Περιστύλιο – εντευκτήριο – καφενείο. Τα τρία τοπόσημα εντός του «ναού της δημοκρατίας» – δηλαδή εντός της Βουλής των Ελλήνων – δεν είναι απλώς και μόνο τα τρία σημεία συνάντησης ή περάσματος των βουλευτών, των συνεργατών τους ή των δημοσιογράφων. Είναι και τα τρία σημεία παραγωγής και αναπαραγωγής ειδήσεων, μικροπολιτικών στηλών και πολλές φορές μεγάλων γεγονότων. Σίγουρα είναι τα τρία σημεία στα οποία ζυμώνονται ή συνεδριάζουν ατύπως οι βουλευτές όλων των κομμάτων. Το καφενείο της Βουλής κατέχει μια περίοπτη θέση σε όλα αυτά και θα έλεγε κανείς ότι αποτελεί την προέκταση των συνεδριάσεων των επιτροπών ή της Ολομέλειας της Βουλής. Η διττή χωροταξία του έχει ενδιαφέρον: το κυρίως σώμα του καφενείου με τα φώτα, το πολύ καλό σέρβις και την εμβληματική παρουσία της περίφημης Ρούλας (Tσοχαντάρη), που είναι εδώ από το 1989 και κατέχει τα σκήπτρα της καλύτερης σερβιτόρας που ξέρει τα χούγια και τα μυστικά όλων, και το καπνιστήριο δίπλα διαμορφώνουν ταυτόχρονα ένα ενιαίο στέκι πολιτικών. Ενα σημείο αναφοράς στο οποίο δεν κάνουν απλώς και μόνο τα διαλείμματά τους οι βουλευτές ανάμεσα στη θεσμική και την πολιτική εργασία τους, αλλά και πολλές φορές εξυφαίνουν τις δικές τους μικρές ή μεγάλες συνωμοσίες.
Σήμερα στο καφενείο της Βουλής κυριαρχούν τα προϊόντα από την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου, το Κατώγι Αβέρωφ και τα αναψυκτικά Βίκος. Οι παλιοί έμπειροι κοινοβουλευτικοί συντάκτες – εδώ αξίζει να αναφέρουμε τον δικό μας Λάμπρο Σταυρόπουλο, τον Γιώργο Λυκουρέντζο, την Ολγα Παναγιωτίδου, τον Γιάννη Απέργη – σημειώνουν και παρατηρούν ότι και το καφενείο πέρασε τις δικές του περιόδους ανάλογα με τις πολιτικές ή μη πυκνώσεις. Για παράδειγμα, την περίοδο του πρώτου Μνημονίου, το 2010, όταν τελείωνε η Ολομέλεια, κανείς μπορούσε να συναντήσει σε μεικτά τραπέζια βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας, του ΚΚΕ αλλά και κοινοβουλευτικούς συντάκτες. Κάτι το οποίο φαίνεται πως τελείωνε ήδη από το 2012-2013. Από τότε σχεδόν διαμορφώθηκε μια περίεργη χωροταξία, κατά την οποία κυρίως στη μέσα πλευρά του καπνιστηρίου εντοπίζονται οι του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ οι της Νέας Δημοκρατίας επιλέγουν πια τον χώρο του εντευκτηρίου και το μπαλκόνι του με τη θέα στον Κήπο. Επίσης στα παλιά χρόνια – και όλοι το θυμούνται αυτό –, όταν τελείωνε η Ολομέλεια, το καφενείο γέμιζε βουλευτές, φούντωνε με συζητήσεις και ζυμώσεις, κάτι το οποίο επίσης τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει, αφού όταν ψιλοβραδιάζει ήδη έχουν αρχίσει οι πατέρες του έθνους να αποχωρούν από τον χώρο της Βουλής.
Το κλίμα πολώθηκε αρκετά την περίοδο του 2015, όταν ήταν ευδιάκριτη μια ατμόσφαιρα του τύπου «δεν θέλω πολλά πολλά με τον πολιτικό μου αντίπαλο». Πράγμα το οποίο έφτιαχνε διαφορετικές συνθέσεις τραπεζιών. Η κίνηση τώρα είναι κυρίως το πρωί. Η πιο δύσκολη εποχή ήταν την περίοδο που η Χρυσή Αυγή ήταν στα έδρανα του κοινοβουλίου. Οι χρυσαυγίτες έμπαιναν συντεταγμένα στο καφενείο, δεν κάθονταν ποτέ σε αυτό – ακριβώς για να μη δώσουν σήμα ότι ήταν μέρος του πολιτικού συστήματος το οποίο κατέκριναν –, έπαιρναν καφέ και πήγαιναν στα γραφεία τους.
Τα τελευταία χρόνια, όπως λένε επίσης οι παροικούντες, έχουν εκλείψει οι μεγάλοι και παλιοί πότες. Βουλευτές δηλαδή που επέλεγαν το ουισκάκι τους μετά τη συνεδρίαση. Εκείνη την ώρα ακούγονταν, και ακούγονται, και μεγάλες πολιτικές αλήθειες. Παρ’ όλα αυτά, το καφενείο της Βουλής γνωρίζει δόξες κατά τη συζήτηση του ετήσιου προϋπολογισμού και κυρίως το βράδυ της ψήφισής του που αποτελεί σταθερά και ψήφο εμπιστοσύνης προς την εκάστοτε κυβέρνηση. Ο γράφων θυμάται ένα τέτοιο βράδυ (2022) στον μέσα χώρο του καφενείου, παρέα με τον αείμνηστο τότε βουλευτή Επικρατείας και βέβαια συγγραφέα Βασίλη Βασιλικό, που κάπνιζε την ξύλινη πίπα του και εξέφραζε τον προβληματισμό του για τα πολιτικά θέματα. Μπαγκέτες, τοστ, καφές, λίγο αλκοόλ είναι αυτά τα οποία μπορεί κανείς να γευτεί στο καφενείο της Βουλής μαζί με μια έντονη ή μη πολιτική συζήτηση.
Ο νυν Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης περνάει πάντα το πρωί, παίρνει τον καφέ του, διαβάζει εφημερίδες και κάνει και μια μίνι σύσκεψη με τους συνεργάτες του. Ο προηγούμενος Πρόεδρος της Βουλής και σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας επίσης πέρναγε συχνά, όπως και ο Νίκος Βούτσης που προηγήθηκε. Ως θαμώνες εδώ μπορεί κανείς να περιγράψει τον Παύλο Πολάκη, τον Χρήστο Μπουκώρο, τον Χρήστο Γιαννούλη, τον Γιώργο Γαβρήλο, τον Αλέξανδρο Μεϊκόπουλο, τη Νάντια Γιαννακοπούλου αλλά και τον Θανάση Παφίλη, τον Γιώργο Λαμπρούλη κ.ά. Από το 2012, όπως είπαμε, υπάρχει μια λογική των μπλε και πράσινων στο καφενείο, όπου οι μπλε πάνε στο εντευκτήριο και οι υπόλοιποι κινούνται πέριξ του καφενείου. Το τελευταίο όμως διατηρεί πάντα την αίγλη ενός σημείου όπου οι εξουσίες ρευστοποιούνται και οι εξομολογήσεις είναι πιο εύκολες.
