Ενα από τα σημαντικότερα νομοθετήματα των κυβερνήσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν όχι το σημαντικότερο, παραμένει ο πρώτος νόμος που εισήγαγε στη Βουλή, ο 4622/2019. Το επιτελικό κράτος. Αξίζει να επανέλθουμε, με όσα γνωρίζουμε σήμερα, στην αιτιολογική έκθεση του νόμου εκείνου που τόνιζε ότι στοχεύει στο να θεραπεύσει «δομικές αδυναμίες» όπως «η απουσία στρατηγικού προγραμματισμού, η πολυνομία – κακονομία, η έλλειψη συντονισμού και συνεργασίας μεταξύ των φορέων σχεδιασμού και υλοποίησης πολιτικών, η αναποτελεσματικότητα και η ελλιπής αποδοτικότητα των δημόσιων πολιτικών και των δημόσιων θεσμών, η υστέρηση σε θέματα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, η μη ορθολογική διαχείριση και αξιοποίηση του προσωπικού».
Εξι χρόνια μετά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει βρεθεί αρκετές φορές, πια, να παραδέχεται επιτελική ανικανότητα. Δηλαδή αποτυχία. Με τον ισχυρισμό ότι ο Πρωθυπουργός συχνά δεν γνωρίζει τι γίνεται κάτω από τη μύτη του.
Δεν γνώριζε π.χ. ότι γίνονταν εκτεταμένες παρακολουθήσεις πολιτικών και συγγενών τους, ανώτερων δικαστικών και αξιωματικών της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Από την υπηρεσία της οποίας προΐσταται. Δεν γνώριζε τι γίνεται στο γραφείο του. Δεν γνώριζε για τα προβλήματα στον σιδηρόδρομο ούτε για τη διαχείριση του δυστυχήματος των Τεμπών, δεν γνώριζε ότι κατέληξαν μονταρισμένα ηχητικά σε ιστοσελίδες, δεν γνώριζε τι πήγε να κάνει στον χώρο του δυστυχήματος ένας υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, δηλαδή του γραφείου του.
Χθες ακούσαμε κατηγορηματικά από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο ότι ο Πρωθυπουργός δεν γνώριζε ότι ο συνεργάτης του επί των αγροτικών είχε γίνει μπίλιες με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, γι’ αυτό και παραιτήθηκε από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τον πήρε αμέσως στο Μαξίμου χωρίς να ξέρει γιατί είχε παραιτηθεί από την προηγούμενη θέση. Αν προσλαμβάνουν έτσι, χύμα, μήπως να στείλουμε βιογραφικά; Ο ίδιος συνεργάτης επί των αγροτικών του Μαξίμου πήγε μερικά χρόνια μετά και κατέθεσε τρεις φορές, επί 30 ώρες συνολικά, στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, χωρίς να ξέρει τίποτα ο «εργοδότης» του. Και στην κατάθεση κατήγγειλε για ποινικά αδικήματα εκείνον τον πρώην υπουργό, ο οποίος επίσης κατοικοέδρευε τότε στο Μαξίμου. Δηλαδή – προσέξτε – πήγε ο σύμβουλος Μαξίμου σε εισαγγελέα και κατέθεσε τέρατα για υπουργό Μαξίμου, χωρίς να το ξέρει η επιτελική κεφαλή του Μαξίμου.
Να πούμε, βεβαίως, ότι είναι ειλικρινώς στενάχωρες όλες αυτές οι παραδοχές. Αλλά αφού τις κάνουν, οφείλουμε να τις πιστέψουμε. Καλύτερα αποτυχημένος, μάλλον, παρά ψεύτης. Μάλλον.
