Πρώτη φορά που έβλεπα, στα 20 χρόνια της γνωριμίας μας, τον Νίκο Κοεμτζή σε
αυτή την ψυχολογική κατάσταση. Τόσο αγανακτισμένο, τόσο απελπισμένο, αλλά και
τόσο φοβισμένο. «Για πρώτη φορά φοβάμαι… Δεν ξέρω τι μου ετοιμάζουν. Θέλουν
να πεθάνω μέσα στη φυλακή, αυτός είναι ο σκοπός τους. Όχι, δεν έχουν σκοπό να
με βγάλουν έξω. Θα με θάψουν μέσα. Θέλουν ν’ αυτοκτονήσω…».
Η φωνή απόγνωσης που υψώνει μέσα από τις φυλακές του Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα
σ’ αυτή την «εξομολόγηση – έκρηξη» ο Νίκος Κοεμτζής φανερώνει ανάγλυφα την
ψυχική κατάσταση που βρίσκεται εδώ και δύο μήνες, αφότου επέστρεψε και πάλι
στην ίδια φυλακή απ’ όπου είχε αποφυλακισθεί πριν από τρία χρόνια. Επέστρεψε
στη φυλακή όπου είχε παραμείνει 25 χρόνια, αυτή τη φορά με απόφαση του
Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πατρών, για παραβίαση των όρων αποφυλάκισής του και
συγκεκριμένα γιατί το τελευταίο διάστημα δεν πήγαινε να δώσει το «παρών» στο
Α.Τ. Αιγινίου Πιερίας, αφού είχε ζητήσει αυτό να το κάνει σε κάποιο τμήμα της
πρωτεύουσας, όπου ζούσε.
Για τον Ν. Κοεμτζή μοιάζει ασήκωτη τώρα, από τις 11 Μαΐου, η φυλακή. Οι
συγκρατούμενοί του αλλά και το προσωπικό της φυλακής, που τον νιώθουν πλέον
δικό τους άνθρωπο, προσπαθούν να του συμπαρασταθούν.
|
|
Σ’ έναν άνθρωπο, όποιος κι αν είναι αυτός, που έμεινε 25 χρόνια στη φυλακή,
γνώρισε την ελευθερία για τρία χρόνια και στη συνέχεια ξαναμπαίνει στη φυλακή,
είναι πολύ δύσκολο να του λες να κάνει κουράγιο… Άλλωστε, όπως επισημαίνει
και ο διευθυντής των Φυλακών κ. Ν. Ντάσιος, είναι η μοναδική περίπτωση που
θυμάται στα 30 χρόνια της θητείας του, ισοβίτης που αποφυλακίσθηκε, ύστερα από
τόσα χρόνια να επιστρέφει στη φυλακή για παραβίαση των όρων απόλυσης…
Οι φύλακες τον χαιρετούν πρόσχαρα, καθώς εμφανίζεται στο βάθος του διαδρόμου
και πλησιάζει. Το ίδιο και ο αρχιφύλακας Παν. Τυροδήμος. Είναι άλλωστε παλιοί
γνωστοί… Προσπαθεί να μη δείξει την ταραχή του κι ανάβει αμέσως τσιγάρο…
Δεν αργεί όμως να ξεσπάσει:
«Δεν ξέρω τι μου ετοιμάζουν… Αυτή τη φορά φοβάμαι. Για πρώτη φορά… Θέλουν
να πεθάνω στη φυλακή, αυτός είναι ο σκοπός τους. Με καταλαβαίνεις; Και για
σένα ακόμη ξέρεις τι σκέφθηκα, όταν μου ‘πες ότι θα ‘ρθεις; Λέω, παλιά
αγγελιαφόροι του θανάτου ήταν οι παπάδες. Τώρα αγγελιαφόροι του θανάτου είναι
οι δημοσιογράφοι. Για να ‘ρθει εδώ, είπα, κάτι συμβαίνει… Έχω φοβηθεί σου
λέω… Δεν έκανα τίποτα, καμία παρανομία και να πού βρίσκομαι πάλι…».
