Η ιδέα, υποτίθεται, πως έπεσε στο τραπέζι της συνεδρίασης της Πολιτικής Γραμματείας της ΚΟΕΣ την Τρίτη, επειδή το ΠΑΣΟΚ μελετά τα λάθη των αντιπάλων του και μαθαίνει από αυτά. Γιατί διδάχθηκε από το πάθημα του ΣΥΡΙΖΑ με τον Κασσελάκη, δηλαδή. Ετσι, ο πράσινος πρόεδρος πρότεινε να αλλάξει το Καταστατικό, ώστε να προβλέπει πως μια υποψηφιότητα για την αρχηγία μπορεί να κατατεθεί μόνο εφόσον συγκεντρώσει υπογραφές από το 15% των μελών του ανώτατου οργάνου του Κινήματος.
Η εν λόγω εισήγηση συνδέεται με μια άλλη τροποποίηση που επιθυμεί να κάνει στο θεμελιώδες πασοκικό κείμενο: την προσθήκη μιας παραγράφου, σύμφωνα με την οποία, πριν από κάθε εκλογή επικεφαλής από τη βάση, θα πρέπει να διεξάγεται κι ένα συνέδριο. Οι περισσότεροι απ’ όσους την άκουσαν προχθές για πρώτη φορά και βρίσκονται εκτός προεδρικής ομάδας δεν αντέδρασαν θετικά. Εύλογο, κάθε μυημένος σε κομματική κουζίνα γνωρίζει πως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες των οργανωτικών. Το 15% των συνέδρων ισοδυναμεί με περίπου 700 υπογραφές. Αρα, όποιος θέλει να διεκδικήσει το ύπατο αξίωμα θα πρέπει να έχει ισχυρή δύναμη εντός του κομματικού μηχανισμού. Εξού κι οι ενστάσεις ήταν αρκετές.
Εντύπωση
Κάποιοι ενοχλήθηκαν με το τάιμινγκ – αφού οποιαδήποτε παρέμβαση στους κανόνες μιας κορυφαίας εσωκομματικής διαδικασίας, λίγο πριν ξεκινήσει το συνέδριο, δεν μοιάζει σαν αθώα αυστηροποίηση. Αλλοι εστίασαν στην ουσία, στην επιβολή ενός «κόφτη» στις φιλοδοξίες των δελφίνων. Μερικοί στηλίτευσαν τον αιφνιδιασμό επειδή ενημερώθηκαν από τους δημοσιογράφους. Τελικά, στη χθεσινή κομματική μάζωξη, εις ένδειξη συναινετικής διάθεσης, οι προεδρικοί απέσυραν την πρόταση (άλλωστε, γνώστες των παρασκηνίων εκτιμούν πως τους ενδιαφέρει περισσότερο να «πειράξουν» την άλλη διαδικαστική λεπτομέρεια της ανάδειξης αρχηγού από τη βάση).
Βέβαια, η ζημιά που φοβόταν μια από τις αντιπολιτευόμενες πλευρές έγινε. Βγήκε προς τα έξω η εικόνα ότι σ’ αυτή τη συγκυρία το ΠΑΣΟΚ συζητάει αλλαγές στο Καταστατικό του και τις διαφωνίες των στελεχών του. Για την ακρίβεια, δόθηκε η εντύπωση πως αντί η Χαριλάου Τρικούπη να ψάχνει τους πολιτικούς λόγους της ακούνητης βελόνας, αναζητά μεθόδους διατήρησης των εσωτερικών συσχετισμών ισχύος. Αντί, με άλλα λόγια, να προβληματίζεται για το πολιτικό της προϊόν, προετοιμάζεται για την επόμενη προεδρική εκλογή, φροντίζοντας να προηγείται αυτής ένα συνέδριο προκειμένου να παίρνει περισσότερο χρόνο – χρόνο που θα ροκανίζει το μομέντουμ των επίδοξων διεκδικητών της καρέκλας. Στην αξιωματική αντιπολίτευση βασιλεύει ο κοντόφθαλμος, λοιπόν.
