Ομελέτα

Κατ’ αρχάς, ένα ρητό: όταν είσαι έξω απ’ τον χορό, πολλά τραγούδια λες, υπάρχει κίνδυνος όμως να ακουστούν φάλτσα. Καλό είναι να μην ειρωνεύεσαι όταν κλείνει μια εφημερίδα ούτε να κουνάς το δάχτυλο. Ακόμη κι όταν εκφράζεις όμως την ειλικρινή σου λύπη, εκδηλώνεις την αλληλεγγύη σου στους απολυμένους και τους εύχεσαι καλύτερες μέρες, μπορεί να φανείς υποκριτής. Η εξήγηση είναι απλή: εσύ εξακολουθείς να έχεις δουλειά, ενώ ο άλλος όχι.

Τούτου λεχθέντος, υπάρχουν τρόποι και τρόποι να γίνονται τα πράγματα. Τέτοιες μέρες πριν από έντεκα χρόνια, για την ακρίβεια στις 11/6/2013, η κυβέρνηση Σαμαρά έκλεινε την ΕΡΤ. Οπως θα εξηγούσε ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός, η απόφαση ελήφθη επειδή το κανάλι βρισκόταν συνεχώς σε απεργία. «Χωρίς να σπάσεις αβγά δεν φτιάχνεις ομελέτα», είχε πει ο Σαμαράς. Μπορεί πράγματι να ήταν η ΕΡΤ αμαρτωλή και να χρειαζόταν επανεκκίνηση. Αλλά το ύφος με το οποίο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε εκείνη την Τρίτη το απόγευμα ότι σε λίγες ώρες θα έπεφτε μαύρο έμεινε στην ιστορία ως μνημείο προκλητικότητας, ενώ πολλοί, εντός και εκτός συνόρων, μίλησαν για «πραξικόπημα».

Η «Αυγή» δεν ήταν φυσικά ένα κερδοφόρο έντυπο. Οχι τώρα, ποτέ. Η κυκλοφορία της εξυπηρετούσε έναν ειδικό σκοπό, εξ ου και δεν είχε σημασία αν αριθμούσε εκατό φύλλα ή χίλια. Ο σκοπός αυτός ήταν πάντα η στήριξη του κόμματος, κάτι που παλιότερα γινόταν κυρίως μέσα από τη διακίνηση ιδεών, ενώ από κάποιο σημείο και μετά άρχισε να γίνεται κυρίως μέσα από την προπαγάνδιση του μηχανισμού. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπεισέρχονταν εδώ οι νόμοι της αγοράς. Κι όλοι ήξεραν ότι από τη στιγμή που αυτό θα άλλαζε, η εφημερίδα δεν είχε μέλλον.

Πότε συνέβη αυτό; Χθες το μεσημέρι; Στην περίπτωση αυτή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να μαζέψει τους εργαζόμενους και να τους πει ότι δυστυχώς το εγχείρημα δεν μπορούσε να συνεχιστεί και η καθημερινή «Αυγή» έπρεπε να κλείσει μέχρι το τέλος του χρόνου, μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, έστω μέχρι το τέλος του μήνα. Αντί γι’ αυτό, οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι πληροφορήθηκαν στις 4 το απόγευμα πως δεν θα κυκλοφορούσε ούτε ένα τελευταίο, αποχαιρετιστήριο φύλλο. Δικαίως λοιπόν υποπτεύονται ότι οι πραγματικοί λόγοι της αναστολής της έκδοσης δεν είναι οικονομικοί, αλλά πολιτικοί: η δυσανεξία του Κασσελάκη στην κριτική.

Μπορεί βέβαια ο Κασσελάκης, όπως και ο Σαμαράς, να ανησυχούσε ότι αν η ισχύς της απόφασής του δεν ήταν άμεση, θα ακολουθούσε αναστάτωση με κινητοποιήσεις, απεργίες, ψηφίσματα, εκκλήσεις διανοουμένων κ.λπ. Αν όμως ένας υπερσυντηρητικός πολιτικός είναι λογικό να εφαρμόζει αυταρχικά μέτρα μπροστά στον φόβο της αντίδρασης του «δρόμου», ένας άνθρωπος που παίζει τον προοδευτικό και ριζοσπάστη δεν θα έπρεπε να έχει στο συνταγολόγιό του κι άλλους τρόπους παρασκευής μιας ομελέτας;