Μήπως τους έδωσες την αφορμή;
Τι είναι αυτά που λες… Όσο είχα λεφτά δεν είχα πρόβλημα να πηγαίνω στο
Αιγίνιο και να δίνω το «παρών». Τα λεφτά όμως τέλειωσαν, δουλειά για να ζήσω
δεν είχα και τότε υπέβαλα αίτηση να εμφανίζομαι σε κάποιο Αστυνομικό Τμήμα της
Αθήνας και να μην πηγαινοέρχομαι στο Αιγίνιο. Μου υποσχέθηκαν ότι θα το
έκαναν, δεν ήταν άλλωστε κάτι το σοβαρό. Και να πού βρέθηκα…
Γιατί ήρθες στην Αθήνα και δεν έμενες στο χωριό;
Να κάνω τι, πώς θα ζούσα; Ένα χωραφάκι που είχα από τον πατέρα μου το
πούλησα για τα πρώτα έξοδα όταν βγήκα. Δουλειά δεν είχα και ήρθα στην Αθήνα
για να μπορέσω να ζήσω. Πάλευα δύο χρόνια να βρω κάποια δουλειά και δεν
έβρισκα. Ζήτησα να μου δώσουν μια άδεια ΠΡΟ-ΠΟ να βγάζω το ψωμί μου και
υποσχέθηκαν ότι θα μου την έδιναν. Λόγια, λόγια… Το μόνο που τους ενδιέφερε
ήταν να με ξαναβάλουν μέσα..
Τη Μ. Πέμπτη, βγάλανε ένταλμα σύλληψης να με συλλάβουν. Πρώτα με φέρανε στους
εφέτες, αλλά αυτοί είπαν πως ήταν αναρμόδιοι και με στείλανε στο
Πλημμελειοδικείο. Πάλι, όμως, δεν βγάλανε απόφαση και με ξαναφέρανε τρίτη
φορά. Τελικά με ξανάφεραν μέσα. Γιατί; Ποιο ήταν το μεγάλο έγκλημα που έκανα;
Δεν έφτασαν τα 25 χρόνια που έβγαλα στη φυλακή;
Στο διάστημα που βρίσκεται και πάλι στη φυλακή ο Ν. Κοεμτζής χρειάστηκε ν’
αλλάξει κελί δύο φορές. Σήμερα κρατείται στο κελί ένα της Α’ πτέρυγας των
φυλακών μαζί με έναν νεαρό Έλληνα.
«Και στα δύο κελιά που μ’ έβαλαν, αυτοί που ήταν μέσα έχουν ηπατίτιδα. Φοβάμαι
κι απ’ αυτό. Αυτή εδώ είναι η φυλακή των ναρκωτικών, δηλαδή σχεδόν όλοι που
βρίσκονται εδώ είναι για ναρκωτικά. Και οι περισσότεροι είναι Αλβανοί. Από
τους παλιούς που γνώριζα δεν έχει μείνει κανένας…».
Οι άλλοι κρατούμενοι πώς σε αντιμετώπισαν, πώς είδαν την επιστροφή σου;
Τι να μου πουν οι άνθρωποι, τα ‘χουν χαμένα κι αυτοί. Δεν έχω παράπονο ούτε
από τους κρατούμενους και πολύ περισσότερο δεν έχω κανένα παράπονο από τον
διευθυντή, τον κ. Ν. Ντάσιο, αλλά και απ’ όλα τ’ άλλα παιδιά, τους υπαλλήλους.
Μου φέρονται πολύ καλά. Καταλαβαίνουν οι άνθρωποι, αλλά τι μπορούν να κάνουν.
Όσο για τους κρατούμενους είναι αγανακτισμένοι μ’ αυτό που μου έκαναν. Λένε οι
άνθρωποι: «Αφού εσύ που έκανες τόσα χρόνια φυλακή, που δεν έπεσες σε παράπτωμα
όταν βγήκες, και σε ξανάφεραν μέσα και σε τραβολογάνε για “το παρών”, εμείς τι
ελπίδα να ‘χουμε έξω. Μας κόβουν κάθε ελπίδα». Αυτά μου λένε…
«Γιατί αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια. Όλο αυτό το διάστημα από τις 29 Μαρτίου
1996 που βγήκα, δεν έπεσα στο παραμικρό παράπτωμα. Έτρεμα μην τυχόν γίνει
κάτι. Κάθε ημέρα βρισκόμουν με τις αρχές κι όλοι μ’ αγαπούσαν. Και στο
υπουργείο Δικαιοσύνης πήγαινα και στον υπουργό τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο, ενώ
προσπαθούσα να βγάζω το ψωμί μου τίμια. Το βιβλίο μου πουλούσα για να ζω…
Δεν πείραξα κανέναν. Τι άλλο θέλουνε από μένα, δεν βασανίστηκα αρκετά, δεν
πλήρωσα για ό,τι έκανα;..».
Το 1996 βγήκα από τη φυλακή σαν μωρό παιδί. Ξαναγεννήθηκα. Πίστευα στην
ανθρωπιά, πίστευα στους ανθρώπους. Βγήκα όμως και συνάντησα ζούγκλα. Πολύ
χειρότερη από τη φυλακή. Δεν ήταν αυτή η κοινωνία που περίμενα να βρω. Όλοι με
κοιτάζανε στην τσέπη, νομίζανε ότι έχω εκατομμύρια. Κι αυτοί που γύρισαν την
ταινία την «Παραγγελιά», μου έλεγαν ότι θα μου έβγαζαν και κάποια χρήματα για
να ‘χω να κινηθώ, όταν θα έβγαινα.
