.

Κάποιοι, αν όχι σκοπίμως, τουλάχιστον αφελώς, παρουσιάζονται οτι παραψήλωσαν

απο το χρήμα και τη διασημότητα. Κώδικας επικοινωνίας και οικογενειακής

θαλπωρής, δεν υπάρχει. Άνθρωπος που να τους εμπνέει σεβασμό δεν υπάρχει.

Αρχηγός που να τους βάζει στη θέση τους, επίσης. Κάποιοι διεθνείς (γιατί δεν

είναι όλοι), συμπεριφέρονται στους αγώνες (και εκτος αγώνων) σαν ξένα σώματα

εθνικής αποστολής. Έχουν τη δική τους «σημαία» και την ανεμίζουν ως επίδειξη

ισχύος, ως σύμβολο πλανηταρχών. Η ιεραρχία και ο σεβασμός είναι άγνωστες

λέξεις. Τα πάντα έχουν ισοπεδωθεί, οι πάντες εχουν παράπονα (και οι ίδιοι,

πάντως, έχουν αντιληφθεί οτι στην ουσία δεν τους χωρίζει τίποτα),

διαπιστώνοντας οτι τα μικρά και ασήμαντα ειναι αυτά που εχουν προκαλέσει

τεράστια ζημιά στο εθνικό συγκρότημα και βεβαίως στην ιστορία τους ως μέλλον

του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.

ΤΟ ΜΑΤΣ: Η Ελλάδα δεν είχε τίποτα

Ομάδα χωρίς ψυχή, χωρίς ηθικό, χωρίς πυξίδα

* ΟΣΛΟ

ΚΑΙ Η τελευταία ελπίδα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου πέθανε προχθές στη

Νορβηγία, ασχέτως αν ελάχιστοι πίστευαν στο όγδοο θαύμα. Δηλαδη ότι θα

νικήσουμε την παρέα των… ξυλοκόπων του σπουδαίου «κουνουπιού» Έρικ Μίκλαντ,

θα νικήσουμε εδώ τους «τιποτένιους» Αλβανούς, θα πάμε να καθαρίσουμε και τους

«εύκολους» Σλοβένους, θα πάμε μπαράζ ως δεύτεροι, ε, μπορούμε να πάρουμε και

την προκρισούλα για τα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Χάσαμε, όμως, με

1-0 από τους «Βίγκινγκς». Και χάσαμε, επειδή «χάσαμε τ’ αυγά και τα πασχάλια μας».

Για «ταν ή επί τας» πήγαμε. Να πουλήσουμε ακριβά το τομάρι μας πήγαμε. Ένα

καλό παιχνίδι (τέλος πάντων) περιμέναμε από αυτή την Εθνική, να δικαιωθούν

παίκτες, προπονητής, παράγοντες, αλλά να κερδίσεις πώς; Ομάδα χωρίς ηθικό,

χωρίς ψυχή, χωρίς σωστές επιλογές και με τακτική χαραγμένη με κιμωλία απλώς

στον μαυροπίνακα τύχη δεν έχει.

Στην ύστατη και απέλπιδα προσπάθειά μας, οι πιο κινητικοί και γρήγοροι

ποδοσφαιριστές μας ήταν ο Ηλίας Ατματσίδης(!) και ο παλικαράς Δημήτρης

Μαυρογενίδης. Διότι μόνο αυτά τα παιδιά προσπάθησαν να ανταποκριθούν στις

εντολές του προπονητή και να εμφυσήσουν το επιθετικό(;) πνεύμα που ζητούσε.

Στο Όσλο η ομάδα έπαιξε «ψειριάρικο» ποδόσφαιρο. Δεν είχαμε τίποτα, αφού όλα

ήταν λάθος. Παίκτης που να κουμαντάρει το παιχνίδι και να δώσει κίνηση δεν

υπήρχε. Ο Νινιάδης, που θα μπορούσε, αχρηστεύθηκε στη δεξιά πλευρά καθώς

αναζητούσε το αριστερό του πόδι. Ο Ζαγοράκης και ο Πουρσανίδης είχαν κυρίως

ανασταλτικά καθήκοντα. Ο Γεωργάτος σε ρόλο που δεν γνωρίζει, ως παρτενέρ του

Κασάπη, πήγαινε μια δεξιά, μια αριστερά, μια στο κέντρο και τελικά «πουλούσε»

την μπάλα. Ο Νικολαΐδης έδωσε μάχες, τρώγοντας και δίνοντας ξύλο, με τρεις και

τέσσερις διπλάσιους σε ύψος από αυτόν. Ο Λυμπερόπουλος τι να πρωτοκάνει με

όλους τους Νορβηγούς μέσους, για ποια κίνηση, ταχύτητα και επιθετικό πνεύμα

μιλάμε; Αλλά ο Γιαννακόπουλος κρατήθηκε για το β’ μέρος, αφού ήδη χάναμε με το

γκολ του Λεόναρτσεν (34′) από τραγικό λάθος του Νταμπίζα, ψυχολογικά ήταν

σμπαράλια, μπήκε ως αλλαγή του Ζαγοράκη (50′) και ο Μαχλάς άνοιξε το κέντρο

μας, ο Μίκλαντ και η Νορβηγία έκαναν περίπατο, χάθηκε ο Λυμπερόπουλος που

γύρισε πίσω και μπέρδεψε τον ρόλο του με τον Γιαννακόπουλο, άρχισαν οι

σέντρες, χάθηκαν στο ψηλό παιχνίδι και ο Μαχλάς και ο Ντέμης.

