Πριν από δύο μήνες η χώρα ασχολείτο με πυρόσφαιρες. Και σταμάτησε να το κάνει από τη μία μέρα στην άλλη. Λες και κάτι τη χτύπησε στο κεφάλι και υπέστη μερική αμνησία. Υστερα έφερε το Μεσανατολικό στα δικά της μέτρα και ξεκίνησε τους online καβγάδες για την Παλαιστίνη. Ακολούθησε η κρίση με το Ιράν και ακούστηκαν κάποιες ενστάσεις περί Σούδας. Σήμερα με το Μεσανατολικό ασχολούνται τόσοι, όσοι παρακολουθούν και τις εξελίξεις στην Ουκρανία – ελάχιστοι. Τώρα το θέμα πρώτης γραμμής είναι το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αλλά βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και όλο και κάποια πυρκαγιά θα έρθει για να το σβήσει ή, απλώς, θα θαφτεί κάτω από την άμμο της παραλίας. Θα ακολουθήσουν τα ρεπορτάζ για τις εξαγγελίες στη ΔΕΘ.
Ομως έτσι συμβαίνει πάντα. Τα μεγάλα θέματα είναι σαν τις τσιχλόφουσκες. Μασάς όσο κρατάει η γεύση. Μετά χρειάζεσαι καινούργια τσίχλα. Κάτι τέτοιο δεν έγινε και με τις υποκλοπές; Σήμερα φαίνεται να τις έχει ξεχάσει ως και ο Ανδρουλάκης.
Στους καιρούς μας η κοινωνία καταναλώνει θέματα, τραγωδίες, σκάνδαλα με τον τρόπο που μασάει την τσίχλα της. Τίποτα πλέον δεν διαρκεί για καιρό. Και όταν αυτή η συμπεριφορά υποστηρίζεται από την επικοινωνιακή υπεροπλία της κυβέρνησης και την ανυπαρξία αντιπολίτευσης, όλα γίνονται πιο απλά. Σε αυτό συμβάλλει και ο κυνισμός που διακρίνει τα κοινωνικά αντανακλαστικά. Να, ας πάρουμε για παράδειγμα τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Η κοινή γνώμη οργίζεται, αλλά δεν εκπλήσσεται. Απλώς επιβεβαιώνει την άποψή της για τον εκμαυλισμό που προκαλεί η εξουσία. Και σε ένα μήνα κανένας δεν θα ασχολείται με το θέμα, το πολύ να προκαλέσει δύο ερωτήσεις στη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ. Ομως όταν η κοινή γνώμη γίνεται κυνική, είναι σαν να αφαιρεί το οραματικό στοιχείο από τη συλλογική συνείδηση. Ουσιαστικά παραιτείται. Σηκώνει τους ώμους, αποδέχεται τη φύση των πραγμάτων και συνεχίζει. Και τότε το ατομικό υπερισχύει του συλλογικού, ο καθένας αναγνωρίζει ότι σε αυτή τη χώρα οφείλεις πρώτα να καθαρίζεις για την πάρτη σου. Σήμερα έχουμε να μοιραστούμε οργή και δυσφορία, αλλά όχι όραμα. Και αυτό κοστίζει.
Υπάρχουν εκβιαστές δημοσιογράφοι;
Δημοσιογράφος συνελήφθη για εκβιασμό. Και Ρομά για διάρρηξη. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς το ίδιο, αλλά δεν πέφτεις και από τα σύννεφα, ούτε μένεις με το στόμα ανοιχτό. Ο δημοσιογράφος συνελήφθη έπειτα από καταγγελία της πρώην υφυπουργού Παιδείας Ζέτας Μακρή. Ζητούσε 15.000 ευρώ προκειμένου να σταματήσει τα δημοσιεύματα, κατά της υφυπουργού, σε δικτυακό τόπο που διαχειρίζεται. Λογικό. Κάπως πρέπει να βγουν τα έξοδα. Και εδώ είναι που, ευλόγως, απορείς για τη λειτουργία τόσων ιστοσελίδων με μηδενική διαφήμιση και σχεδόν άθλιο περιεχόμενο. Πώς συντηρούνται αυτά τα sites; Θα μου πείτε ότι το λειτουργικό έξοδο είναι μικρό – το στήνεις δωρεάν σε πλατφόρμα και το συντηρείς μόνος σου. Αλλά τι διάολο, υπάρχουν τόσοι ευγενείς εργάτες της ενημέρωσης που χτυπάνε τα πλήκτρα για να υπηρετήσουν την κοινή γνώμη; Μπορεί να είναι και έτσι. Απλώς αναρωτιέμαι πώς γίνεται αυτά τα sites να προσεγγίζουν πάντα την πολιτική δημοσιεύοντας τερατώδη θέματα που σπανίως συναντώνται με την πραγματικότητα. Προφανώς οι συντάκτες θα έχουν τους λόγους τους…
Εμπόδια στην επιχειρηματικότητα
Δεκατρείς εργαζόμενοι αποφάσισαν να συνεταιριστούν και να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση, αναβαθμίζοντας τις υπηρεσίες που παρέχουν προς το συναλλασσόμενο κοινό. Ο άρτιος συντονισμός τους και η κατάρτιση ενός αποτελεσματικού πλαισίου δουλειάς οδήγησε γρήγορα σε άρτια αποτελέσματα που ενίσχυσαν τα οικονομικά των εργαζομένων, ενώ διευκόλυνε στον μέγιστο δυνατό βαθμό το μεγαλύτερο τμήμα του πελατολογίου τους. Μάλιστα εξ όσων διαπιστώθηκε, ουδείς εκ των πελατών εξέφρασε παράπονα για το κόστος παροχής των υπηρεσιών. Προφανώς άπαντες εκτίμησαν τη συντόμευση του χρόνου διεκπεραίωσης των υποθέσεών τους. Και όμως, όλο το εγχείρημα τώρα απαξιώνεται και κρίνεται ποινικά κολάσιμο, τυλίγοντας τους 13 εργαζόμενους στο τελωνείο Μαυρομματίου με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης. Κρίμα. Με τόσα εμπόδια στην επιχειρηματικότητα, πώς θέλετε να πάει μπροστά ο τόπος;
