|
|
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Εις το χωρίον Κάδρος. Το χωρίον απέθανεν.
ΑΝ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΕ ΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ ΘΑ ΣΥΖΗΤΟΥΣΕ: Για την εθνική αποκατάσταση των Κούρδων.
Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗ: Πήγε φυλακή. Δεν πρόλαβε!
ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ: Τις ατολμίες του.
Η «ΔΥΝΑΜΗ» ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ: Στην επιλογή χαρακώματος.
ΦΑΓΗΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΙ: Χοχλιοί!.
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ: Η ζωή και ο θάνατος ενός χωριού.
ΙΔΑΝΙΚΟ ΤΟΥ: Να γίνει ίσως η ζωή «μέγα καλό και πρώτο».
Διανοούμενος και καθηγητής της Φιλοσοφίας ο Ευτύχης Μπιτσάκης επί πέντε
χρόνια εκδίδει το περιοδικό «ΟΥΤΟΠΙΑ», προσπαθεί να «δει πέραν του
καπιταλισμού» και διαπιστώνει ότι «μας λείπει και του λείπουμε του Μαρξισμού».
Περικλείει την «ταυτότητα» του «εκσυγχρονισμού» σε δώδεκα λέξεις: «Περισσότερη
φτώχεια και μεγαλύτερη αποξένωση. Κέρδη για το κεφάλαιο. Ανταγωνισμοί και κρίσεις».
ΕΡ.: Φιλοσοφούμεν μετ’ ευτελείας…
ΑΠ.: Απασχόληση πολυτελείας. Ενίοτε βόμβα βραδυφλεγής ή ασπάλακας που σκάβει υπόγεια.
ΕΡ.: Πέντε χρόνια «ΟΥΤΟΠΙΑΣ», το όνειρο παραμένει άπιαστο;
ΑΠ.: Κριτική του παρόντος. Ανίχνευση των λανθανουσών δυνατοτήτων του.
ΕΡ.: Στη μεταψυχροπολεμική εποχή, πιο ελεύθεροι, ή τα δεσμά έσφιξαν περισσότερο;
ΑΠ.: Ο Ήφαιστος είναι παρωχημένος. Τα δεσμά σήμερα είναι από νάιλον.
ΕΡ.: Τι βλέπεις στον αιώνα σου, φιλόσοφε;
ΑΠ.: Προσπαθώ να δω πέρα από τον ορίζοντα του καπιταλισμού.
ΕΡ.: Μας λείπει ο Μαρξισμός ή του «λείπουμε» του Μαρξισμού;
ΑΠ.: Και μας λείπει και του λείπουμε. Προσπαθούμε.
ΕΡ.: Το «τέλος των ιδεολογιών» ή η ιστορία ξαναγράφεται;
ΑΠ.: Η ιστορία γράφεται και σήμερα με αίμα.
ΕΡ.: «Εκσυγχρονισμός» σημαίνει…
ΑΠ.: Περισσότερη φτώχεια και μεγαλύτερη αποξένωση. Κέρδη για το κεφάλαιο.
Ανταγωνισμοί και κρίσεις.
ΕΡ.: Οι πολιτικοί μας, παραγωγοί ιδεών ή διεκπεραιωτές του «συστήματος»;
ΑΠ.: Διαχειριστές.
ΕΡ.: Διανοούμενος ο «ερημίτης» του καιρού μας;
ΑΠ.: «Προς τι άλλωστε ποιητής να ‘μαι σε πενιχρούς καιρούς»; Αλλά ο Ιωάννης
επέστρεψε από την έρημο.
ΕΡ.: Ευτύχης Μπιτσάκης, ο «εθνοκεντρικός»;
ΑΠ.: Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται…
ΕΡ.: Θα τραγουδούσατε σήμερα το διεθνιστικό, «Κάτω οι πόλεμοι κι η πατρίδα,
ζήτω ζήτω η εργατιά»;
ΑΠ.: Μοιάζει παλαιομοδίτικο. Όμως η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμα.
ΕΡ.: Στη σημερινή παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, υπάρχουν περιθώρια εθνικής ανεξαρτησίας;
ΑΠ.: Το ζητούμενο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, είναι ένας
νέος Διεθνισμός.
ΕΡ.: ΠΟΛΙΤΙΚΗ, το αλάτι της ζωής;
ΑΠ.: Και όταν το άλας υγρανθεί;
ΕΡ.: Ένας τοίχος στον Περισσό… διαλαλεί «Αγοράστε καινούργια σοσιαλιστική
συνείδηση». Συμφωνείτε;
ΑΠ.: Περίοδος ελλειμμάτων. Αλλά «θα γαΐρει και τσι φροής αίγας το γάλα».
ΕΡ.: Ένας άλλος στην Πειραιώς, «Το Αιγαίο δεν ανήκει ούτε στους Έλληνες ούτε
στους Τούρκους. Ανήκει στα ψάρια του»…
ΑΠ.: Έλληνες και Τούρκοι συνδαιτυμόνες με ψάρια του Αιγαίου.
ΕΡ.: Ένας τρίτος στη λεωφόρο Κηφισιάς… διερωτάται: «Μ…, πάλι στη δουλειά
σου πας;».
ΑΠ.: Δουλειά ίσον δουλεία. Δικαίωμα λοιπόν στην οκνηρία. Αλλά η εργασία μπορεί
να γίνει προϋπόθεση ελευθερίας.
ΕΡ.: Κορνήλιος Καστοριάδης. Χαρακτηρίστε τον με τρεις λέξεις.
ΑΠ.: Ευρύ πνεύμα, αντιφατικό.
ΕΡ.: Homo tileopticus;
ΑΠ.: Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.
ΕΡ.: Ισχύει για τον Ευτύχη Μπιτσάκη, ο αφορισμός, «την πίστιν τετήρηκα…».
ΑΠ.: Η επιστήμη δεν είναι πίστη. Είναι αναζήτηση αλήθειας και βεβαιότητας.
ΕΡ.: Φιλόσοφος = ηθικοδιδάσκαλος;
ΑΠ.: Ηθικοδιδάσκαλος = κακός φιλόσοφος.
ΕΡ.: «Αξιολογήστε» με ένα προσδιοριστικό τον κ. Σημίτη
ΑΠ.: Αλλοίμονον, είναι υψηλή, πολύ υψηλή της ποιήσεως η σκάλα.
ΕΡ.:… τον κ. Καραμανλή.
ΑΠ.: Όμως αρρώστησε εις τον πλουν.
ΕΡ.:… την Αλέκα Παπαρήγα
ΑΠ.: Εργατική. Φορτώθηκε και συνεχίζει εις άλλους καιρούς.
ΕΡ.:… τον Δ. Τσοβόλα
ΑΠ.: Γεννήθηκε ανάμεσα στους φτωχούς. Με ποιους θα πάει εν τέλει;
ΕΡ.:… τη Μαρία Δαμανάκη
ΑΠ.: Τη γνώρισα στο ΚΚΕ. Τη βλέπω στο γυαλί!.
