Μετόπισθεν

Ο Αύγουστος είναι τα μετόπισθεν του χρόνου. Είναι ο μήνας που εξασκείσαι στην πειθαρχία διαφορετικών επιλογών, αποφεύγοντας τη γενικευμένη έξοδο από την πόλη που μάλλον με σύρραξη μοιάζει παρά με απόλαυση. Χάρη στο μεγάλο κατόρθωμα της ανθρωπότητας που όλοι μαζί συμβάλαμε επισπεύδοντας τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, η ζέστη του Αυγούστου είναι οι bonus πόντοι της διαβίωσης στα μετόπισθεν της πόλης. Τότε που μαθαίνεις να υπομένεις την πνιγηρή υγρασία και να πιάνεις φιλίες με τα κουνούπια δοκιμάζοντας διάφορες υφές εντομοαπωθητικών ουσιών πάνω στο δέρμα, μέχρι να βρεθεί η πιο αποτελεσματική που θα τα κρατήσει μακριά.

Η αίσθηση του τροπικού κλίματος ήταν βίωμα όσων ταξίδεψαν τέλη του ’90 στην Κούβα και στην Ταϊλάνδη. Οι υπόλοιποι διάβαζαν γι’ αυτήν σε νουάρ γαλλικά μυθιστορήματα, καθώς η ασφυξία στον αέρα μαζί με ποσότητες αλκοόλ και υψηλή υγρασία που δεν μειωνόταν ούτε τη νύχτα αποτελούσε συστατικό εγκλήματος ή βαριάς διάθεσης που ξεσπούσε σε κάτι κακό. Σαν τις σελίδες της «Λευκής Καραϊβικής» όπου ο Μορίς Ατιά γράφει για κοινωνικές ανισότητες, συστήματα πολιτικής διαφθοράς και νεοαποικιακές πολιτικές στη Γουαδελούπη. Από φέτος αποκτήσαμε την εμπειρία της και στο «κλεινόν άστυ». Κι έτσι τον Αύγουστο συστηθήκαμε με την καινούργια μας πόλη. Η Αθήνα των θλιβερών τροπικών συνθηκών ακινητοποίησε τον επιδεικτικό ηδονισμό των περασμένων δεκαετιών. Η υγρή ζέστη επηρεάζει τώρα τον ψυχισμό των κατοίκων της που ζουν υπνωτισμένοι και με αργόσυρτα βήματα τελούν την καθημερινή τους ρουτίνα συναντώντας την αντανάκλαση του εαυτού τους στις βιτρίνες των κλειστών μαγαζιών να τους γνέφει το πέρασμα σε άλλη μία μέρα.

Στα αυγουστιάτικα μετόπισθεν μαθαίνεις να ακούς τη σιωπή και να βλέπεις τις βαριές μυρωδιές να κάθονται στην ατμόσφαιρα: επιστρώσεις οσμών στα πεζοδρόμια από πληθυσμούς περιστεριών, κοινότητες αδέσποτων γατιών μαζεμένων γύρω από τις αυτοσχέδιες ταΐστρες στρατευμένων φιλόζωων οι οποίοι περιπολούν στους δρόμους τα απογεύματα σκορπίζοντας τροφή και νερό. Η ακινησία τον Αύγουστο είναι σωματική και διανοητική. Και ο αέρας μία υπόσχεση που αναβάλλεται.