Δεν πήγα να τους βρω γιατί είμαι υπερήφανος άνθρωπος.
Όλα αυτά όμως δεν έχουν σχέση με την επιστροφή σου εδώ. Το ερώτημα
είναι τι βλέπεις να γίνεται τώρα…
Το καταλαβαίνεις, με στείλανε εδώ για να με εξοντώσουν. Αυτός είναι ο σκοπός
τους. Για ποιον άλλο λόγο με ξανάφεραν μέσα… Θα τους πείραζε να έδινα το
«παρών» σε κάποιο τμήμα της Αθήνας; Τρία χρόνια έξω και κανείς δεν νοιάστηκε
να ρωτήσεις πώς ζω. Πού ήταν η Πολιτεία τόσο καιρό; Το μόνο που τους έκοβε
ήταν αν θα έδινα «παρών» στο Αιγίνιο ή στην Αθήνα, όπου προσπαθούσα στα 60 μου
να σταθώ στα πόδια, να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και να βγάλω τίμια το ψωμί μου.
Να γιατί είμαι τόσο πικραμένος… Δεν ήταν, λοιπόν, το τυπικό που μου
ζητούσαν. Ζήτησα να μεταφερθώ από εδώ εκεί, για να μπορέσω να ζήσω. Κι αυτοί
με μπερδεύουν με άρθρα, με νόμους, με Άρειους Πάγους, τα οποία εγώ δεν τα
ξέρω. Οι δικηγόροι τα ξέρουν αυτά… Τόσο σημαντικό ήταν να δίνω «παρών» εκεί
που ήθελαν κι όχι κάπου αλλού… Και δεν σκέφτηκαν για μια στιγμή τι έξοδα
σήμαινε αυτό για μένα δύο φορές το μήνα; Γι’ αυτό σου λέω. Εμένα κυνηγάνε. Το
δικό μου κεφάλι θέλουν.
«Δεν θα με γονατίσουν…»
Ο Νίκος Κοεμτζής φοβάται πλέον και για την υγεία του, αφού όπως λέει πάσχει
από την καρδιά του, έχει ζάχαρο και υψηλή χοληστερίνη, που «απέκτησα από τη
στεναχώρια». Όσο για το «μακρύ ζεϊμπέκικο» που συνεχίζει να βαραίνει τη ζωή
του δίνει τη δική του εξήγηση:
«Ξέρεις τι σημαίνει μακρύ ζεϊμπέκικο; Άλλοτε γονατίζεις, άλλοτε σηκώνεσαι…
Άλλοτε γέρνεις δεξιά, άλλοτε κάνεις ελιγμό αριστερά. Άλλοτε κάνεις βήμα εμπρός
άλλοτε κάνεις βήμα πίσω. Αυτό είναι το ζεϊμπέκικο, είναι ολάκερη η ζωή ενός
ανθρώπου. Δεν γονατίζεις κι ύστερα ξανασηκώνεσαι στη ζωή; Δεν κάνεις ελιγμούς
άλλοτε δεξιά άλλοτε αριστερά, δεν κάνεις βήματα μπροστά και βήματα πίσω; Αυτή
είναι η ζωή…
«Όλοι με ξέχασαν»
Έχει βουρκώσει, κάτι που ο Νίκος Κοεμτζής δεν το κάνει συχνά.
Η ατμόσφαιρα στο μικρό δωμάτιο έχει βαρύνει.
Ο αρχιφύλακας Παν. Τυροδήμος προσπαθεί να βοηθήσει…
«Όλοι προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε κι εγώ στενοχωριέμαι που τον βλέπω εδώ…
Ο Νίκος βοήθησε πολύ το 1996 στη στάση με τους ομήρους… Δεν περίμενα να τον
ξαναδώ στη φυλακή, γιατί ξέρω τι άνθρωπος είναι.
Είναι η πρώτη φορά που τον άνθρωπο αυτό τον είδα φοβισμένο».
