«Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έφτανα έως εδώ»

Ο Ααρον Ρόμπινσον άγγιξε ένα ορόσημο την περασμένη Κυριακή. Ο ίδιος και τα μπόρντερ κόλεϊ του, ο Ρίβερ και η Ινκα, ολοκλήρωσαν τον 365ο τους μαραθώνιο μέσα σε 365 ημέρες. Κάθε ξημέρωμα, εδώ και ακριβώς ένα χρόνο, ο εργαζόμενος σε φιλανθρωπικές οργανώσεις έβγαινε από το σπίτι του στο ανατολικό Λονδίνο για να ξεκινήσει τους μοναχικούς του μαραθωνίους, έχοντας τελειώσει πριν πάει για δουλειά. «Ηταν ωραία. Πολλή λάσπη. Αλλά είχα περίπου 30 άτομα που έτρεχαν μαζί μου, κάτι που ήταν φανταστικό, ειδικά επειδή συνήθως τρέχω μόνος μου. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα το κατάφερνα. Και αυτό απλά με εμπνέει να συνεχίσω», λέει.

Ναι. Ενας χρόνος δεν είναι αρκετός για τον 41χρονο, ο οποίος συγκεντρώνει χρήματα μέσω πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης για τη Hope for Justice, τη φιλανθρωπική οργάνωση κατά της εμπορίας ανθρώπων και της σύγχρονης δουλείας, όπου είναι διευθυντής επικοινωνίας. Την επόμενη, ο Ρόμπινσον θα έτρεχε ξανά – με τα μάτια του στραμμένα στο να σπάσει το ανεπίσημο ρεκόρ των 607 τρεξιμάτων σε 607 ημέρες που είχε σημειωθεί πριν από 10 χρόνια.

Η Μέρα της Μαρμότας

Ζει, κατ’ επιλογήν, τη δική του Ημέρα της Μαρμότας. «Σηκώνομαι στις 3 το πρωί για να ξεκινήσω να τρέχω στις 4. Ο κάθε μαραθώνιος μου παίρνει περίπου 5 ώρες. Μετά πάω στη δουλειά, τελειώνω στις 6.30 το απόγευμα, πέφτω για ύπνο στις 7, σηκώνομαι στις 3 το πρωί και ξανακάνω τα ίδια. Είναι σαν την Ημέρα της Μαρμότας».

Τρώγοντας μπέιγκελ, τυρί και ακολουθώντας μια κατά βάση χορτοφαγική διατροφή με πολλούς υδατάνθρακες – έχασε 11 κιλά όταν πρωτοξεκίνησε, αλλά το βάρος του σταθεροποιήθηκε καθώς ο οργανισμός του προσαρμόστηκε. Κάθε μέρα κάνει την ίδια διαδρομή μέσα από το δύο πάρκα του Λονδίνου. Ενίοτε, πρέπει να συμμετέχει σε συναντήσεις στα κεντρικά γραφεία της φιλανθρωπικής οργάνωσης στο Μάντσεστερ, οπότε το τρέξιμό του θα ξεκινήσει στη 1.30 π.μ. Εχει περάσει κρυολογήματα, γρίπη και μια σοβαρή κρίση τροφικής δηλητηρίασης, κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε εμετό «επτά ή οκτώ φορές κατά τη διάρκεια της νύχτας», και παρ’ όλα αυτά κατάφερε να διανύσει τα 42,2 χλμ., αν και με πιο αργό χρόνο, περίπου έξι ώρες. Τα τρεξίματά του ανεβαίνουν σε μια εφαρμογή τρεξίματος στο ρολόι του, οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να κλέψει, «γιατί όλοι θα το έβλεπαν». Τα γόνατά του είναι μια χαρά. Οι γοφοί του είναι μια χαρά. Μέχρι στιγμής δεν έχει στραμπουλήξει ούτε καν τον αστράγαλο. Εχει λιώσει τέσσερα ζευγάρια παπούτσια για τρέξιμο.

Αγελάδες και αμαρτήματα

Τρέχοντας κυρίως στο σκοτάδι, μια φορά παραλίγο να πέσει πάνω σε μια αγελάδα. «Μάλλον εγώ φοβήθηκα περισσότερο από την αγελάδα». Και δεν έχει δει τίποτα πολύ ανησυχητικό, παρόλο που έτρεχε μέσα στη νύχτα. «Κάποιους που πετούσαν μπάζα. Και ένα ζευγάρι που πιθανόν έκανε κάτι περισσότερο από το να φιλιέται». Βάζει τσάλεντζ στον εαυτό του για ποικιλία. Π.χ. μία εβδομάδα έβαλε θέμα τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα. Η Λαιμαργία τον έκανε να καταναλώνει μία σοκολάτα σε κάθε μίλι που συμπλήρωνε («Ημουν λίγο άρρωστος μετά»). Για την Αλαζονεία έτρεξε ξυπόλητος («Ημουν πολύ περήφανος γι’ αυτό, αν και τα πόδια μου έπειτα ήταν ψιλοχάλια»).

Το μόνο πράγμα που θα τον κάνει να τα παρατήσει είναι αν τα σκυλιά του, και τα δύο μπόρντερ κόλεϊ, αποφασίσουν ότι βαρέθηκαν. «Αλλά το λατρεύουν. Η ράτσα αυτή έχει απεριόριστη ενεργητικότητα. Οταν τελειώνουμε, αυτά συνεχίζουν να χοροπηδάνε γύρω γύρω». Αλλά, πρόσθεσε, «αν τα σκυλιά κάθονταν στη μέση του χωραφιού και έλεγαν “τέλος, όχι άλλο”, τότε θα το σταματούσα».

Ολα αυτά εγείρουν το ερώτημα: γιατί το κάνει; «Τα σκυλιά μου μάλλον με έβαλαν στη διαδικασία. Επιθυμούν συνεχώς να είναι απασχολημένα και δραστήρια. Την ίδια στιγμή, πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις περνούν δύσκολες στιγμές λόγου της αύξησης του κόστους ζωής, οι δωρεές έχουν μειωθεί. Και είμαι πραγματικά παθιασμένος με το έργο της φιλανθρωπικής μας οργάνωσης κατά του τράφικινγκ», παραδέχεται  ο Ρόμπινσον. «Ετσι, αύριο, θα σηκωθώ στις 3 το πρωί, θα κάνω τον μαραθώνιο, θα ξεκινήσω τη δουλειά και η Μέρα της Μαρμότας μου συνεχίζεται».