Κλασική πρόκριση Σπανούλη

Σε ένα από τα πηγαδάκια που συνήθως στήνονται μετά από συνεντεύξεις Τύπου ή τέτοιου είδους εκδηλώσεις, ο Νίκος Ζήσης εξέφραζε πριν από κάμποσο καιρό την άποψη ότι του έχει κάνει εντύπωση η άμεση προσαρμογή του Βασίλη Σπανούλη στις απαιτήσεις του επαγγέλματος του προπονητή.

«Ηξερε ότι θα γίνει προπονητής πολύ πριν σταματήσει να παίζει μπάσκετ. Και το είχε προγραμματίσει. Ομως πραγματικά με εξέπληξε πόσο γρήγορα… γύρισε το κουμπί. Από τη μια στιγμή την άλλη. Δεν χρειάστηκε καθόλου χρόνο για να προσαρμοστεί», έλεγε. Κι έχουν μεγάλη σημασία τα λόγια του, γιατί ο Βασίλης είναι αδελφικός του φίλος. Τον ξέρει όσο λίγοι. Ηταν σίγουρος ότι θα πετύχαινε ως προπονητής. Ισως, όμως, όχι τόσο γρήγορα.

Ο Σπανούλης δεν κάνει τίποτα άλλο στην καινούργια του καριέρα από αυτό που έκανε πάντα. Ζει και αναπνέει για το μπάσκετ, είναι απόλυτα προσηλωμένος στον στόχο του και ακολουθεί πιστά το πλάνο που έχει χαράξει για να τον πετύχει. Αυτό που τον έχει βοηθήσει να πιάσει το νήμα από εκεί που το άφησε όταν σταμάτησε να παίζει και να συνεχίσει όντας πια στους πάγκους, είναι ότι δεν χρειάστηκε παρά ένα βράδυ για να σκοτώσει τον παίκτη μέσα του. Το πρωί που ξημέρωσε μετά τον τελευταίο του αγώνα ως αθλητής ντύθηκε προπονητής. Αλλά στην ψυχή παρέμεινε ίδιος.

H πρόκριση που πήρε το Περιστέρι στα προημιτελικά του BCL ήταν κλασική πρόκριση Σπανούλη. Εχοντας χάσει τα πρώτα τρία παιχνίδια στον όμιλο, ελάχιστοι περίμεναν ότι θα το γύριζε στα τρία τελευταία. Ομως το γύρισε, όπως είχε γυρίσει τον τελικό της Ευρωλίγκας το 2013 με τη Ρεάλ, όπως είχε γυρίσει πολλά ακόμα παιχνίδια στην καριέρα του ως παίκτης, που οι περισσότεροι πίστευαν ότι δεν γύριζαν.

Ο Σπανούλης πιστεύει στον εαυτό του, πιστεύει στις δυνατότητες της ομάδας που έχει φτιάξει και μεταδίδει αυτή την πίστη στους παίκτες του. Με αυτό το τρίπτυχο ως οδηγό, είναι αδύνατο να αποτύχει.