Και μόνον το ότι υπήρξε δίλημμα, όπως λένε οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, είναι ανησυχητικό. Γιατί δείχνει ότι εξακολουθεί να υπάρχει στην ελληνική διπλωματία μια σχολή που υποστηρίζει ότι ο πρόεδρος Τραμπ είναι πάνω απ’ όλα και απ’ όλους, ακόμη και από την ευρωπαϊκή μας οικογένεια. Και ότι μόνο μέσω μιας προνομιακής σχέσης μαζί του θα μπορέσουμε να λύσουμε τα προβλήματά μας, είτε τα εθνικά, με την ευρύτερη δυνατή έννοια, είτε τα οικονομικά ή ενεργειακά.
Η σχολή αυτή υποστήριζε ότι έπρεπε να δεχθεί η Ελλάδα την πρόσκληση του Τραμπ να λάβει μέρος στην παρθενική συνεδρίαση του νέου του παιχνιδιού, του «Συμβουλίου Ειρήνης», την ερχόμενη Πέμπτη στην Ουάσιγκτον. Ο αμερικανός πρόεδρος σίγουρα θα χαιρόταν αν έβλεπε εκεί τον Μητσοτάκη, ίσως να του έλεγε και κάτι, μπορεί μάλιστα να ένιωθε την ανάγκη να του απευθύνει και την πολυπόθητη πρόσκληση στον Λευκό Οίκο. Θα χρειαζόταν βέβαια να δώσουμε μια εξήγηση στους Ευρωπαίους, του τύπου «πάει κι η Κύπρος, τι δεν καταλαβαίνετε;» ή «μόνο για τη Γάζα θα συζητήσουν», αλλά τέλος πάντων αυτό κάπως θα βολευόταν.
Τελικά φαίνεται πως επικράτησαν οι πιο λογικές φωνές, εκείνες που ζήτησαν να πρυτανεύσει η αξιοπρέπεια. Πώς να λάβεις μέρος σε ένα όργανο – πρέπει να είπαν – ισόβιος πρόεδρος του οποίου, και με δικαίωμα βέτο, είναι ένας απρόβλεπτος άνθρωπος ονόματι Ντόναλντ Τραμπ; Πώς να δεχθείς ότι για να είσαι μόνιμο μέλος πρέπει να καταβάλεις ένα δισεκατομμύριο δολάρια; Πώς να μη λάβεις υπόψη σου τις αναλύσεις ότι ο στόχος της δημιουργίας αυτού του οργάνου είναι να παίξει ανταγωνιστικό ρόλο προς τα Ηνωμένα Εθνη, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτή την περίοδο κατέχεις τη θέση μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας; Πώς να προτιμήσεις για παρέα τον Ορμπαν από τον Μερτς και τον Μακρόν;
Από μια άποψη μας έσωσε ο Μόντι: την επικείμενη επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Αμπου Ντάμπι και την Ινδία επικαλέστηκε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος για να διευκρινίσει ότι «αυτή τη στιγμή» δεν υπάρχει κάτι άλλο, προσθέτοντας ότι αν υπάρξει κάποια άλλη ενημέρωση θα επανέλθει. Η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσε κανείς τη διατύπωση που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση της Βαρσοβίας για να εξηγήσει τη δική της άρνηση: «Είναι η στιγμή να πούμε καθαρά και ανεπιφύλακτα ότι, στις παρούσες συνθήκες, ορισμένες αμφιβολίες ωθούν την Πολωνία να μη λάβει μέρος στις εργασίες του Συμβουλίου Ειρήνης». Αλλά βέβαια μπορεί ο Ντόναλντ Τουσκ να μην είχε προγραμματισμένο ταξίδι εκείνες τις ημέρες, ώστε να το χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία.
Τέλος πάντων, πάει κι αυτό. Τη μια η καταρρακτώδης βροχή που δεν άφηνε το Falcon να σηκωθεί για το Νταβός, την άλλη η στρατηγική σχέση με το Νέο Δελχί, μέχρις εδώ του Θεού της Ελλάδας η χάρη μάς έχει φυλάξει απ’ τα σουξέ. Αρκεί να μην υπάρξει κάποια άλλη ενημέρωση.