ΕΛΛΑΔΑ: Ατματσίδης, Μαυρογενίδης, Κασάπης, Νταμπίζας, Ουζουνίδης,

Πουρσανίδης, Ζαγοράκης (50′ Μαχλάς), Λυμπερόπουλος, Νικολαΐδης, Νινιάδης (46′

Γιαννακόπουλος), Γεωργάτος.

ΝΟΡΒΗΓΙΑ: Όλσεν, Μπέργκντολμο, Χοφτούν, Μπεργκ, Χέγκεμ, Ίβερσεν,

Μίκλαντ, Λεόναρτσεν (74′ Ρισέτ), Φλο, Σόλσκιερ (68′ Ρούντι), Σκάμελσρουντ.

ΑΤΜΑΤΣΙΔΗΣ: Τι χρειάζεται τώρα

Γρήγορα στο χειρουργείο

Απίστευτα κι όμως αληθινά είναι όσα συμβαίνουν στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου.

Η κατάσταση πλέον ειναι ανεξέλεγκτη και ο αποκλεισμός, απο την τελική φάση του

ευρωπαϊκού πρωταθλήματος την εχει οδηγήσει σε δραματικό αδιέξοδο. Η διαπίστωση

οτι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως εισαγωγή και «χειρουργείο» ειναι κοινή, παρά

το γεγονός οτι καταβάλλεται καθε προσπάθεια, ωστε να χαμηλώσουν οι τόνοι και

να ολοκληρωθεί η συμμετοχή της στην προκριματική φάση, τουλάχιστον με

αξιοπρέπεια στα επόμενα δυο παιχνίδια. Μεθαύριο με την Αλβανία, στην Αθήνα και

στις αρχές Οκτωβρίου με τη Σλοβενία, στην Λουμπλιάνα.

Χειρουργείο, λοιπόν και σύντομα χρειάζεται το εθνικό συγκρότημα, προκειμένου

ν’ αποβάλει τα διάφορα «καρκινώματα», που το ταλαιπωρούν. Οι υποστηρικτές

αυτής της απόψης δεν είναι λίγοι. Και συγκαταλέγονται στην πλειοψηφία των

μελών του Δ. Σ. της ομοσπονδίας, αλλα και των διεθνών ποδοσφαιριστών, που

έχουν αντιληφθεί οτι «δεν πάει αλλο». Μεταξύ αυτών ο παθιασμένος με την εθνική

ομάδα και πάντα μετρημένος στις απόψεις τους, Ηλίας Ατματσίδης.

Μετά το παιχνίδι ο σπουδαίος τερματοφύλακάς μας ηταν «σκασμένος» από το

αποτέλεσμα. Απέφυγε να κάνει «εκκωφαντικές» και ακραίες δηλώσεις, ωστόσο με

λιγα λόγια, εξέφρασε την σκληρή πραγματικότητα. «Η ομάδα χρειάζεται νυστέρι»

ειπε ο Ηλίας. «Το μαχαίρι πρέπει να φτάσει μεχρι το κόκαλο. Σίγουρα κάτι

φταίει, αλλαάδεν είναι της αρμοδιότητάς μου. Θέλω να καταλάβετε, πάντως, οτι η

κατάσταση αυτή μας εχει λυπήσει ολους. Γίνεται μια προσπάθεια, που δεν μας

βγαίνει. Πρέπει, λοιπόν, να βρεθεί γρήγορα μια λύση. Να δούμε τέλος πάντων τι συμβαίνει».

Όσον αφορα τον ομοσπονδιακό προπονητή, ο κ. Δανιήλ υπογράμμισε μετά τον αγώνα

τα ακόλουθα: «Το παιχνίδι εξελίχθηκε όπως το είχαμε σχεδιάσει. Οι αντίπαλοι

επαιξαν με κάθετες μπαλιές και προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν τη δύναμή τους.

Είχαμε τον έλεγχο του παιχνιδιού μεχρι το γκολ, το οποίο ηταν καθοριστικό στην

εξέλιξη του αγώνα. Μας έλειψε η φαντασία και η ταχύτητα, καθώς και η στήριξη

απο τα πλάγια. Στο δεύτερο ημίχρονο παρασυρθήκαμε απο τη Νορβηγία, κατι που

αποδείχθηκε ολέθριο σφάλμα. Η ηττα βεβαίως ειναι πικρή, αφου μας βγάζει έξω

από τους στόχους μας. Όλοι έχουμε τις ευθύνες μας και φυσικά ο προπονητής. Απο

δω και πέρα πρέπει να σταθούμε με αξιοπρέπεια στα επόμενα παιχνίδια. Από την

άλλη πλευρά ο Γιόχαν Σεμπ επισήμανε οτι «ηταν σημαντικό το γκολ που πέτυχε η

ομάδα του και οτι το παιχνίδι ηταν πανομοιότητο με αυτό της Αθήνας». Και

κατέληξε: «Η ομάδα μου έχασε ευκαιρίες, αλλά ήταν και κουρασμένη. Γνωρίζαμε,

πάντως, πώς θα μας αντιμετωπίσει η Ελλάδα».