Κόντρα

Τον Νοέμβριο του 2018 η Βουλή συζητούσε την προθεσμία που θα έθετε στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος προκειμένου να παραδώσει την έκθεσή της. Τότε, εκείνος είχε πει ότι η χειρότερη μορφή λαϊκισμού είναι ο συνταγματικός λαϊκισμός. Η μομφή του απευθυνόταν σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όμως.

Σήμερα, υποστηρίζει ότι η γαλάζια κυβέρνηση στήνει μια παγίδα αναθεωρητικού λαϊκισμού προκειμένου να ενισχύσει προεκλογικά το μεταρρυθμιστικό της προφίλ, αδιαφορώντας για το κανονιστικό κύρος του Καταστατικού Χάρτη της χώρας.

Η επίσημη κυβερνητική φωνή τού απάντησε πως ο Πρωθυπουργός έψαχνε από το 2006 υπογραφές για την αλλαγή του άρθρου 86. Και δεν έμεινε στην κομψή αντίκρουση των κατηγοριών. Χτύπησε και λιγάκι κάτω από τη ζώνη κάποιον που δεν είναι πια επαγγελματίας πολιτικός αλλά ενσαρκώνει τη μεταπολιτική.

Θύμισε ότι υπήρξε από τους πρωτεργάτες των αλλαγών που έγιναν το 2001 στην πιο πολυσυζητημένη σε καφενεία, σόσιαλ μίντια και πολιτικούς καβγάδες διάταξη του Συντάγματος – χαρακτηρίζοντας, μάλιστα, βενιζελική πινελιά το «αμελλητί». Η κόντρα ερμηνεύτηκε σχεδόν αμέσως σαν μια σύγκρουση για την εύνοια των κεντρώων ψηφοφόρων. Κατά την ευρέως διαδεδομένη στους κυβερνητικούς κόλπους εκτίμηση, η γνώμη του Βαγγέλη Βενιζέλου έχει ειδικό βάρος για τους τελευταίους.

Αμφιβολία

Πολλοί πιστεύουν ότι η κριτική του ενδέχεται να προκαλέσει μεγαλύτερη βλάβη στη ΝΔ από οποιαδήποτε επίθεση του ΠΑΣΟΚ ή του αρχηγού του εναντίον τους. Στη δική τους ανάλυση, επειδή το πρίσμα μέσα από το οποίο θα αξιολογήσει την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση αυτό το κρίσιμο εκλογικό σώμα μετράει – αφού του χρόνου θα διεξαχθεί μια εθνική αναμέτρηση –, η κυβέρνηση δεν είχε την πολυτέλεια μιας αφ’ υψηλού αντίδρασης στα σχόλια ενός συνταγματολόγου με πολιτική εμπειρία.

Τα επιχειρήματα που επικαλείται για να μουτζουρώσει την αξιοπιστία του κατηγόρου της, βέβαια, έχουν μια υποψία λαϊκισμού (όχι συνταγματικού, κανονικού). Ακούγονται πολύ ευχάριστα ακόμη και σε αντισυστημικά αφτιά – σε ακροατήρια, δηλαδή, που δεν ανησυχούν πώς θα βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην ατιμωρησία των πολιτικών και τον κίνδυνο ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής.

Λαϊκίστικα στοιχεία, ωστόσο, είχε κι η ανταπάντηση πως η υπερασπιστική γραμμή της κυβέρνησης «αδικεί όλους τους τότε βουλευτές της που ψήφισαν πολύ ευχάριστα τη διάταξη αυτή, που τη θεώρησαν καινοτομική, γιατί συγκέντρωσε 268 βουλευτές υπέρ». Εξαιτίας της σφοδρότητας και του ύφους της νέας πάλης στα κεντρώα αλώνια, επομένως, δεν είναι απίθανο η κατεξοχήν κρίσιμη μάζα εκλογέων να θυμηθεί πόσες φορές κατέληξε να αμφιβάλλει για το νεοδημοκρατικό θεσμικό πλεονέκτημα. Κι αν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί οι εκλογικές ελπίδες της ΝΔ να μη σκοτωθούν αλλά σίγουρα θα δηλητηριαστούν.