«Εχω καταλάβει πολύ καλά ότι αξίζει να κάνεις κάτι κάθε μέρα, δηλαδή από το να φροντίσεις τον εαυτό σου, να ακούσεις ένα τραγούδι, να παίξεις με το παιδί σου, να μιλάς για τα πιο απλά πράγματα έτσι για να ηρεμήσεις, για να χαλαρώσεις, για να ακούσεις κάτι όμορφο ή να μάθεις κάτι καινούργιο. Αρα, να μην υποτιμάμε τη ρουτίνα και την καθημερινότητα»
Πολλοί από εμάς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το ταξίδι που λέγεται ζωή είναι ένα. Μικρό, μοναδικό, αλλά και γρήγορο. Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν όμως και άνθρωποι που το καταλαβαίνουν. Οπως ο Γιάννης Μπρούζος, ο οποίος έγινε αερικό και μας άφησε την Πέμπτη 2 Απριλίου. Εχασε μια τετραετή, άνιση μάχη με τον καρκίνο, η οποία κράτησε τουλάχιστον τέσσερα χρόνια και τελικά τον «γονάτισε» στα 41 του. Αλλά είχε προλάβει να κερδίσει πολλές μάχες που έδωσε στη ζωή του.
Ο Γιάννης ήταν ένα πλάσμα κινηματικό. Ενα παιδί, που σε όλα τα ζητήματα έβλεπε την ανάγκη για συλλογικότητα και για κοινότητες. Ως εκπαιδευτικός το δίδαξε αυτό και στους μαθητές του, οι οποίοι με την είδηση του θανάτου του πλημμύρισαν στην κυριολεξία τις διαδικτυακές πλατφόρμες και τα social media με αναρτήσεις και αναμνήσεις που είχαν μαζί του. Ο Γιάννης δεν εκτίμησε την αξία της ζωής αφότου έμαθε για την αρρώστια που τον χτύπησε. Την εκτιμούσε και πριν από αυτή. Για όσους, τους πολλούς, δεν είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν ή να διαβάσουν τα καταπληκτικά «μοιράσματά» του, ο Γιάννης αγαπούσε να αγαπά και ζούσε για τη ζωή.
Στη συνέντευξη που μου παραχώρησε τον Δεκέμβρη του 2025, τόνισε ότι στη ζωή όλα έχουν αξία. «Εχω καταλάβει πολύ καλά ότι αξίζει να κάνεις κάτι κάθε μέρα, δηλαδή από το να φροντίσεις τον εαυτό σου, να ακούσεις ένα τραγούδι, να παίξεις με το παιδί σου, να μιλάς για τα πιο απλά πράγματα έτσι για να ηρεμήσεις, για να χαλαρώσεις, για να ακούσεις κάτι όμορφο ή να μάθεις κάτι καινούργιο. Αρα, να μην υποτιμάμε τη ρουτίνα και την καθημερινότητα. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι μεγάλο. Ανακαλύπτεις την αξία και των μικρών πραγμάτων» είχε πει ο ίδιος στην πρώτη μας συνάντηση.
Το βιβλίο του, με τίτλο «Τι πραγματικά αξίζει – 24 γράμματα στον γιο μου», γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη να «επικοινωνήσει» με το μέλλον του παιδιού του. Ηξερε ότι το τέλος δεν είναι μακριά, παρ’ όλο που ποτέ δεν το έβαλε κάτω. Εγραψε το βιβλίο σε μια περίοδο που δεν μπορούσε να μιλήσει, ύστερα από την εμφάνιση του δεύτερου καρκίνου. «Μετά το χειρουργείο βρέθηκα στο δωμάτιο του νοσοκομείου να επικοινωνώ με τους ανθρώπους που ήταν κοντά μου, είτε οικογένειά μου είτε με φίλους, με χαρτάκια», είχε πει ο ίδιος.