– Σ’ αυτούς τους δύο μήνες που βρίσκεσαι και πάλι στη φυλακή, Νίκο, βρέθηκε
κανείς να σε βοηθήσει;
– Ποιος να βρεθεί; Μέσα στη φυλακή απομονώνεσαι, κόβεις κάθε επικοινωνία με
τον έξω κόσμο. Ο μόνος άνθρωπος που έρχεται είναι η Σταματούλα πρόκειται για
τη σύντροφό του. Στέκεται βράχος δίπλα μου. Ήρθε να με δει κι ένας ξάδερφός
μου από το Λονδίνο. Κανένας άλλος. Κανείς δεν με βοηθάει. Στο μεταξύ τα έξοδα
τρέχουν. Φαντάσου ότι ενώ βρίσκομαι εδώ, συνεχίζω να πληρώνω το ενοίκιο του
σπιτιού 100.000 δρχ. που κρατάω στην Αθήνα… Είμαι πολύ πικραμένος και απογοητευμένος…
Δεν θα καταφέρουν να με γονατίσουν
|
«Στο χωριό μου, αγόρασαν τρία βιβλία όλα κι όλα. Σε 7.500 κατοίκους …» λέει με παράπονο ο Ν. Κοεμτζής στον Κώστα Παπαπέτρου
|
Πόσο πιο βαριά για τον Νίκο Κοεμτζή είναι αυτή η φυλακή;
Μοιάζει να σκέφτεται για λίγα δευτερόλεπτα.
Άκου. Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που δεν λυγάνε. Έγινα πρωταθλητής στα
βάσανα και στην ταλαιπωρία. Τώρα δεν θα με γονατίσουν. Μακάρι όλη την υπόλοιπη
ζωή μου να τη βγάλω εδώ, δεν θα με γονατίσουν, ρε, κατάλαβες;.. Έχω
σφυρηλατηθεί στο αμόνι της αδικίας.
Αν και δεν έχει παράπονα, όπως λέει, από τους συγκρατούμενούς του θα ήθελε να
μεταφερθεί στον Κορυδαλλό, όσο διάστημα θα μείνει ακόμη στη φυλακή, για να
έχει συντροφιά κάποιους παλιούς γνωστούς…
«Αν κι εδώ οι περισσότεροι είναι Αλβανοί, με αγαπούν και με σέβονται. “Πατέρα”
με φωνάζουν… Αλλά γιατί να με πάνε στον Κορυδαλλό και να μην με βγάλουν έξω;».
Σταματάει απότομα, κάτι φαίνεται να σκέφτεται και συνεχίζει.
«Πολλοί με απογοήτευσαν. Έβγαλα το βιβλίο για να μπορέσω να ζήσω… Το χωριό
μου έχει 7.500 κατοίκους κι αν ήθελαν να με βοηθήσουν θα μπορούσαν να πάρουν
από ένα βιβλίο. Στα άλλα χωριά που πήγαινα με αγκάλιαζαν, έπαιρναν το βιβλίο
μου. Στο χωριό μου τρία βιβλία πήραν όλα κι όλα. Σε 7.500 κατοίκους…
Είπες στην αρχή ότι θέλουν να σε φέρουν στο σημείο ν’ αυτοκτονήσεις
μέσα στη φυλακή…
… Αυτός είναι ο σκοπός τους, αυτό θέλουν…
… Γιατί, τι θα κερδίσουν αν λείψει ο Κοεμτζής;
Αν πεθάνω μ’ αυτό τον τρόπο, θα ‘χουν θέμα. Θα το κάνουν μπίζνα και θα
εκμεταλλευθούν τ’ όνομά μου για μια ακόμη φορά, όπως και με την ταινία…
Νιώθεις να ‘χεις αποθέματα ν’ αντέξεις κι αυτή τη δοκιμασία;
Άσε με, άσε με… Πειράματα κάνουν πάνω μου. Όλα αυτά τα χρόνια στη φυλακή
πειράματα κάνανε. Σε όποια φυλακή κι αν πήγαινα ερχόταν καινούργιος
διευθυντής, έπρεπε να μου κάνει… σφυγμομέτρηση. Ερχόταν νέος αρχιφύλακας,
έπρεπε να μου κάνει σφυγμομέτρηση. Ποιος είναι ο Κοεμτζής. Κρατούμενοι
«φουσκωτοί» να κάνουν κι αυτοί σφυγμομέτρηση αν «τους παίρνει» να «μετρηθούν»
με τον Κοεμτζή. Τι είναι ο Κοεμτζής, πειραματόζωο είναι; Με κουράσανε
ψυχικά… Αλλά κι όταν βγήκα μου κάνανε ένα αποφυλακιστήριο που έμοιαζε με
θηλιά στον λαιμό μου και μ’ έπνιγε. Ξέρεις ότι τόσο καιρό που ήμουν έξω δεν
έκανα ένα μπάνιο, δεν πήγα ούτε μια φορά στη θάλασσα. Απαγορευόταν να φύγω
μακριά… Γι’ αυτό σου λέω άσε με, ρε Κώστα, έχω κουρασθεί πια…
