Το ενοχλητικότερο στην περίπτωση της οριζόντιας φορολόγησης των ελευθέρων επαγγελματιών είναι η ηθική διάσταση του θέματος. Το ψιλικατζίδικο του χαρακτήρα της συναλλαγής, δηλαδή η ευτέλειά της. Αφού δεν μπορώ να σε πιάσω, εσένα που δεν πληρώνεις Εφορία και ζεις εις βάρος όλων των υπόλοιπων, έλα να συμφωνήσουμε να δώσεις κάτι και θα πατσίσουμε. Αυτή είναι η λογική που διέπει τη συναλλαγή. Είτε για λόγους απροθυμίας είτε για λόγους πραγματικής αδυναμίας του κράτους να εντοπίσει τους φοροφυγάδες (π.χ., μέσω τεκμηρίων διαβίωσης), καταφεύγει σε ένα είδος συμβιβασμού. Οι μεν παράνομοι νομιμοποιούνται δίνοντας κάτι συμβολικό, το δε κράτος κάτι εισπράττει, υποτίθεται για να το επιστρέψει με μορφή υπηρεσιών στους φορολογουμένους. Και οι δύο πλευρές κάτι χάνουν και κάτι κερδίζουν. Οι φοροφυγάδες συνεχίζουν να ζουν εις βάρος των υπολοίπων, αφού η προβλεπόμενη πρόσοδος για το κράτος είναι ένα μικρό ποσοστό της φοροδιαφυγής, αλλά, τέλος πάντων, κάτι γίνεται.
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tanea.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
Είστε συνδρομητής; Συνδεθείτε
Ή εγγραφείτε
Αν θέλετε να δείτε την πλήρη έκδοση θα πρέπει να είστε συνδρομητής. Αποκτήστε σήμερα μία συνδρομή κάνοντας κλικ εδώ
