Ζωή, την άλλη φορά

Θυμάμαι σαν εφιάλτη, έναν από τους χειρότερους εφιάλτες μου, τη συνεδρίαση της Βουλής παραμονές Δεκαπενταύγουστου του 2015, για να επικυρωθεί η κωλοτούμπα του Αλέξη Τσίπρα, το τρίτο και ωραιότερο μνημόνιο που μας φόρεσε η Αυτού Επιπολαιότης, για να μη βρεθεί η χώρα όχι εκτός Ευρώπης αλλά εκτός του πλανήτη. Η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, προσπαθούσε με συνδικαλιστικά κόλπα να καθυστερήσει όσο μπορούσε τη διαδικασία, που τράβαγε αργά, ως το ξημέρωμα της 14ης Αυγούστου.

Ηταν μια κρίσιμη στιγμή, επειδή το απόγευμα εκείνης της μέρας η Ελλάδα έπρεπε να βρίσκεται με ψηφισμένο μνημόνιο στο Eurogroup. Αλλά για να παρευρεθεί η χώρα σ’ αυτό έπρεπε προηγουμένως να έχει ψηφίσει η Βουλή τη νέα δανειακή σύμβαση, όπως προέκυπτε από το τρίτο μνημόνιο. Η πρόεδρος έπαιζε με τα νεύρα των πολιτών που φοβούνταν τα χειρότερα, βάζοντας την κομματική ιδιοτέλεια πάνω από το κοινοβουλευτικό αξίωμα. Ηταν τόσο μεγάλη η αυθαιρεσία που σε ανάγκαζε να διαγράψεις την, στην ουσία κωμική, πράξη της.

Εκείνη η Ζωή Κωνσταντοπούλου που τόσο αγαπήσαμε επέστρεψε από τα παλιά και, έπειτα από μια προεισαγωγή το βράδυ που ψηφίστηκε ο νόμος για την παιδεία, ωρυόταν χθες παρακωλύοντας τη λειτουργία της Εξεταστικής Επιτροπής για τα Τέμπη. Δεν καταλαβαίνει ότι κοινοβουλευτισμός δεν σημαίνει να φέρεσαι σαν κακομαθημένη;