ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΡΡΙΜΜΕΝΑ

Οι αναγνώστες και αυτής της στήλης – που μου εμπιστεύθηκε η διεύθυνση – είναι πολλών ειδών. Και επικριτικοί, και σκληροί, και συχνά «δυνητικοί αρχισυντάκτες». Να συμφωνούμε σε όλα είναι δύσκολο. Να συμφωνούμε πως οι εφημερίδες παραμένουν πεδία πλουραλισμού και διαπάλης εύκολο. Ο Τύπος είναι το πανεπιστήμιο της καθημερινότητας. Χωρούν όλα εντός δημοκρατίας.

Οι δανειολήπτες με ελβετικό φράγκο έχουν τα δίκια τους. Με κρατά ενήμερο για τις δράσεις τους ο παλιός ηθοποιός και ενεργός πολίτης Νίκος Γριζάνης που ηγείται της επιτροπής πρωτοβουλίας τους. Ζητούν νομοθετική ρύθμιση. Οχι σεισάχθεια. Ζητούν να πληρώσουν για αυτά που δανείστηκαν. Τόσο απλά. Να μη φορτώνονται σισύφεια και άδικα το δάνειο που ήδη έχουν εξοφλήσει.

Η woke κουλτούρα σύνορα και όρια δεν έχει. Και έχει αρχίσει να αιτείται και απαγορεύσεις. Ενα ρεύμα υποτίθεται σεβασμού των δικαιωμάτων έχει αρχίσει να γίνεται κίνημα αποκλεισμών. Τελευταίο κρούσμα ο ηθοποιός και φιλόσοφος Θανάσης Ευθυμιάδης που είπε στην ΕΡΤ (Στούντιο 4) πως ταινίες όπως «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» πρέπει να απαγορευθούν. Σε πόσο διάστημα θα ζητήσουν και απαγόρευση του «Αράπη» του Ζαμπέτα λέτε;

O ποιητής και εκδότης του περιοδικού «Κύμα» Γιώργος Δάγλας κρατά σημειώσεις στη μικρή στοά της οδού Μπενάκη και στο θαυμαστό παλιό καφενείο «Συνάντηση του Φώτη». Μάχιμοι δικηγόροι, μικροεπαγγελματίες, συνταξιούχοι γύρω. Μεσημέρι στο Κέντρο της Αθήνας και η όμορφη εικόνα έχει κάτι από μια εποχή προφορικότητας. Μικρή λεπτομέρεια: όλη η γύρω περιοχή (Νικηταρά, Μαυροκορδάτου, Φειδίου) παραδίδεται στα Airbnb. Τα βαλιτσάκια πάνε κι έρχονται.

Παλαιοπωλείο στην Ακαδημίας. Το περίφημο άλμπουμ – μελέτη της Εύης Βουτσινά από τις σπάνια κομψές εκδόσεις Τροχαλία στις προθήκες. Μια εποχή που η γευσιγνωσία συνδεόταν με τη βαθιά σκέψη πάνω στο ζην.