Η αποχή είναι η μοναδική συμπεριφορά την οποία εκλογολόγοι και δημοσκόποι δεν μπορούν να αναλύσουν και να εξηγήσουν με ακρίβεια – αφού, δεν έχουν κανένα στοιχείο για όποιους επιλέγουν να μην πάνε στα εκλογικά τμήματα. Ετσι, ο καθένας, αναλυτής ή πολιτικός, έχει την άνεση να αναδεικνύει και μια διαφορετική αιτία της. Γι’ αυτήν της Κυριακής του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών, ας πούμε, ενδέχεται να φταίει είτε η αποστασιοποίηση σημαντικής μερίδας πολιτών, είτε ακόμη κι η αποστροφή τους για το πολιτικό σύστημα. Ισως, όμως, η επιλογή της μη ψήφου να ήταν και μια καθαρά πολιτική απόφαση.
Είτε δηλαδή να κρύβει δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση, είτε να υπονοεί μια αρνητική στα όρια της κακής αξιολόγηση για την αντιπολίτευση. Είναι πιθανό σε ορισμένες περιπτώσεις να προέκυψε από καθαρή κούραση μετά τη διπλή εθνική αναμέτρηση και μια ατελείωτη προεκλογική περίοδο που έχει ξεκινήσει από πέρυσι τέτοια εποχή. Φυσικά, κάθε ένας από τους παραπάνω λόγους δεν αποκλείει τον άλλο. Αντίθετα, όλοι έπαιξαν τον δικό τους ρόλο στα αποτελέσματα που ερμηνεύτηκαν και σαν μια νέα ήττα της αντιπολίτευσης.
Συμπέρασμα
Πάντως, αν έχουν έστω και ελάχιστο δίκιο οι μελετητές των εκλογικών ποσοστών που τα εξετάζουν και μέσα απ’ το πρίσμα της κομματικής κινητοποίησης – την οποία θεωρούν έναν επιπλέον παράγοντα που επηρέασε την προσέλευση στις κάλπες προχθές –, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και το ΠΑΣΟΚ απέτυχαν να προσελκύσουν έναν αριθμό ψηφοφόρων ικανό να περιορίσει τη γαλάζια κυριαρχία. Ο πρώτος περισσότερο, το δεύτερο λιγότερο.
Επομένως, και τα δύο κόμματα δεν κατόρθωσαν να αυτοσυστηθούν ως αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Ενα χρήσιμο συμπέρασμα που προκύπτει απ’ αυτήν την αποτυχία αφορά τις αντιπολιτευτικές μεθόδους, λοιπόν. Ούτε η θορυβώδης καταγγελία με βιντεάκια απέδωσε, ούτε η σοβαρότητα που δήθεν αδιαφορεί για την επικοινωνιακή προώθηση. Γι’ αυτό, η πολιτική πρέπει να συνυπάρχει με την επικοινωνία.
Οποιος θέλει στ’ αλήθεια να αποκτήσει αξιωματική αντιπολίτευση η χώρα – είτε κανονική, είτε δημοσκοπική – δεν γίνεται να ποντάρει αποκλειστικά στην εικόνα ή μόνο σε όσα γράφει το πρόγραμμά του και τα ξέρουν οι ήδη προσηλυτισμένοι. Ο χάρτης δεν είναι η περιοχή αλλά δίνει μια ιδέα της μορφολογίας του εδάφους της – και η πλειονότητα του εκλογικού σώματος συνήθως θέλει να γνωρίζει προς τα πού θα βαδίσει.
