Αλλη μια ήττα σε ντέρμπι και μάλιστα στο τελευταίο ντέρμπι Αιωνίων στη Λεωφόρο. Ενώπιον μιας πρώην διοίκησης, των Γιώργου και Γιάννη Βαρδινογιάννη, σε ένα παιχνίδι που ήταν ευκαιρία για τον Παναθηναϊκό να διεκδικήσει, έστω και με λίγες πιθανότητες, κάτι παραπάνω από την τέταρτη θέση. Να κρατήσει τέλος πάντων κάποια κίνητρα για τα τελευταία τέσσερα παιχνίδια που έρχονται στη σεζόν και να μην είναι εντελώς αδιάφορος. Αλλά μια σεζόν που κύλησε όπως κύλησε για τον Παναθηναϊκό, μέσα στη μετριότητα στο μεγαλύτερο διάστημά της, μέσα στην εσωστρέφεια και στην γκρίνια, με την ποιότητα του ποδοσφαίρου του να είναι χαμηλή και με τους τρεις προπονητές που βρέθηκαν στον πάγκο, δεν θα μπορούσε και να κλείσει διαφορετικά.
Η σεζόν 2025-26 όταν θα ολοκληρωθεί θα πρέπει να κλειδωθεί σε κάποιο χρονοντούλαπο και να μην κρατήσουν οι Πράσινοι τίποτα απ’ αυτή. Δεν ήταν διεκδικητές σε τίποτα από το ξεκίνημα, είχαν για αποκούμπι μια πορεία στην Ευρώπη, αλλά ούτε εκεί υπήρξε κάποια υπέρβαση. Δεν είναι επιτυχία το να βρεθείς στους «16» του Europa League. Θα ήταν αν προχωρούσαν περισσότερο. Ούτε φυσικά είναι επιτυχία η ατάκα που ξεστόμισε ο Ράφα Μπενίτεθ στις δηλώσεις του μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. «Ημασταν εννιά βαθμούς πίσω από τον Λεβαδειακό και καταφέραμε να τον ξεπεράσουμε». Μάλλον με ντροπιαστικό μοιάζει όλο αυτό. Οπως ντροπιαστικό θα ήταν να μην είναι ο Παναθηναϊκός στην τετράδα, όπως μάλλον ντροπιαστικό είναι να βλέπει όλους τους υπόλοιπους να έχουν στόχους κι εκείνος να… μαραζώνει τέταρτος και καταϊδρωμένος.
Τι μπορεί να περιμένει ο κόσμος; Τη δηλωμένη επιθυμία για οικονομικές υπερβάσεις και για ένα ρόστερ το οποίο θα είναι ικανό να διεκδικήσει το πρωτάθλημα από την επόμενη σεζόν. Αλλά επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μας και ακόμα περισσότερα έχουν ακούσει τ’ αφτιά μας, θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί για την επόμενη μέρα. Από πλάνα άλλωστε… χόρτασε ο κόσμος. Επιτυχίες θέλει, αποτελέσματα θέλει και άμεσα.