Ο Γιάννης ήταν ένα λαϊκό παιδί που γεννήθηκε στον Πειραιά και γρήγορα έμαθε να κάνει όνειρα και να τα κυνηγά μέχρι τέλους. Σπούδασε στην Ελλάδα και μετά στο εξωτερικό. Εμαθε μπουζούκι και πιάνο και ήταν μέλος της Ανοιχτής Ορχήστρας. Ο ίδιος είχε έρωτα με την κλασική μουσική και έβρισκε έναν μοναδικό τρόπο να την ενώνει με την επιστήμη που σπούδασε και δίδασκε όλη του τη ζωή. «Η μουσική με τις επιστήμες έχουν κοινά πατήματα, αλλά μας ξεκλειδώνουν και διαφορετικές οπτικές της ζωής. Η μουσική είναι ένας χώρος που μέσα της υπάρχει και φως και σκοτάδι, όπως και σε όλα τα πράγματα στη ζωή». Και πράγματι Γιάννη, από τότε που μου έκανες αυτή την επισήμανση, εκτίμησα περισσότερο μουσικές τις οποίες ποτέ δεν συμπαθούσα.
Μέσα στον «πόλεμο» που έδινε από την αρρώστια και τις συνεχείς ανελέητες επιθέσεις της, ο Γιάννης ήταν πρότυπο πατέρα, συντρόφου, πολίτη, εκπαιδευτικού και, πάνω από όλα, ανθρώπου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ με πόση χαρά μιλάγαμε στην καφετέρια κοντά στο σπίτι του ή στο τηλέφωνο αργότερα, ακόμα και όταν ο ίδιος υπέφερε από αφόρητους πόνους. Στον γιο του, τον οποίο έζησε μόνο για 6 χρόνια, έμαθε τι σημαίνει ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Μέσα στη μάχη του με τον καρκίνο, τον πήγαινε σε συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις, του διάβαζε και του μίλαγε για τον κόσμο, τη ζωή, τις φιλίες όπως μας μετέφερε ο ίδιος στα καθημερινά «μοιράσματά» του.
Ο Γιάννης φρόντισε να πλαισιώσει τον εαυτό του και την οικογένειά του με φίλους και συντρόφους του, αναδεικνύοντας πως η μάχη με τον καρκίνο δεν είναι προσωπική, αλλά συλλογική. Γι’ αυτό, όσο κι αν δεν είναι πλέον μαζί μας ως φυσική παρουσία, θα παραμείνει πάντα εδώ. Με τις παρακαταθήκες του, με τον αγώνα του για τη ζωή, με τα πιστεύω του, με το βιβλίο του και, πάνω από όλα, με την ανθρωπιά του.
Η συνάντηση και η επικοινωνία μαζί σου με σημάδεψε ανεξίτηλα. Γι’ αυτό, Γιάννη, σε όποιο ταξίδι και αν βρίσκεσαι και όποια νέα περιπέτεια και αν κυνηγάς, εμείς πάντα όταν θα πίνουμε ένα ποτήρι κρασί θα «τσουγκρίζουμε» και με το δικό σου εσένα και όποτε χορεύουμε θα το κάνουμε και για εσένα. Μας δίδαξες πολλά. Η συζήτησή μας, για «ΤΑ ΝΕΑ», ήταν καθοριστική για τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι πλέον τι πραγματικά αξίζει. Το μόνο που μετανιώνω είναι που σε γνώρισα για τόσο λίγο και τόσο καταβεβλημένο. Μέσα από τον αγώνα σου, θα συνεχίσεις να μας δίνεις κουράγιο και ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Ολος ο κόσμος στην κηδεία σου τραγούδαγε το «Αερικό». Γιατί, πράγματι, αγέρας έγινες και φυσάς για να μας πεις αυτά που δεν πρόφτασες.
Γιάννη, «όσες και αν χτίσουν φυλακές, κι αν ο κλοιός στενέψει, ο νους μας είναι αληταριό, κι όλο θα δραπετεύει». Δεν λέμε αντίο αλλά εις το επανιδείν, σύντροφε.
