Οι συζητήσεις που γίνονται για την προστασία των Στενών του Ορμούζ για την ασφαλή διέλευση των τάνκερ και την εξασφάλιση ενέργειας για τις διεθνείς – συμπεριλαμβανόμενης της Κίνας – αγορές παραβλέπουν έναν ουσιαστικό παράγοντα. Η μόνη χώρα που πλοία δικά της ή έμμεσων συμφερόντων της περνούν από τα Στενά είναι η Ρωσία. Η συνεννόηση λοιπόν για να λυθεί το πρόβλημα οφείλει να περιλαμβάνει τη Μόσχα. Με τις χώρες του ΝΑΤΟ, την Ινδία και την Κίνα το πρόβλημα δεν υπάρχει ελπίδα και προοπτική να λυθεί.
Οπως έχω ήδη επισημάνει, η Ρωσία κρατάει στα χέρια της ένα ουσιαστικό χαρτί σε σχέση με το Ιράν. Ελέγχει με διάφορους τρόπους το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και ασκεί επιρροή και στη σημερινή ηγεσία του Ιράν. Είναι λοιπόν η μοναδική πολιτική δύναμη που μπορεί να ζητήσει – ίσως και να επιβάλει – στο Ιράν την απελευθέρωση των Στενών τιυ Περσικού Κόλπου από επιθέσεις και δολιοφθορές. Να σημειώσουμε πως το Κρεμλίνο, παρά τα κέρδη που τελευταία έχει από την άνοδο των διεθνών τιμών πετρελαίου, δεν επιθυμεί κατάρρευση των διεθνών αγορών ενέργειας. Διότι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε οικονομικη ύφεση στην Ευρώπη και σε Κορέα, Ιαπωνία και συνακόλουθα σε δραματική πίεση των τιμών πετρελαίου και αερίου. Αρα και σε κατάρρευση των ρωσικών εσόδων.
Θα είναι λοιπόν για όλους επωφελές να εμπλακεί άμεσα η Ρωσία σε κοινές προσπάθειες απελευθέρωσης των Στενών για τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Αυτό βέβαια προϋποθέτει χαμήλωμα των τόνων της Ευρώπης κατά της Μόσχας – όπως εξάλλου έκανε ήδη η Ουάσιγκτον, καταργώντας πολλές κυρώσεις κατά της Μόσχας. Που οδήγησε βέβαια σε χτύπημα τάνκερ ελληνικών συφερόντων (από Ουκρανία πιθανότατα) στη Μαύρη Θάλασσα (!), το οποίο μετέφερε πετρέλαιο από το ρωσικό λιμάνι μεταφόρτωσης ενέργειας του Νοβοροσίσκ.
Η διάσωση λοιπόν της παγκόσμιας οικονομίας έχει ανάγκη τολμηρών πρωτοβουλιών και σωστής ανάγνωσης των γεωπολιτικών πραγματικοτήτων σε ολόκληρο τον κόσμο. Το κάλεσμα των δυτικών δυνάμεων να εμπλακούν στην υπεράσπιση των Στενών του Ορμούζ, ενώ ουδέποτε συμβουλεύτηκαν οι επιτιθέμενοι το ΝΑΤΟ για το χτύπημα κατά του Ιράν, δύσκολα θα έχει θετική κατάληξη. Διότι οι ηγέτες θα πρέπει να στραφούν εναντίον των εκλογικών τους σωμάτων.
