|
|
ΟΤΑΝ το μούχρωμα πέφτει πηχτό, σε σκιές, φαντάσματα, φριχτές απειλές και
αβάσταχτες πιέσεις, τότε η σύγχρονη ασφυξία ζητάει να ελαφρύνει, να σκανδαλιστεί.
Τα τσιλιμπουρδίσματα και οι ροζ ιστορίες γνωστών και αγνώστων γίνονται
ειδήσεις πρώτης γραμμής, με κοινωνιολογικές αναλύσεις.
Η μοντέρνα οφθαλμοπορνεία παρακολουθεί ακαταπαύστως τις ροζ καταστάσεις. Κι
όλοι μαζί αναπτύσσουμε το δημόσιο κουτσομπολιό, με εξωφρενικές περιγραφές.
Βλέπεις τη Λάρισα.
Τα καφενεία της. Κάποιες κλειστές πόρτες.
Ακούς για όργια με παντρεμένες. Συσχετίζεις… Βλέπεις τον εισαγγελέα. Ακούς
το λεξιλόγιό του. Κάνεις τους συνδυασμούς σου… Παρακολουθείς τα ροζ σκάνδαλα
του Κλίντον. Έχεις τις ανατομικές λεπτομέρειες. Φαντάζεσαι πού έχει το επίμαχο
σημάδι… Η λαγνεία της κρεβατοκάμαρας του άλλου λειτουργεί ως υπαινιγμός και
φαντασίωση. Υπάρχει μια ευχαρίστηση σ’ αυτή την περιέργεια.
Πώς είναι στο κρεβάτι οι Λαρισινές; Ποιος είναι ο κερατάς;
Πόσο ανυποψίαστη σεξουαλικά ήταν η Λιουίσνκι;
Πώς το προτιμάει ο Μπιλ;Και η Τζένη που όλα μας τα έδειξε, τώρα μιλάει με υπονοούμενα.
Όχι, αυτό το ροζ δεν είναι πορνό.
Το πορνό είναι δήλωση.
Εδώ έχουμε τη μετάδοση. Τον υπαινιγμό.
Αυτό το ροζ είναι ένα soft πορνό.
Γιατί μεσολαβεί η απόσταση από το κρεβάτι ως τη θολωμένη τζαμαρία της κρεβατοκάμαρας.
Το ροζ εξάλλου δεν ξεβολεύει κανέναν.
Συντηρεί μόνον καταστάσεις. Δεν κάνει ανατροπές όπως το κόκκινο, που ήταν η επανάσταση.
