Ποιος κερδίζει στον πόλεμο, μέχρι τώρα τουλάχιστον; Το ερώτημα απασχολεί τους στρατιωτικούς αναλυτές, που τροφοδοτούν τα διεθνή ΜΜΕ με τις εκτιμήσεις τους, αλλά εγώ δεν δίνω σημασία σε αυτά που λένε, γιατί ξέρουμε ποιος έχει κερδίσει και μάλιστα η νίκη του είναι γεγονός (sic).
Από τις 12 Μαρτίου, το Ιράν έχει ήδη νικήσει, όπως μας λέει η εγκυρότερη πηγή για τα τρέχοντα στο Ιράν, ο ιμάμης Αλί Αλί και Τρισαλί Λαφαζανί. «Από την πρώτη στιγμή τόνισα», γράφει ο Λαφαζανί σε άρθρο του της 12ης του μηνός, που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Iskra, «ότι το Ιράν όχι μόνο θ’ αντέξει την ιμπεριαλιστική επίθεση αλλά και θα νικήσει, πράγμα που είναι πλέον γεγονός και μπορεί να εξελιχθεί σε θρίαμβο».
Προσοχή: δεν το έχει πει απλώς, το έχει τονίσει! Πώς δεν βρέθηκε κάποιος να το θέσει υπ’ όψιν του προέδρου Τραμπ; Κοιμούνται εκεί στην πρεσβεία ή μόνο με τον Αργυρό ασχολούνται; Η νίκη του Ιράν, συνεχίζει ο ιμάμης Λαφαζανί, «συνταράσσει τον πλανήτη και ανατρέπει όλες τις προβλέψεις και τα δεδομένα στη Μ. Αναστολή, στη Δυτ. Ασία, στην Αν. Μεσόγειο και σε όλο τον κόσμο». ΗΠΑ και Ισραήλ, συμπεραίνει, «έγιναν συντρίμμια». Αν δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη, λέω εγώ ερμηνεύοντας τη σκέψη του ιμάμη, είναι επειδή δεν διαβάζουν Λαφαζανί.
Ανατριχιάζεις με τη σκέψη ότι αυτός ο αστείος άνθρωπος ήταν κάποτε υπουργός και μάλιστα υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στην πρώτη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυτό είναι μεν τρομακτικό, αλλά συγχρόνως είναι και παρήγορο, με την έννοια ότι εδώ, στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, που κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, ακόμη και οι παράφρονες μπορούν να έχουν στον ήλιο μοίρα. Επίσης όμως μας δείχνει και τη μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία, τη βλακεία. Το κρισιμότερο χαρακτηριστικό της εποχής μας, κατά τη γνώμη μου, είναι η χειραφέτηση της βλακείας. Υπήρχε εποχή, όπου ο βλάκας σιωπούσε, επειδή αναγνώριζε το κύρος κάποιων άλλων που ήξεραν καλύτερα. Τώρα δικτυώνεται με τους ομοίους του στο Ιντερνετ και ξεσαλώνει.
Τρεις είναι οι παράγοντες που διευκόλυναν τη χειραφέτηση της χαζομάρας. Κατ’ αρχάς, η δημοκρατία, το γεγονός δηλαδή ότι κάθε ψήφος έχει ακριβώς την ίδια βαρύτητα. Επειτα, η παγκοσμιοποίηση, η πραγματικότητα ότι όλα, οικονομία, πολιτική, πολιτισμός, είναι πλέον διασυνδεδεμένα και αλληλένδετα. Αυτό καθιστά ακόμη δυσκολότερη την κατανόηση του τι συμβαίνει στον κόσμο. Τέλος, έχουμε την τεχνολογική επανάσταση, που μας έφερε το καφενείο των σόσιαλ, στο οποίο κάθε παπάρα βρίσκει το κοινό για να τη χειροκροτήσει. Αν λοιπόν η δημοκρατία τα κακαρώσει, να το ξέρετε ότι ο θάνατος θα οφείλεται στους ηλίθιους. Αυτοί είναι η πλειοψηφία. Η χειραφέτησή τους έχει δημιουργήσει έναν πλουτοπαραγωγικό πόρο, διαθέσιμο προς εκμετάλλευση από τον κάθε επιτήδειο.
DEUTSCHE WELLE
Ανακοινώθηκε ότι το ελληνικό πρόγραμμα της Deutsche Welle πρόκειται να διακοπεί. Τους λόγους δεν τους ξέρω, μπορώ όμως να τους υποθέσω: δεν έχει πια λόγο ύπαρξης. Οι Ελληνες που ενδιαφέρονται για τα διεθνή ως επί το πλείστον γνωρίζουν τη lingua franca της εποχής, την αγγλική. Οσοι δεν καταλαβαίνουν καθόλου τα ξένα, το πιθανότερο είναι να μη νοιάζονται κιόλας για τον κόσμο εκτός Ελλάδος. Επομένως, γιατί να πληρώνει ο γερμανός φορολογούμενος; Για να καμαρώνουν οι Ελληνες, δεν είναι σοβαρός λόγος.
Η κατάργηση του προγράμματος, όμως, έχει προκαλέσει αντιδράσεις στην Αθήνα, ως επί το πλείστον από πρόσωπα που αμφιβάλλω αν ξέρουν πώς να μπουν στην ιστοσελίδα της DW. Χάνουν τον χρόνο τους, νομίζω, γιατί δύσκολα ανακαλείται τέτοια απόφαση. Ομως, δεν χάθηκαν όλα! Υπάρχει λύση, αρκεί οι παραπονούμενοι στην Αθήνα να έχουν τη διάθεση να την εφαρμόσουν: ας κάνουν έναν ρεφενέ μεταξύ τους, για να πληρώνουν τα έξοδα λειτουργίας του ελληνικού προγράμματος…
ΜΠΑΧΑΛΟ
Η διαφορά είναι εμφανέστατη. Αφότου ο Κώστας Τασούλας προήχθη στην Προεδρία της Δημοκρατίας, είναι φανερό ότι η Βουλή έχει γίνει τσίρκο. Το γεγονός δεν προκαλεί καμία έκπληξη, διότι την προεδρία της Βουλής έχει αναλάβει ο Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος, ως τυπικός εκπρόσωπος της γαλάζιας πασοκαρίας, διαχρονικά αντιμετωπίζει την Αριστερά με ένα είδος σεβασμού που αγγίζει τα όρια του θαυμασμού, για να μην πω της δουλοπρέπειας. Τι περιμένετε, λοιπόν;
