Συνήθεια

Θα την έβλεπε επειδή έτσι ενδέχεται να καλυφθεί το κενό εκπροσώπησης το οποίο νιώθουν εκεί και όποιοι αυτοτοποθετούνται γύρω απ’ αυτόν και όσοι δεν θα ψήφιζαν ποτέ μια κεντροαριστερή δύναμη μεν, αντιλαμβάνονται τα μειονεκτήματα του συστήματος του ενός κόμματος και κάτι δε – παρότι 56,1% επισημαίνει ότι λείπουν οι πολιτικές, προγραμματικές και κοινωνικές προϋποθέσεις.

Το πιο εκκωφαντικό ποσοστό, πάντως, είναι το 54,1% το οποίο αναφέρει πως θα προτιμούσε να ηγηθεί της προσπάθειας (της ίδρυσης ενός νέου κομματικού φορέα, δηλαδή) «ένα άλλο στέλεχος του ευρύτερου κεντροαριστερού χώρου». Τσίπρας, Κασσελάκης και Ανδρουλάκης φαντάζουν ελκυστικοί μόνο σε μερικούς πιστούς στο συριζαϊκό και το πασοκικό δόγμα. Για την ακρίβεια, κανένας τους δεν είναι η λύση που θα διάλεγε η πλειονότητα των ψηφοφόρων των κομμάτων τους.

Εφόσον, λοιπόν, τα εκλογικά σώματα της Κεντροαριστεράς προσβλέπουν στην επάνοδο της παράταξης, τότε σε οποιαδήποτε επιλογή κι αν κληθούν να κάνουν τους επόμενους μήνες θα πρέπει να υπερβούν μια συνήθεια των κομματικών βάσεων: θα πρέπει να αξιολογήσουν υποψηφίους κοιτώντας τους με τα μάτια του συνόλου της κοινής γνώμης, όχι με τα δικά τους. Γιατί εκείνοι που εξέλεξαν στις προηγούμενες εσωκομματικές τους αναμετρήσεις μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν ελλιπείς.